به ایوان شد و ساز رفتن گرفت

ز خواب پدر مانده اندر شگفت

سر گیو بر نیزه سازید گفت

فرنگیس را خاک باید نهفت

نماند این سخن یک زمان در نهفت

کس آمد به نزدیک پیران بگفت

برآشفت پیران به کلباد گفت

که چونین شگفتی نشاید نهفت

به نستیهن گرد کلباد گفت

که این کوه خارا‌ست نه یال و سفت

بشد گیو و گوشش به خنجر بسفت

ز سوگند برتر درشتی نگفت

برآورد گُرز گران را به کفت

سپه ماند از کار او در شگفت

به یاران چنین گفت کاینت شگفت

کزین برتر اندیشه نتوان گرفت

بپرسید و زو ماند اندر شگفت

غمی گشت و اندیشه اندر گرفت

چو اندر گلستان به زین بر بخفت

تو گفتی که گشتست با کوه جفت

بیامد به طوس سپهبد بگفت

که این رای را با تو دیوست جفت

مرا چند ببسود و چندی بگفت

خرد با هنر کردم اندر نهفت

ببوسید چشم و سر گیو گفت

که بیرون کشیدی سپهر از نهفت

بیامد به گودرز کشواد گفت

که فر و خرد نیست با طوس جفت

بفرمود تا گیو با نیزه تفت

به نزدیک آن بر شده باره رفت

جهانی فرو ماند اندر شگفت

که کیخسرو آن فر و بالا گرفت

جهاندار تا نیمی از شب نخفت

گذشته سخنها همه بازگفت

بجایی بخواهم فگندنت گفت

که اندر دو گیتی بمانی نهفت

که جانت شگفتست و تن هم شگفت

نخست از خود اندازه باید گرفت

مرا بویهٔ زال سامست گفت

چنین آرزو را نشاید نهفت