بخش ۱۸ - جستن هفتسالهٔ گیو در توران، یافتن کیخسرو کنار چشمه و نبرد با سپاه پیران
بسا رنجها کز جهان دیدهاند
ز بهر بزرگی پسندیدهاند
سرانجام بستر جز از خاک نیست
از او بهره زهر است و تریاک نیست
چو دانی که ایدر نمانی دراز
به تارک چرا بر نهی تاج آز
همان آز را زیر خاک آوری
سرش را سر اندر مغاک آوری
ترا زین جهان شادمانی بس است
کجا رنج تو بهر دیگر کس است
تو رنجی و آسان دگر کس خورد
سوی گور و تابوت تو ننگرد
بر او نیز شادی سرآید همی
سرش زیر گرد اندر آید همی
ز روز گذر کردن اندیشه کن
پرستیدن دادگر پیشه کن
بترس از خدا و میازار کس
ره رستگاری همین است و بس
کنون ای خردمند بیدار دل
مشو در گمان، پای درکش ز گل
ترا کردگار است پروردگار
توی بنده و کردهٔ کردگار
چو گردن به اندیشه زیر آوری
ز هستی مکن پرسش و داوری
نشاید خور و خواب با آن نشست
که خستو نباشد به یزدان که هست
دلش کور باشد سرش بیخرد
خردمندش از مردمان نشمرد
ز هستی نشان است بر آب و خاک
ز دانش منش را مکن در مغاک
توانا و دانا و دارنده اوست
خرد را و جان را نگارنده اوست
جهان آفرید و مکان و زمان
پی پشهٔ خرد و پیل گران
چو سالار ترکان به دل گفت من
به بیشی برآرم سر از انجمن
چنان شاهزاده جوان را بکشت
ندانست جز گنج و شمشیر پشت
هم از پشت او روشن کردگار
درختی برآورد یازان به بار
که با او بگفت آن که جز تو کس است
که اندر جهان کردگار او بس است
خداوند خورشید و کیوان و ماه
کز اوی است پیروزی و دستگاه
خداوند هستی و هم راستی
نخواهد ز تو کژی و کاستی
جز از رای و فرمان او راه نیست
خور و ماه از این دانش آگاه نیست
پسر را بفرمود گودرز پیر
به توران شدن کار را ناگزیر
به فرمان او گیو بسته میان
بیامد به کردار شیر ژیان
همی تاخت تا مرز توران رسید
هر آن کس که در راه تنها بدید
زبان را به ترکی بیاراستی
ز کیخسرو از وی نشان خواستی
چو گفتی ندارم ز شاه آگهی
تنش را ز جان زود کردی تهی
به خم کمندش بیاویختی
سبک از برش خاک بربیختی
بدان تا نداند کسی راز او
همان نشنود نام و آواز او
یکی را همی برد با خویشتن
ورا رهنمون بود زآن انجمن
همی رفت بیدار با او به راه
بر او راز نگشاد تا چندگاه
بدو گفت روزی که اندر جهان
سخن پرسم از تو یکی در نهان
گر ایدون که یابم ز تو راستی
بشویی به دانش دل از کاستی
ببخشم ترا هرچه خواهی ز من
ندارم دریغ از تو پرمایه تن
چنین داد پاسخ که دانش بس است
ولیکن پراگنده با هر کس است
اگر زآن که پرسیم هست آگهی
ز پاسخ زبان را نیابی تهی
بدو گفت کیخسرو اکنون کجاست
بباید به من برگشادنت راست
چنین داد پاسخ که نشنیدهام
چنین نام هرگز نپرسیدهام
چو پاسخ چنین یافت از رهنمون
بزد تیغ و انداختش سرنگون
به توران همی رفت چون بیهشان
مگر یابد از شاه جایی نشان
چنین تا برآمد بر این هفت سال
میان سوده از تیغ و بند دوال
خورش گور و پوشش هم از چرم گور
گیا خوردن باره و آب شور
همی گشت گرد بیابان و کوه
به رنج و به سختی و دور از گروه
چنان بد که روزی پراندیشه بود
به پیشش یکی بارور بیشه بود
بدان مرغزار اندر آمد دژم
جهان خرم و مرد را دل به غم
زمین سبز و چشمه پر از آب دید
همی جای آرامش و خواب دید
فرود آمد و اسپ را برگذاشت
بخفت و همی بر دل اندیشه داشت
همی گفت مانا که دیو پلید
بر پهلوان بد که آن خواب دید
ز کیخسرو ایدر نبینم نشان
چه دارم همی خویشتن را کشان
کنون گر به رزماند یاران من
به بزم اندرون غمگساران من
یکی نامجوی و یکی شادروز
مرا بخت بر گنبد افشاند گوز
همی برفشانم به خیره روان
خمیدهست پشتم چو خم کمان
همانا که خسرو ز مادر نزاد
وگر زاد، دادش زمانه به باد
ز جستن مرا رنج و سختیست بهر
انوشه کسی کاو بمیرد به زهر
سرش پر ز غم گرد آن مرغزار
همی گشت شه را کنان خواستار
یکی چشمهای دید تابان ز دور
یکی سرو بالا دل آرام پور
یکی جام پر می گرفته به چنگ
به سر بر زده دستهٔ بوی و رنگ
ز بالای او فرهٔ ایزدی
پدید آمد و رایت بخردی
تو گفتی منوچهر بر تخت عاج
نشستهست بر سر ز پیروزه تاج
همی بوی مهر آمد از روی او
همی زیب تاج آمد از موی او
به دل گفت گیو این به جز شاه نیست
چنین چهره جز در خور گاه نیست
پیاده بدو تیز بنهاد روی
چو تنگ اندر آمد گو شاهجوی
گره سست شد بر در رنج او
پدید آمد آن نامور گنج او
چو کیخسرو از چشمه او را بدید
بخندید و شادان دلش بردمید
به دل گفت کاین گرد جز گیو نیست
بدین مرز خود زین نشان نیو نیست
مرا کرد خواهد همی خواستار
به ایران برد تا کند شهریار
چو آمد برش گیو بردش نماز
بدو گفت کای نامور سرفراز
بر آنم که پور سیاوش توی
ز تخم کیانی و کیخسروی
چنین داد پاسخ ورا شهریار
که تو گیو گودرزی ای نامدار
بدو گفت گیو ای سر راستان
ز گودرز با تو که زد داستان
ز کشواد و گیوت که داد آگهی؟
که با خرمی بادی و فرهی
بدو گفت کیخسرو ای شیر مرد
مرا مادر این از پدر یاد کرد
که از فر یزدان گشادی سخن
بدانگه که اندرزش آمد به بن
همی گفت با نامور مادرم
کز ایدر چه آید ز بد بر سرم
سرانجام کیخسرو آید پدید
بجا آورد بندها را کلید
بدانگه که گردد جهاندار نیو
ز ایران بیاید سرافراز گیو
مر او را سوی تخت ایران برد
برِ نامداران و شیران برد
جهان را به مردی به پای آورد
همان کین ما را به جای آورد
بدو گفت گیو ای سر سرکشان
ز فر بزرگی چه داری نشان
نشان سیاوش پدیدار بود
چو بر گلستان نقطهٔ قار بود
تو بگشای و بنمای بازو به من
نشان تو پیداست بر انجمن
برهنه تن خویش بنمود شاه
نگه کرد گیو آن نشان سیاه
که میراث بود از گه کیقباد
درستی بدان بد کیان را نژاد
چو گیو آن نشان دید بردش نماز
همی ریخت آب و همی گفت راز
گرفتش به بر شهریار زمین
ز شادی بر او بر گرفت آفرین
از ایران بپرسید و ز تخت و گاه
ز گودرز وز رستم نیکخواه
بدو گفت گیو ای جهاندار کی
سرافراز و بیدار و فرخنده پی
جهاندار دارندهٔ خوب و زشت
مرا گر نمودی سراسر بهشت
همان هفت کشور به شاهنشهی
نهاده بزرگی و تاج مهی
نبودی دل من بدین خرمی
که روی تو دیدم به توران زمی
که داند به گیتی که من زندهام
به خاکم و گر بهآتش افگندهام
سپاس از جهاندار کاین رنج سخت
به شادی و خوبی سرآورد بخت
برفتند زآن بیشه هر دو به راه
بپرسید خسرو ز کاووس شاه
وزآن هفت ساله غم و درد او
ز گستردن و خواب وز خورد او
همی گفت با شاه یکسر سخن
که دادار گیتی چه افگند بن
همان خواب گودرز و رنج دراز
خور و پوشش و درد و آرام و ناز
ز کاووس کش سال بفگند فر
ز درد پسر گشت بی پای و پر
ز ایران پراکنده شد رنگ و بوی
سراسر به ویرانی آورد روی
دل خسرو از درد و رنجش بسوخت
به کردار آتش رخش برفروخت
بدو گفت کاکنون ز رنج دراز
ترا بردهد بخت آرام و ناز
مرا چون پدر باش و با کس مگوی
ببین تا زمانه چه آرد به روی
سپهبد نشست از بر اسپ گیو
پیاده همی رفت بر پیش نیو
یکی تیغ هندی گرفته به چنگ
هر آن کس که پیش آمدی بیدرنگ
زدی گیو بیدار دل گردنش
به زیر گل و خاک کردی تنش
برفتند سوی سیاووش گرد
چو آمد دو تن را دل و هوش گرد
فرنگیس را نیز کردند یار
نهانی بر آن بر نهادند کار
که هر سه به راه اندر آرند روی
نهان از دلیران پرخاشجوی
فرنگیس گفت ار درنگ آوریم
جهان بر دل خویش تنگ آوریم
از این آگهی یابد افراسیاب
نسازد به خورد و نیازد به خواب
بیاید به کردار دیو سپید
دل از جان شیرین شود ناامید
یکی را ز ما زنده اندر جهان
نبیند کسی آشکار و نهان
جهان پر ز بدخواه و پردشمن است
همه مرز ما جای آهرمن است
تو ای بافرین شاه فرزند من
نگر تا نیوشی یکی پند من
که گر آگهی یابد آن مرد شوم
برانگیزد آتش ز آباد بوم
یکی مرغزارست ز ایدر نه دور
به یکسو ز راه سواران تور
همان جویبار است و آب روان
که از دیدنش تازه گردد روان
تو بر گیر زین و لگام سیاه
برو سوی آن مرغزاران پگاه
چو خورشید بر تیغ گنبد شود
گه خواب و خورد سپهبد شود
گله هرچه هست اندر آن مرغزار
به آبشخور آید سوی جویبار
به بهزاد بنمای زین و لگام
چو او رام گردد تو بگذار گام
چو آیی برش نیک بنمای چهر
بیارای و ببسای رویش به مهر
سیاوش چو گشت از جهان ناامید
بر او تیره شد روی روز سپید
چنین گفت شبرنگ بهزاد را
که فرمان مبر ز این سپس باد را
همی باش بر کوه و در مرغزار
چو کیخسرو آید ترا خواستار
ورا بارگی باش و گیتی بکوب
ز دشمن زمین را به نعلت بروب
نشست از بر اسپ سالار نیو
پیاده همی رفت بر پیش گیو
بدان تند بالا نهادند روی
چنان چون بود مردم چارهجوی
فسیله چو آمد به تنگی فراز
بخوردند سیراب و گشتند باز
نگه کرد بهزاد و کی را بدید
یکی باد سرد از جگر برکشید
بدید آن نشست سیاوش پلنگ
رکیب دراز و جناغ خدنگ
همی داشت در آبخور پای خویش
از آنجا که بُد، دست ننهاد پیش
چو کیخسرو او را به آرام یافت
بپویید و با زین سوی او شتافت
بمالید بر چشم او دست و روی
بر و یال ببسود و بشخود موی
لگامش بدو داد و زین بر نهاد
بسی از پدر کرد با درد یاد
چو بنشست بر باره بفشارد ران
برآمد ز جا آن هیون گران
به کردار باد هوا بردمید
بپرید وز گیو شد ناپدید
غمی شد دل گیو و خیره بماند
بدان خیرگی نام یزدان بخواند
همی گفت کهآهرمن چارهجوی
یکی بارگی گشت و بنمود روی
کنون جان خسرو شد و رنج من
همین رنج بد در جهان گنج من
چو یک نیمه ببرید زآن کوه شاه
گران کرد باز آن عنان سیاه
همی بود تا پیش او رفت گیو
چنین گفت بیدار دل شاه نیو
که شاید که اندیشهٔ پهلوان
کنم آشکارا به روشن روان
بدو گفت گیو ای شه سرفراز
سزد کهآشکارا بود بر تو راز
تو از ایزدی فر و برز کیان
به موی اندر آیی ببینی میان
بدو گفت زین اسپ فرخ نژاد
یکی بر دل اندیشه آمدت یاد
چنین بود اندیشهٔ پهلوان
که اهریمن آمد برِ این جوان
کنون رفت و رنج مرا باد کرد
دل شاد من سخت ناشاد کرد
ز اسپ اندر آمد جهاندیده گیو
همی آفرین خواند بر شاه نیو
که روز و شبان بر تو فرخنده باد
سر بدسگالان تو کنده باد
که با برز و اورندی و رای و فر
ترا داد داور هنر با گهر
ز بالا به ایوان نهادند روی
پراندیشه مغز و روان راهجوی
چو نزد فرنگیس رفتند باز
سخن رفت چندی ز راه دراز
بدان تا نهانی بود کارشان
نباشد کسی آگه از رازشان
فرنگیس چون روی بهزاد دید
شد از آب دیده رخش ناپدید
دو رخ را به یال و برش بر نهاد
ز درد سیاوش بسی کرد یاد
چو آب دو دیده پراگنده کرد
سبکسر سوی گنج آگنده کرد
به ایوان یکی گنج بودش نهان
نبد زآن کسی آگه اندر جهان
یکی گنج آگنده دینار بود
زره بود و یاقوت بسیار بود
همان گنج گوپال و برگستوان
همان خنجر و تیغ و گرز گران
در گنج بگشاد پیش پسر
پر از خون رخ از درد خسته جگر
چنین گفت با گیو کای برده رنج
ببین تا ز گوهر چه خواهی ز گنج
ز دینار وز گوهر شاهوار
ز یاقوت وز تاج گوهرنگار
ببوسید پیشش زمین پهلوان
بدو گفت کای مهتر بانوان
همه پاسبانیم و گنج آن تست
فدی کردن جان و رنج آن تست
زمین از تو گردد بهار بهشت
سپهر از تو زاید همی خوب و زشت
جهان پیش فرزند تو بنده باد
سر بدسگالانش افگنده باد
چو افتاد بر خواسته چشم گیو
گزین کرد درع سیاووش نیو
ز گوهر که پرمایهتر یافتند
ببردند چندان که برتافتند
همان ترگ و پرمایه برگستوان
سلیحی که بود از در پهلوان
سر گنج را شاه کرد استوار
به راه بیابان برآراست کار
چو این کرده شد برنهادند زین
بر آن بادپایان باآفرین
فرنگیس ترگی به سر بر نهاد
برفتند هر سه به کردار باد
سران سوی ایران نهادند گرم
نهانی چنان چون بود نرم نرم
بشد شهر یکسر پر از گفت و گوی
که خسرو به ایران نهادهست روی
نماند این سخن یک زمان در نهفت
کس آمد به نزدیک پیران بگفت
که آمد ز ایران سرافراز گیو
به نزدیک بیدار دل شاه نیو
سوی شهر ایران نهادند روی
فرنگیس و شاه و گو جنگجوی
چو بشنید پیران غمی گشت سخت
بلرزید بر سان برگ درخت
ز گردان گزین کرد کلباد را
چو نستیهن و گرد پولاد را
بفرمود تا ترک سیصد سوار
برفتند تازان بر آن کارزار
سر گیو بر نیزه سازید گفت
فرنگیس را خاک باید نهفت
ببندید کیخسرو شوم را
بد اختر پی او بر و بوم را
سپاهی بر این گونه گرد و جوان
برفتند بیدار دو پهلوان
فرنگیس با رنج دیده پسر
به خواب اندر آورده بودند سر
ز پیمودن راه و رنج شبان
جهانجوی را گیو بد پاسبان
دو تن خفته و گیو با رنج و خشم
به راه سواران نهاده دو چشم
به برگستوان اندرون اسپ گیو
چنان چون بود ساز مردان نیو
زره در بر و بر سرش بود ترگ
دل ارغنده و تن نهاده به مرگ
چو از دور گرد سپه را بدید
بزد دست و تیغ از میان برکشید
خروشی برآورد بر سان ابر
که تاریک شد مغز و چشم هژبر
میان سواران بیامد چو گرد
ز پرخاش او خاک شد لاژورد
زمانی به خنجر زمانی به گرز
همی ریخت آهن ز بالای برز
از آن زخم گوپال گیو دلیر
سران را همی شد سر از جنگ سیر
دل گیو خندان شد از زور خشم
که چون چشمه بودیش دریا به چشم
از آن پس گرفتندش اندر میان
چنان لشکری همچو شیر ژیان
ز نیزه نیستان شد آوردگاه
بپوشید دیدار خورشید و ماه
غمی شد دل شیر در نیستان
ز خون نیستان کرد چون میستان
از ایشان بیفگند بسیار گیو
ستوه آمدند آن سواران ز نیو
به نستیهن گرد کلباد گفت
که این کوه خاراست نه یال و سفت
همه خسته و بسته گشتند باز
به نزدیک پیران گردن فراز
همه غار و هامون پر از کشته بود
ز خون خاک چون ارغوان گشته بود
چو نزدیک کیخسرو آمد دلیر
پر از خون بر و چنگ بر سان شیر
بدو گفت کای شاه، دل شاد دار
خرد را ز اندیشه آزاد دار
یکی لشکر آمد بر ما به جنگ
چو کلباد و نستیهن تیز چنگ
چنان بازگشتند آن کس که زیست
که بر یال و برشان بباید گریست
گذشته ز رستم به ایران سوار
ندانم که با من کند کارزار
از او شاد شد خسرو پاکدین
ستودش فراوان و کرد آفرین
بخوردند چیزی کجا یافتند
سوی راه بیراه بشتافتند
چو ترکان به نزدیک پیران شدند
چنان خسته و زار و گریان شدند
برآشفت پیران به کلباد گفت
که چونین شگفتی نشاید نهفت
چه کردید با گیو و خسرو کجاست
سخن بر چه سان است برگوی راست
بدو گفت کلباد کای پهلوان
به پیش تو گر برگشایم زبان
که گیو دلاور به گردان چه کرد
دلت سیر گردد به دشت نبرد
فراوان به لشکر مرا دیدهای
نبرد مرا هم پسندیدهای
همانا که گوپال بیش از هزار
گرفتی ز دست من آن نامدار
سرش ویژه گفتی که سندان شدهست
بر و ساعدش پیل دندان شدهست
من آورد رستم بسی دیدهام
ز جنگآوران نیز بشنیدهام
به زخمش ندیدم چنین پایدار
نه در کوشش و پیچش کارزار
همی هر زمان تیز و جوشان بدی
به نوی چو پیلی خروشان بدی
برآشفت پیران بدو گفت بس
که ننگ است از این یاد کردن به کس
نه از یک سوار است چندین سخن
تو آهنگ آورد مردان مکن
تو رفتی و نستیهن نامور
سپاهی به کردار شیران نر
کنون گیو را ساختی پیل مست
میان یلان گشت نام تو پست
چو ز این یابد افراسیاب آگهی
بیندازد آن تاج شاهنشهی
که دو پهلوان دلیر و سوار
چنین لشکری از در کارزار
ز پیش سواری نمودید پشت
بسی از دلیران ترکان بکشت
گواژه بسی باشدت با فسوس
نه مرد نبردی و گوپال و کوس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
گودرز گیو کیخسرو منوچهر (اشاره) سیاووش (اشاره) کشواد (اشاره) کیقباد (اشاره) رستم کیکاووس فرنگیس افراسیاب دیو سپید (اشاره) اهریمن (اشاره) پیران کلباد نستیهن پولاد
هوش مصنوعی: شعر بازتابی از رنج و حقایق زندگی است که تأکید دارد نهایت این عالم جز خاک نیست و نباید انسان به جاهطلبی و آز دامن بزند. پس از توصیف مصائب و رنجهای زندگی، به انسان یادآوری میشود که به سادگی از زندگی عبور کند و به کارهای نیک بپردازد. داستان جستجوی گیو و سختیهای او در سرزمین توران به همراه کیخسرو، نقطه عطفی در روایت است که با نبردها و ماجراهای گوناگون همراه است، و سرانجام گیو با کیخسرو همپیمان میشود و به سوی ایران برمیگردند. این سفر پر از تجربیات تلخ و شیرین، امیدی برای آیندهای روشن را به تصویر میکشد. در نهایت، تصاویری از غم و شادی در این سفر جنگی و دشواریها و پیروزیهایی که در مسیر پیش روی شخصیتها قرار دارد، دستمایهی شعر میشود.
هوش مصنوعی: بسیاری از مشکلات و سختیهایی که انسانها در زندگی میکشند، به خاطر دستیابی به مقام و بزرگی بوده و نه به دلیل میل به زندگی آسان.
هوش مصنوعی: در نهایت، زندگی به جز مرگ و خاک چیزی نیست و بهرهای از آن جز تلخی و درد نخواهی داشت.
هوش مصنوعی: وقتی میدانی که در این دنیا مدت زیادی نمیمانی، پس چرا بر سر خود تاج فریب و آز بگذاری؟
هوش مصنوعی: وقتی آز (طلای) خود را به زیر زمین ببری، سر آن را در چالهای پنهان میکنی.
هوش مصنوعی: تو از این دنیا شادیهای زیادی برخورداری، ولی رنج تو برای دیگران است، نه برای خودت.
هوش مصنوعی: تو در این دنیا رنج میکشی و دیگران از آسایش و خوشی بهرهمندند، اما در نهایت به طرف مرگ و تابوت خود نگاه نخواهی کرد.
هوش مصنوعی: بر او هم شادی خواهد آمد و سرش به زیر خاک خواهد رفت.
هوش مصنوعی: به گذر زمان فکر کن و در پی آن، به پرستش دادگری که خیر را دوست دارد، بپرداز.
هوش مصنوعی: از خدا بترس و به کسی آزار نرسان، زیرا راه نجات و رستگاری تنها همین یک اصل ساده است.
هوش مصنوعی: اکنون ای کسی که خرد و هوش و دل بیدار داری، در گمان و خیال نمان، از زمین گلی که در آن گیر کردهای خارج شو.
هوش مصنوعی: خداوند تو را آفریده و به عنوان بندهاش پرورش داده است و تمام چیزهایی که در زندگیات به دست آوردهای از جانب پروردگار است.
هوش مصنوعی: وقتی که به فکر و اندیشهات میرسی و به عمق وجودت توجه میکنی، دیگر دربارهٔ هستی و وجود سوال نپرس و قضاوت نکن.
هوش مصنوعی: نباید در کنار افرادی که خواب و خوراک (لذتهای دنیوی) را بهراحتی میگذرانند، نشست؛ زیرا کسی که به خداوند باور دارد و به حقیقتهای معنوی توجه دارد، باید از این رفتارها پرهیز کند.
هوش مصنوعی: اگر کسی دلش کور و سرش بیخرد باشد، هرچند که به ظاهر عاقل و فرزانه به نظر آید، لیکن در واقع او را از مردم نمیتوان به حساب آورد.
هوش مصنوعی: وجود انسان نشانهای از زندگی به شمار میآید که در آب و خاک قابل مشاهده است. بنابراین، از دانش و نیکی خود کاسته نشو و خود را در تاریکی و بیخبری قرار نده.
هوش مصنوعی: او توانا و دانا است و خالق خرد و جان.
هوش مصنوعی: خداوند جهان و مکان و زمان را آفرید و موجودات کوچک مانند پشه و بزرگ مانند فیل را به وجود آورد.
هوش مصنوعی: سالار ترکان که اشاره به فرماندهٔ آن قوم دارد، در دل خود میگوید که من به بالاتر از این جمع، یعنی مقام و منزلت بالاتر، دست پیدا خواهم کرد.
هوش مصنوعی: شاهزاده جوان را به شکلی کشت که کسی نفهمید و جز ثروت و شمشیر او چیزی از داغ او باقی نماند.
هوش مصنوعی: خداوند به برکت نیکویی سیاوش او را از پشت مادرش به دنیا آورد و درختی پر برکت و پربار از او به وجود آورد.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که کسی که با تو سخن میگوید، میگوید جز تو هیچ کس وجود ندارد و خالق هستی فقط تویی. در واقع، او به یکتایی و بزرگی خدا اشاره میکند.
هوش مصنوعی: خداوند آفتاب و ستارههای آسمانی و ماه، که پیروزی و قدرت از او ناشی میشود.
هوش مصنوعی: خداوند حقیقت و وجود، از تو نخواهد خواست که در کارهایت کمکاری یا فساد کنی.
هوش مصنوعی: تنها بر اساس اراده و فرمان خداوند، راهی وجود ندارد و نه خورشید و نه ماه از این دانش میدانند.
هوش مصنوعی: گودرز پیر به پسرش فرمان داد که باید به توران برود، زیرا این کار اجتنابناپذیر است.
هوش مصنوعی: گیو به فرمان گودرز، با دلیرانه و شجاعتی همچون شیر، به سوی دشمنان حرکت کرد.
هوش مصنوعی: او به سرعت به سمت مرز توران حرکت کرد و هر کسی را که در مسیر خودش به تنهایی مشاهده کرد، باسرعت و شدت به طرفش حمله کرد.
هوش مصنوعی: زبان خود را به زبان ترکی آراسته (زیبا و مناسب کردهای)، و از کیخسرو نشانهای (علامتی) طلب کردی.
هوش مصنوعی: وقتی گفتی که هیچ خبری از شاه ندارم، به سرعت جانش را از تنش جدا کردی.
هوش مصنوعی: به خاطر کمند (توری که برای گرفتن شکار استفاده میشود) او، بینا و بیتوجه به شدت سبکبال شدی و به خاطر شوق و هیجان، خاک را بر سر خود ریختی.
هوش مصنوعی: اگر کسی راز او را نداشته باشد، نام و آواز او را هم نمیشنود و دربارهاش اطلاعاتی پیدا نمیکند.
هوش مصنوعی: او (کیخسرو) یکی را با خود میبرد و او را از آن جمع به راهنمایی میکرد.
هوش مصنوعی: او در حال حرکت بود و بیدار با او به راه میرفت، اما تا مدتها رازی را که داشت، برای او فاش نکرد.
هوش مصنوعی: به او گفت روزی که در این دنیا از تو چیزی را در خفا بپرسم.
هوش مصنوعی: اگر به این ترتیب بتوانم حقیقتی از تو بهدست آورم، با دانش و آگاهی، دل خود را از کمبودها شستشو میزنم.
هوش مصنوعی: من به تو هر چیزی که بخواهی میبخشم و از تو چیزی نمیگیرم، چون برای من در بخشش به تو هیچ کموکاستی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: او (کیخسرو) پاسخ داد که دانش به اندازه کافی وجود دارد، اما هر کسی دانش را به شکلی متفاوت در اختیار دارد و پراکنده است.
هوش مصنوعی: اگر از کسی بپرسی که آیا چیزی را میداند، اگر آن شخص خبر داشته باشد، به سادگی نمیتواند پاسخی بدون کلام و زبان به تو بدهد.
هوش مصنوعی: کیخسرو به او گفت: اکنون کجا هست؟ باید راست و درست به من بگویی.
هوش مصنوعی: او در پاسخ گفت که هرگز نامی مانند این نشنیدهام و هرگز دربارهاش نپرسیدهام.
هوش مصنوعی: وقتی از راهنمایی پاسخ اینچنینی شنید، او تیغش را کشید و آن فرد را زمین زد.
هوش مصنوعی: گیو به سوی توران میرفت به گونهای ناشناخته، تا شاید نشانهای از شاه بیابد.
هوش مصنوعی: طی این هفت سال، در این زمان، جنگ و درگیری با زنجیر و تیر به پایان رسیده است.
هوش مصنوعی: خورش گور از گوشت و پختۀ گور و لباسش نیز از چرم گور درست شده است؛ او با این شرایط سخت، از غذا و آب شور میخورد.
هوش مصنوعی: او (گیو) به سختی و زحمت به دور از مردم و همچنان در بیابان و کوهها میچرخید.
هوش مصنوعی: وضعیت به گونهای بود که روزی پر از فکر و اندیشهای داشت و در پیش او، درختان سرسبز و بارور وجود داشتند.
هوش مصنوعی: در آن مرغزار (دشت یا چمنزار) غمگین و افسرده شد، در حالی که جهان سبز و شاداب بود و دل انسان به غم افتاده است.
هوش مصنوعی: زمین سرسبز و چشمهای پرآب را مشاهده کرد و در آن جا احساس آرامش و خواب را کرد.
هوش مصنوعی: فرود از اسب پیاده شد و آن را رها کرد، سپس دراز کشید و به فکر و اندیشه پرداخت.
هوش مصنوعی: او میگوید: «امیدوارم آن دیو پلید بر پهلوان بدی که آن خواب را دید، به گناه خود دچار نشود.
هوش مصنوعی: نمیتوانم نشانی از کیخسرو بیابم، بنابراین در حال حاضر چه کنم و خود را در کجا ببرم؟
هوش مصنوعی: اکنون اگر یارانم در میدان جنگ باشند، در محفل جشن غمخواران من وجود دارند.
یکی به دنبال نام است و دیگری روزهای خوشی را می گذراند ولی بخت برای من بر گنبد گردو می افشاند ( گوز یا جوز به معنی گردو و چون گردو روی گنبد نمی ماند کنایه از کار بی حاصل است . )
هوش مصنوعی: من به اطرافم برف میپاشم و روحیهام در حال ضعف است؛ پشتم مثل کمان خمیده شده است.
هوش مصنوعی: کیخسرو (خسرو) بهطور طبیعی از مادر زاده نشده و اگر هم به دنیا بیاید، حاکمیت و قدرت او در دنیا از بین خواهد رفت.
هوش مصنوعی: من از تلاش و جستجو رنج و سختی میکشم، زیرا برای کسی که به زهر بمیرد، کاری به نام «انوشه» (جاودانه) وجود ندارد.
هوش مصنوعی: سر گیو (شاهزادهای از ایران) از غم پر شده و در آن مرغزار (محل جنگ) میگردد و به دنبال شاه (کیخسرو) است.
هوش مصنوعی: گیو از دور چشمهای درخشان و زیبا میبیند و همچنین درخت سرو بلندی را میبیند که دلش را آرام میکند و به یاد سیاوش، پسر دلنواز خود، میافتد.
هوش مصنوعی: شخصی در دستش جامی پر از شراب را گرفته و به سرش تاجی زیبا، با رنگ و بویی دلانگیز، زده است.
هوش مصنوعی: از سر او، نور و قدرت الهی نمایان شد و پرچم حکمت و نیکی به اهتزاز درآمد.
هوش مصنوعی: تو گفتی منوچهر (شاه پیشین ایران) بر تخت عاج (تختی گرانبها) نشسته و بر سرش تاجی از طلا و جواهرات درخشان قرار دارد.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ او بوی محبت و مهر منتشر میشود و زیبایی تاج بر موهای او جلوهگری میکند.
هوش مصنوعی: گیو در دل به خود میگوید که این فرد جز شاه نیست و چهرهای همچون او در این مکان شایسته نیست.
هوش مصنوعی: گیو به سرعت به سمت او که شاه بود رفت و وقتی نزدیک شد، متوجه شد که او در وضعیتی خطرناک و دشوار قرار دارد.
هوش مصنوعی: رنج و زحمت او کم شد و به راحتی رسید و در نتیجه، گنج و ثروت مشهور او نمایان شد.
هوش مصنوعی: کیخسرو وقتی گیو را کنار چشمه دید، شاد و خوشحال شد و با لبخند او را نگاه کرد.
هوش مصنوعی: کیخسرو به دل گفت که این گرد و غبار ناشی از جنگ، جز برای گیو نیست و در این مرز، به غیر از او، کسی را نمیتوان دید که چنین نشانی از خود به جا گذاشته باشد.
هوش مصنوعی: او (کیخسرو) مرا (گیو) به عنوان خواسته و آرزویی در نظر دارد و میخواهد مرا به ایران ببرد تا من را شهریار کند.
هوش مصنوعی: وقتی گیو به نزد او رسید، او را مورد احترام قرار داد و به او سلام کرد و گفت: ای نامدار و سرفراز.
هوش مصنوعی: من به این نتیجه رسیدهام که تو، فرزند سیاوش هستی و از نسل کیانیان و کیخسرو.
هوش مصنوعی: شهریار (کیخسرو) به گیو (فرزند گودرز) پاسخ داد که تو معروف و مشهور هستی، و همان گیو گودرزی هستی.
هوش مصنوعی: گیو به کیخسرو میگوید: ای پادشاه راستگویان، از گودرز، پدرش، که داستانها و افتخاراتش را ذکر کرده است، به تو چه گفتهاند؟
هوش مصنوعی: از کجا خبر میداری که کشواد و گیو به من خبر دادند؟ چون با خوشحالی و نیکی با من سخن گفتند.
هوش مصنوعی: کیخسرو به گیو میگوید: ای مرد شجاع، مادر من تو را از طرف پدرم یاد کرده است.
هوش مصنوعی: به زمانی که سخن از فضل و بزرگی الهی به میان آمد، آن هنگام بود که پند و اندرز به او رسید.
هوش مصنوعی: کیخسرو به مادرش میگوید که از اینجا (از دیار ) چه بدی بر سر او خواهد آمد.
هوش مصنوعی: سرانجام کیخسرو ظهور میکند و بندهایی که در آن زمان وجود دارد را باز میکند.
هوش مصنوعی: در آن زمان که نیو (کیخسرو) به جهانداری برسد، گیو با افتخار از ایران خواهد آمد.
هوش مصنوعی: او (گیو) را به سوی تخت سلطنت ایران بردند و در کنار نامداران و دلیران قرار دادند.
هوش مصنوعی: دنیا را به خاطر مردانگی و شجاعت، به ثبات و آرامش میرسانند، همانطور که انتقام ما باعث شده تا ما به این موقعیت برسیم.
هوش مصنوعی: گیو به فردی میگوید که ای سرور برجسته و بزرگمردان، نشانهی بزرگی و افتخارت چیست؟
هوش مصنوعی: نشان سیاوش بهروشنی نمایان بود مانند نقطهای بر روی گلستان، که بهوضوح قابل دیدن است.
هوش مصنوعی: شما دستتان را بهسوی من باز کنید و نشان خود را به من نشان دهید؛ زیرا نشانهٔ شما در میان جمع آشکار است.
هوش مصنوعی: شاه برهنه بودن جسم خود را نشان داد و گیو، نشانهٔ سیاه را دید و به او خیره شد.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره دارد به آن میراثی که از دوران کیقباد، پادشاه پیشین، به یادگار مانده است. این میراث، نشاندهندهٔ نیکی و درستی است که به خاندان کیانی تعلق دارد.
هوش مصنوعی: وقتی گیو آن نشانه را دید، به سجده رفت و در همان حال آب میریخت و رازهایی را به زبان آورد.
هوش مصنوعی: گیو، شهریار زمین (کیخسرو) را در آغوش گرفت و از شادی، برای او دعا و ستایش کرد.
هوش مصنوعی: از مردمان ایران دربارهٔ تخت و جایگاه پادشاهی و همچنین دربارهٔ گودرز، که شخصیت برجستهای است، و رستم، که از جمله قهرمانان نیکخواه و معروف ایران است، پرسش کرد.
هوش مصنوعی: گیو به کیخسرو، که جهاندار است، میگوید تو که سرافراز، آگاه و خوشبختی.
هوش مصنوعی: ای صاحب جهان که خوبیها و بدیها را در اختیار داری، اگر مرا در تمام زندگیام بهشت را نشان بدهی، باز هم چنین زندگیای برای من مطلوب نخواهد بود.
هوش مصنوعی: همان هفت کشور را به سلطنتی بزرگ و با شکوه برگزیده و تاجی ماهتاب به سر گذاشتهاند.
هوش مصنوعی: دل من به آن خوشی و شادابی نبود که وقتی روی تو را در سرزمین توران دیدم، احساس کردم.
هوش مصنوعی: کسی نمیداند در این دنیا که آیا من زندهام و در خاک زندگی میکنم یا اینکه به خاطر آتش به مرگ دچار شدهام.
هوش مصنوعی: از خدای بزرگ سپاسگزارم که این مشکلات و رنجهای سخت را به شادی و خوشبختی تبدیل کرده است.
هوش مصنوعی: کیخسرو و گیو از آن جنگل دور شدند و به جاده رفتند و کیخسرو از کاووس شاه سؤال کرد.
هوش مصنوعی: کیخسرو در مدت هفت سال غم و درد زیادی را از خواب و غذا، به خاطر مشکلات و مصیبتها متحمل شده بود.
هوش مصنوعی: او (جوان) یکسره با شاه (کیخسرو) صحبت میکند و میگوید که آفرینندهٔ جهان چه بلاها و مصیبتهایی بر سر کسی که در جستوجوی اوست، آورده است.
هوش مصنوعی: در این بیت به خواب گودرز اشاره شده که خوابهایش نماد رنج و دشواریهای طولانی است و همچنین به آرامش و راحتیهای موقتی اشاره میکند که در کنار درد و لباس و پوشش او قرار دارد. گودرز، پهلوان ایرانی، در این خواب با مسائلی چون رنج و ترس دست و پنجه نرم میکند.
هوش مصنوعی: از زمانی که کاووس (پادشاه ایران) پسرش سیاوش را به خاطر درد و آلامی که پیش آمده، به دور فرستاد، او بدون پا و ناتوان شده است.
هوش مصنوعی: رنگ و بوی ایران در اثر جنگ و نابودی، به کلی پراکنده و ویران شد و همه جا را به بیابانی از خرابی تبدیل کرد.
هوش مصنوعی: دل کیخسرو از درد و رنجش آتشین و سوزان شده بود، مانند آتش که از درون اسب رخش میدرخشد.
هوش مصنوعی: به او گفت که اکنون از رنج و درد طولانی تو، بخت تو آرام و دلنشین خواهد شد.
هوش مصنوعی: از من بهعنوان پدر خود مراقبت کن و با کسی در این باره صحبت نکن. منتظر بمان تا ببینی زمان چه سرنوشتی برای تو رقم میزند.
هوش مصنوعی: سپهبد گیو از روی اسب پیاده شد و به سمت نیو (کیخسرو) قدم میزند.
هوش مصنوعی: هر کسی که به گیو نزدیک میشود، تیغ هندی را در دست دارد و به سرعت آمادهٔ نبرد میشود.
هوش مصنوعی: گیو با دل بیدار و هوشیاری، گردن دشمنش را شکست و او را زیر گل و خاک دفن کرد.
هوش مصنوعی: آنها به سمت سیاوش رفتند و وقتی رسیدند، دل و عقلشان را به دست آوردند، یعنی به او توجه و احترام کردند.
هوش مصنوعی: فرنگیس را نیز به عنوان دوست و یار انتخاب کردند و به طور پنهانی بر آن موضوع تصمیمگیری کردند.
هوش مصنوعی: آنها سه نفر به سمت راهی میروند که ورودشان به دلیران جنگجوی پنهان است.
هوش مصنوعی: فرنگیس (مادر سیاوش) گفت اگر تأخیر کنیم، دنیا برای ما بر دلمان تنگ خواهد شد و احساس گرفتگی و فشار خواهیم کرد.
هوش مصنوعی: از این خبر، افراسیاب متوجه میشود که خواب او را آشفته نمیکند و چیزی برای ترسیدن ندارد.
هوش مصنوعی: دیو سپید نماد سختی و بلایایی است که به فردی بدی میآورد. در این بیت، صحبت از این است که اگر کسی به مانند دیو سپید عمل کند، دل او از شر و سختی خالی نمیشود و از زندگی شاداب و شیرین ناامید خواهد شد.
هوش مصنوعی: هیچکس از ما یکی را در این دنیا زنده نمیبیند، نه بهطور آشکار و نه در خفا.
هوش مصنوعی: دنیا پر از انسانهای بدخواه و دشمن است و سرزمین ما جایگاه اهریمن و نیروهای شر است.
هوش مصنوعی: ای شاه بافرین که فرزند من هستی، به سخنان من توجه کن و به یک نصیحت من گوش بده.
هوش مصنوعی: اگر آن مرد شوم از ماجرا آگاه شود، آتش جنگ را در سرزمین آباد ما شعلهور میکند.
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به یک مرغزار (جایی پر از گیاه و چمن) است که در نزدیکی سرزمین «ایدر» (ایران) و در کنار راه سواران توران (دشمنان ایرانیان) قرار دارد. این مکان به نوعی نشاندهندهٔ نزدیکی دو سرزمین و احتمال برخورد و جنگ است.
هوش مصنوعی: جویبار و آب جاری وجود دارد که انسان با دیدن آن، روحش تازه و شاداب میشود.
هوش مصنوعی: سوار شو و زین و افسار اسب سیاه را بگیر و بهسوی مرغزارها در صبح زود برو.
هوش مصنوعی: زمانی که آفتاب بر بالای گنبد آسمان قرار میگیرد، سپهبد در حال استراحت و غذا خوردن میشود.
هوش مصنوعی: هر چیزی که در آن مرتع وجود دارد، به سمت آبشخور میآید و به جویبار نزدیک میشود.
هوش مصنوعی: به بهزاد (فرزند گیو) زین و لگام را نشان بده تا او آرام و مطمئن شود، سپس تو قدم بردار.
هوش مصنوعی: وقتی به او نزدیک شدی، با نیکنظری و مهربانی به چهرهاش بنگر و چهرهاش را زیبا کن و با محبت صورتش را ببوس.
هوش مصنوعی: سیاوش هنگامی که از دنیا ناامید شد، چهرهٔ خورشید هم برای او تیره و کدر گردید.
هوش مصنوعی: شبرنگ، اسب جنگی کیخسرو، به بهزاد (که یکی از دلاوران و یاران سیاوش است) میگوید که اجازه ندهد بادی که از اینجا میگذرد، او را تحت فرمان خود درآورد.
هوش مصنوعی: بر روی کوه و در دشتها بمان، چون کیخسرو به دنبالت میآید و تو را خواهان است.
هوش مصنوعی: کیخسرو به گیو میگوید که با شجاعت و قدرت در میدان نبرد حاضر باشد و دشمنان را شکست دهد و زمین را از آنها پاک کند.
هوش مصنوعی: سالمند نیو، سالار سپاه، از روی اسب خود پیاده شد و به سوی گیو (یکی از قهرمانان) حرکت کرد.
هوش مصنوعی: مردان جنگی به سرعت و با نیرومندی چهرههای خود را بالا گرفتند و مانند افرادی که در جستجوی راه چارهای هستند، آماده شدند.
هوش مصنوعی: وقتی فسیله (کاسه) به تنگی و فشار آمد، آب را نوشیدند و سیراب شدند و دوباره به حالت عادی برگشتند.
هوش مصنوعی: بهزاد به دور و برش نگاه کرد و کسی را دید، سپس بادی سرد از عمق وجودش خارج کرد.
هوش مصنوعی: بهزاد سیاوش را میبیند که در حال نشسته و بر روی پلنگی با قامت بلند، سوار شده است و نیزهای در دست دارد.
هوش مصنوعی: او در محل آبخوری که پایش بود، دست به آب نزد و از آنجا که حاضر بود، اقدام نکرد.
هوش مصنوعی: کیخسرو وقتی او را به آرامش دید، به سرعت به سمت او رفت و دنبال او شتافت.
هوش مصنوعی: کیخسرو با محبت و مهربانی دستش را بر چشمان گیو میکشد و صورت و موهایش را با نوازش لمس میکند.
هوش مصنوعی: لگام اسب را به او داد و زین را بر پشتش گذاشت. او بارها به یاد پدرش به خاطر دلتنگی و دردهایی که کشیده است، فکر کرد.
هوش مصنوعی: وقتی که بر کمر شتر (هیو) نشست، ران آن را فشرد و شتر سنگین از جا برخواست.
هوش مصنوعی: مثل باد، سریع و ناگهانی، از آنجا دور شدم و دیگر گیو را ندیدم.
هوش مصنوعی: دل گیو پر از غم شد و او از شدت غم در فکر فرو رفت و در این حال به یاد نام خدا (یزدان) افتاد و آن را آوخت.
هوش مصنوعی: او میگفت که اهریمن (نیروی شر) در جستجوی چارهای، به شکل یک بار میوه (ظاهری زیبا) در آمد و خود را نشان داد.
هوش مصنوعی: اکنون جان کیخسرو (پسر سیاوش) برای من مانند یک گنج بزرگ و با ارزش است، در حالی که رنج من در این دنیا همان رنجی است که به خاطر او تحمل میکنم.
هوش مصنوعی: گیو، هنگامی که نیمهای از کوه را پشت سر گذاشت، به شدت واژهای و معانی سنگینی را احساس کرد و باز هم reins سیاه را که در دست داشت، کشید.
هوش مصنوعی: گیو تا نزد او رفت، با صدای بلند گفت که دل شاه نیو (کیخسرو) بیدار و هوشیار است.
هوش مصنوعی: شاید میخواهم اندیشه و تفکرات یک پهلوان را به صورت روشن و آشکار بیان کنم تا دیگران به خوبی متوجه شوند.
هوش مصنوعی: گیو به کیخسرو، که شاه سرفراز است، میگوید که برای تو مناسب است که رازهایی که در دلت هست، به روشنی بیان کنی.
هوش مصنوعی: تو از مقام و شان الهی و اساس پادشاهی، به زودی به سن و سال جوانی خواهی رسید و در آینده در سنین بزرگسالی، به حقیقت و ویژگیهای حکومت و پادشاهی پی خواهی برد.
هوش مصنوعی: به او گفتند که از اسب خوش رنگ و نژاد اصیل پیاده شو و یکی از اندیشههایت را به یاد بیاور.
هوش مصنوعی: پهلوان در اینجا به این فکر میکند که اهریمن (نماد شر و بدی) بر این جوان (کیخسرو) حمله کرده است.
هوش مصنوعی: اکنون رفت و زحمتهایم را به باد داد، دل شاد من را بسیار ناراحت کرد.
هوش مصنوعی: گیو، که مردی عالم و با تجربه است، از اسب پیاده شد و برای شاه نیو (کیخسرو) دعا و ستایش میکند.
هوش مصنوعی: برای تو همواره روز و شب خوش باشد و از دشمنان تو دوری شود و ریشهٔ آنها کنده شود.
هوش مصنوعی: داور (خداوند) به همراه برز (شجاعت) و اورند (استعداد) و اندیشه و نیکی، هنر و فر (فرّ) را به شخصی عطا کرد.
هوش مصنوعی: شخصی با تفکر و اندیشه عمیق، از جایی بلند و جایگاهی مهم به ایوان (تالار) نگاه میکند و در پی یافتن راه و مقصدی است.
هوش مصنوعی: وقتی که گیو و همراهانش نزد فرنگیس آمدند، مدت زیادی دربارهٔ راهی که طی کرده بودند و فاصلهٔ طولانی که طی کردند صحبت کردند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که کارهای آنها به صورت پنهانی انجام شود، کسی از رازهای آنها باخبر نخواهد شد.
هوش مصنوعی: فرنگیس، وقتی که چهرهٔ بهزاد را مشاهده کرد، به خاطر گریه و اشک چهرهاش پنهان شد و ناپدید گردید.
هوش مصنوعی: فرنگیس با یادآوری دردهای سیاوش، دو رخ (دو گونهی) خود را به یال و دُم اسب گذاشت.
هوش مصنوعی: چنانکه اشکها از چشمانش میریخت، با بیخبری و بیفکری به سمت گنجی که در آن نهفته بود، حرکت کرد.
هوش مصنوعی: در ایوان، گنجی پنهان بود که هیچکس در دنیا از آن خبر نداشت.
هوش مصنوعی: گنجی در این مکان پنهان بود که شامل دینار (پول) و زره و یاقوتهای بسیار بود.
هوش مصنوعی: این گنج، گنجی است که متعلق به گوپال (موجودی خیالی یا نامی) و برگستوان (مکان یا چیزی خاص) میباشد و شامل خنجر، شمشیر و گرز سنگین است.
هوش مصنوعی: در گنج را برای پسر باز کرد، در حالی که چهرهاش از شدت درد و زخمها خونین بود و جگرش از رنج و آلام به شدت آزرده بود.
هوش مصنوعی: او به گیو گفت که تو حالا که این همه رنج بردهای، ببین ببینیم از گنج چه چیزی از جواهر و ثروت میخواهی.
هوش مصنوعی: در اینجا به ثروت و جواهراتی اشاره شده که شبیه به دنیای پادشاهان و افراد برجسته هستند، از جمله سکههای طلا (دینار)، سنگهای قیمتی (یاقوت) و جواهرات سپس تاج زیبا اشاره میشود.
هوش مصنوعی: پهلوان به زمین تعظیم کرد و به او که رئیس و بزرگتر از خود است گفت: ای سرور (و بزرگ) زنان، من تو را میپرستم.
هوش مصنوعی: همه ما محافظ تو هستیم و ثروت تو متعلق به توست. ما آمادهایم جان و زحمت خود را فدای تو کنیم.
هوش مصنوعی: زمین به خاطر تو مانند بهار و بهشت میشود و آسمان به دلیل تو همواره خوبی و بدی به دنیا میآورد.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر تو فرزند تو باید بنده و تسلیم باشد و سر بدسگالان و دشمنان تو بر زمین بیفتد.
هوش مصنوعی: وقتی که چشم گیو به او افتاد، درع (زره) سیاووش نیو را انتخاب کرد.
هوش مصنوعی: از گوهر (سنگ قیمتی یا اشیاء باارزش) که از همه باارزشتر و گرانبهاتر بود، آنقدر برداشتند و بردند که دیگر نتوانستند بیشتر ببرند.
هوش مصنوعی: یک تیر و نیزه که از جنس باکیفیت و گرانبها بود، همان سلاحی که از آنِ پهلوان است و در دست دشمنان و حریفان قابل اعتنا میباشد.
هوش مصنوعی: شاه، نگهبان و سرپرست گنجی مستحکم را در بیابان برپا کرد و آمادهسازیهای لازم را برای حفاظت و نگهبانی از آن انجام داد.
هوش مصنوعی: پس از آنکه این کار انجام شد، از روی زینها پایین آمدند و بر آن بادپایان (اسبان تندرو) آفرین (تحسین) گفتند.
هوش مصنوعی: فرنگیس، ترگی (یا ترگ، شخصیتی داستانی) را بر سر گذاشت و سه نفر به سرعت و به شیوهای شبیه به وزش باد حرکت کردند.
هوش مصنوعی: سران سپاه به سمت ایران حرکت کردند و در حالتی پنهانی و آرام به راه خود ادامه دادند.
هوش مصنوعی: شهر یکسره پر از صحبت و گفتگو شد که کیخسرو به ایران رفته و در آنجا حضور دارد.
هوش مصنوعی: این سخن برای مدت طولانی پنهان نماند و کسی به نزد پیران رفت و آن را گفت.
هوش مصنوعی: گیو، مردی سرافراز از ایران، به نزد شاه نیو، که فردی با قلب بیدار و هوشیار است، آمد.
هوش مصنوعی: فرنگیس و شاه، به سمت شهر ایران حرکت کردند و عزم جنگ و نبرد را داشتند.
هوش مصنوعی: وقتی پیران این خبر را شنید، به شدت غمگین و ناراحت شد و مانند برگی از درخت به لرزه درآمد.
هوش مصنوعی: پیران از میان سپاه، یک سرباز قوی به نام کلباد را انتخاب کرد که همانند نستیهن (طبیعت وحشی) و گرد پولاد (نماد زور و قدرت) است.
هوش مصنوعی: گیو دستور داد که سیصد سوار ترک به سرعت به سوی میدان جنگ بروند.
هوش مصنوعی: گیو سر دشمن را بر نیزه کرد و به فرنگیس (مادر سیاوش) گفت که باید خاک سر او را مخفی کرد تا کسی متوجه نشود.
هوش مصنوعی: کیخسرو دستور داد که شوم (شخصی بدشانس و بدعاقبت) را ببندند و او را به خاطر بدبختیاش، از زمین و محل زندگیاش دور کنند.
هوش مصنوعی: سپاهی به این صورت گرد آمدند و جوانها به همراه دو پهلوان بیدار حرکت کردند.
هوش مصنوعی: فرنگیس، که به خاطر زحمتی که کشیده پسرش را به خواب فرستاده است، در حال استراحت و خواباندن اوست.
هوش مصنوعی: گیو در راه پیمودن و تحمل رنجها، جهانجوی (کیخسرو) را به عنوان نگهبان و پاسبان شبان میبیند.
هوش مصنوعی: گیو با رنج و خشم به دنبال سواران است و در این راه، دو نفر را میبیند که خوابیدهاند.
هوش مصنوعی: در دشت، اسب گیو به گونهای برانگیخته و نیرومند است، همانطور که معمولاً جنگجویان شجاع ساز و برگ صدای شجاعت و مردانگی را به خود میزنند.
هوش مصنوعی: زره بر تن داشت و بر سرش کلاهخود بود. دلش پر از اندوه و ناراحتی بود و جانش به مرگ نزدیک شده بود.
هوش مصنوعی: هنگامی که از دور سپاه دشمن را دید، دستش را بلند کرد و شمشیرش را از میان (پوشش) بیرون آورد.
هوش مصنوعی: صدایی مانند صدای رعد و برق بیرون آورد که بهگونهای تاریک و هولناک، ذهن و چشمان هژبر (شجاع و جنگجو) را به وحشت انداخت.
هوش مصنوعی: سواران در میان نبرد، مانند طوفان به اوج میآیند و از شدت درگیری، خاکی که اطرافشان است به رنگ لاژورد (آبی) در میآید.
هوش مصنوعی: او (گیو) در زمانهای متفاوت با خنجر و گرز به دشمنان حمله میکرد و از بالا بر سر آنان آهن (سلاح) میریخت.
هوش مصنوعی: زخمی که گیو دلیر به گوپال (یکی از جنگجویان دشمن) زد، باعث شد که فرماندهان سپاه دشمن از ادامه جنگ خسته و سیر شوند.
هوش مصنوعی: دل گیو از شدت خشم شاد شد زیرا مانند چشمهای بود که دریا را در چشم انسان به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: پس از آن، او را در میان لشکری گرفتند که شجاعتشان مانند شیر بود.
هوش مصنوعی: نبرد بر سر نیزه، به میدان جنگ تبدیل شد، به گونهای که نور خورشید و ماه در آن پوشیده شد و دیده نمیشد.
هوش مصنوعی: دل شیر (شیر به عنوان نماد قدرت) از غم به شدت متاثر شد و مانند میستان (محل تولید شراب) به خاطر خونهایی که در نیستان ریخته شده بود، خُود را در حالتی شبیه شرابزده احساس کرد.
هوش مصنوعی: گیو از گرگانیان، به علت درگیریهای زیاد از سمت دشمنان خسته و دلزده شدهاند و سواران نیز از کشمکشها و نبردها به ستوه آمدهاند.
هوش مصنوعی: گیو به سربازانش میگوید که این کوه سخت و محکم است و مانند یال و گردن اسب نیست، بلکه نشانهای از استواری و قوت دارد.
هوش مصنوعی: همه سربازان خسته و آسیبدیده شدند و دوباره به نزد پیران، که فرماندهی برتری دارد، نزدیک شدند.
هوش مصنوعی: همه غارها و دشتها پر از کشتهها بود و زمین به خاطر خون ریخته شده، رنگی شبیه ارغوان (سرخ) پیدا کرده بود.
هوش مصنوعی: وقتی گیو، دلیر و شجاع، به کیخسرو نزدیک شد، چهرهاش از خون پوشیده بود و شجاعتش شبیه شیر بود.
هوش مصنوعی: به کیخسرو گفت: ای شاه، دل شاد نگهدار و از نگرانیها و افکار منفی خود را رها کن.
هوش مصنوعی: لشکری به طرف ما آمد تا به جنگ، مانند کلباد (یک شخصیت افسانهای) و نستیهن (شخصیت دیگر) که هر دو در جنگهایی تیز و چالاک بودند.
هوش مصنوعی: آن کس که زنده مانده و برگشته، باید برای او بر یال اسب و برای سرش عزاداری کرد و گریست.
هوش مصنوعی: من نمیدانم که کارزار (جنگ) را رستم از ایران بر سر من انجام میدهد یا نه.
هوش مصنوعی: کیخسرو، پادشاه ایران، از دیدار گیو خوشحال شد و او را بسیار ستایش کرد و به خاطر کارهای خوبش، از او قدردانی کرد.
هوش مصنوعی: آنها چیزی خوردند که در آنجا پیدا کردند و به سوی راهی که مشخص نبود، شتاب کردند.
هوش مصنوعی: وقتی ترکها به نزد پیران رسیدند، بسیار خسته و نزار و گریان بودند.
هوش مصنوعی: پیران به کلباد، یکی از سران خود، با خشم و ناراحتی گفت که نباید چنین شگفتی را پنهان کرد.
هوش مصنوعی: پیران از کلباد میخواهد که حقیقت را دربارهٔ گیو و خسرو بگوید و میپرسد که چه بر سر آنها آمده است و وضعیت آنها چگونه است.
هوش مصنوعی: کلباد به گیو گفت: ای پهلوان، اگر زبانم را به پیش تو بگشایم و سخن بگویم، چه میشود؟
هوش مصنوعی: گیو، دلاور بزرگ، در نبرد با دشمنان چه کارهایی انجام داد، که دل تو از دیدن شجاعت و دلیری او شاد و سیر شود.
هوش مصنوعی: تو در لشکر من جنگ را زیاد دیدهای و برای من هم در نبردها پسندیدهای.
هوش مصنوعی: گوپال (شخصیتی از داستان) بیش از هزار نفر را از دست من گرفت و به اسارت برد، او فردی معروف و شناختهشده است.
هوش مصنوعی: او را به گونهای توصیف کردهای که سرش مانند سندان، بسیار سنگین و محکم شده است و بازوهایش نیز چنان قوی و زورمند است که انگار دندانهای یک فیل بر آن نشسته است.
هوش مصنوعی: من دیدهام و از دیگر جنگآوران نیز شنیدهام که رستم بسیار قوی و شجاع است.
هوش مصنوعی: من هیچگاه چنین استقامت و پایداری را نه در زخمهای کسی و نه در تلاش و پیچیدگیهای میدان نبرد ندیدم.
هوش مصنوعی: او همیشه مانند فیل خروشان در حال تیز و جوشان بود، یعنی به شدت و با هیجان عمل میکرد.
هوش مصنوعی: پیران، که یکی از شخصیتهای داستان است، به خاطر ننگی که از یادآوری این موضوع دارد، به شدت ناراحت و خشمگین شده و به گیو میگوید که برای او شرمآور است که این موضوع را به کسی بگوید.
هوش مصنوعی: اینکه پیران میگوید، از یک سوار، این همه داستان و سخن نیست و تو که با ایستادگی و شجاعت به میدان آمدهای، نباید به چنین حرفهایی توجه کنی.
هوش مصنوعی: تو رفتی و دیگر در کنار ما نیستی، ای نامور و مشهور، سپاهی که مانند شیران نر شجاع و نیرومند بود.
هوش مصنوعی: حالا تو برای گیو که همچون فیل نیرومند به میدان آمده، میان جنگجویان نامت را پایین آوردهای و به او آسیب رساندهای.
هوش مصنوعی: اگر افراسیاب از این موضوع مطلع شود، تاج سلطنت را بر زمین میاندازد.
هوش مصنوعی: دو پهلوان شجاع و سوارکار، چنین لشکری از دلیران را برای نبرد آماده کردهاند.
هوش مصنوعی: شما (دو پهلوان) به جلو رفتید و از پشت، سپاه بزرگی از دلیران ترکان را کشتید.
هوش مصنوعی: بسیار خوب است که تو را به خاطر شجاعت و دلیر بودن فراخواندهایم؛ اما تو میدان جنگ نیستی و با این حال، بهانهای برای جنگ نخواهی داشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.