بخش ۲۱ - آمدن کیخسرو با گیو، ستیز طوس و گودرز بر شاهی، و ناکامی فریبرز در دژ بهمن
چو با گیو کیخسرو آمد به زم
جهان چند ازو شاد و چندی دژم
نوندی به هر سو برافگند گیو
یکی نامه از شاه وز گیو نیو
که آمد ز توران جهاندار شاد
سر تخمهٔ نامور کیقباد
فرستادهٔ بختیار و سوار
خردمند و بینادل و دوستدار
گزین کرد ازان نامداران زم
بگفت آنچ بشنید از بیش و کم
بدو گفت ز ایدر برو باصفهان
بر نیو گودرز کشوادگان
بگویش که کیخسرو آمد به زم
که بادی نجست از بر او دژم
یکی نامه نزدیک کاووس شاه
فرستادهای چست بگرفت راه
هیونان کفک افگن بادپای
بجستند برسان آتش ز جای
فرستادهٔ گیو روشن روان
نخستین بیامد بر پهلوان
پیامش همی گفت و نامه بداد
جهان پهلوان نامه بر سر نهاد
ز بهر سیاووش ببارید آب
همی کرد نفرین بر افراسیاب
فرستاده شد نزد کاووس کی
ز یال هیونان بپالود خوی
چو آمد به نزدیک کاووس شاه
ز شادی خروش آمد از بارگاه
خبر شد به گیتی که فرزند شاه
جهانجوی کیخسرو آمد ز راه
سپهبد فرستاده را پیش خواند
بران نامهٔ گیو گوهر فشاند
جهانی به شادی بیاراستند
بهر جای رامشگران خواستند
ازان پس ز کشور مهان جهان
برفتند یکسر سوی اصفهان
بیاراست گودرز کاخ بلند
همه دیبهٔ خسروانی فگند
یکی تخت بنهاد پیکر به زر
بدو اندرون چند گونه گهر
یکی تاج با یاره و گوشوار
یکی طوق پر گوهر شاهوار
به زر و به گوهر بیاراست گاه
چنان چون بباید سزاوار شاه
سراسر همه شهر آیین ببست
بیاراست میدان و جای نشست
مهان سرافراز برخاستند
پذیره شدن را بیاراستند
برفتند هشتاد فرسنگ پیش
پذیره شدندش به آیین خویش
چو چشم سپهبد برآمد به شاه
همان گیو را دید با او به راه
چو آمد پدیدار با شاه گیو
پیاده شدند آن سواران نیو
فرو ریخت از دیدگان آب زرد
ز درد سیاوش بسی یاد کرد
ستودش فراوان و کرد آفرین
چنین گفت کای شهریار زمین
ز تو چشم بدخواه تو دور باد
روان سیاوش پر از نور باد
جهاندار یزدان گوای منست
که دیدار تو رهنمای منست
سیاووش را زنده گر دیدمی
بدین گونه از دل نخندیدمی
بزرگان ایران همه پیش اوی
یکایک نهادند بر خاک روی
وزان جایگه شاد گشتند باز
فروزنده شد بخت گردن فراز
ببوسید چشم و سر گیو گفت
که بیرون کشیدی سپهر از نهفت
گزارندهٔ خواب و جنگی توی
گه چاره مرد درنگی توی
سوی خانهٔ پهلوان آمدند
همه شاد و روشن روان آمدند
ببودند یک هفته با می بدست
بیاراسته بزمگاه و نشست
به هشتم سوی شهر کاووس شاه
همه شاددل برگرفتند راه
چو کیخسرو آمد بر شهریار
جهان گشت پر بوی و رنگ و نگار
بر آیین جهانی شد آراسته
در و بام و دیوار پرخواسته
نشسته به هر جای رامشگران
گلاب و می و مشک با زعفران
همه یال اسپان پر از مشک و می
درم با شکر ریخته زیر پی
چو کاووس کی روی خسرو بدید
سرشکش ز مژگان به رخ بر چکید
فرود آمد از تخت و شد پیش اوی
بمالید بر چشم او چشم و روی
جوان جهانجوی بردش نماز
گرازان سوی تخت رفتند باز
فراوان ز ترکان بپرسید شاه
هم از تخت سالار توران سپاه
چنین پاسخ آورد کان کم خرد
به بد روی گیتی همی بسپرد
مرا چند ببسود و چندی بگفت
خرد با هنر کردم اندر نهفت
بترسیدم از کار و کردار او
بپیچیدم از رنج و تیمار او
اگر ویژه ابری شود درّبار
کشنده پدر چون بود دوستدار
نخواند مرا موبد از آب پاک
که بپرستم او را پدر زیر خاک
کنون گیو چندی به سختی ببود
به توران مرا جست و رنج آزمود
اگر نیز رنجی نبودی جزین
که با من بیامد ز توران زمین
سرافراز دو پهلوان با سپاه
پس ما بیامد چو آتش به راه
من آن دیدم از گیو کز پیل مست
نبیند به هندوستان بت پرست
گمانی نبردم که هرگز نهنگ
ز دریا بران سان برآید به جنگ
ازان پس که پیران بیامد چو شیر
میان بسته و بادپایی به زیر
به آب اندر آمد بسان نهنگ
که گفتی زمین را بسوزد به جنگ
بینداخت بر یال او بر کمند
سر پهلوان اندر آمد به بند
بخواهشگری رفتم ای شهریار
وگرنه بکندی سرش را ز بار
بدان کاو ز درد پدر خسته بود
ز بد گفتن ما زبان بسته بود
چنین تا لب رود جیحون به جنگ
نیاسود با گُرزهٔ گاورنگ
سرانجام بگذاشت جیحون به خشم
بآب و بکشتی نیفگند چشم
کسی را که چون او بود پهلوان
بود جاودان شاد و روشن روان
یکی کاخ کشواد بد در صطخر
که آزادگان را بدو بود فخر
چو از تخت کاووس برخاستند
به ایوان نو رفتن آراستند
همی رفت گودرز با شهریار
چو آمد بدان گلشن زرنگار
بر اورنگ زرینش بنشاندند
برو بر بسی آفرین خواندند
ببستند گردان ایران کمر
بجز طوس نوذر که پیچید سر
که او بود با کوس و زرینه کفش
هم او داشتی کاویانی درفش
ازان کار گودرز شد تیز مغز
برِ او پیامی فرستاد نغز
پیمبر سرافراز گیو دلیر
که چنگ یلان داشت و بازوی شیر
بدو گفت با طوس نوذر بگوی
که هنگام شادی بهانه مجوی
بزرگان و گردان ایران زمین
همه شاه را خواندند آفرین
چرا سر کشی تو به فرمان دیو
نبینی همی فر گیهان خدیو
اگر تو بپیچی ز فرمان شاه
مرا با تو کین خیزد و رزمگاه
فرستاده گیوست پیغام من
به دستوری نامدار انجمن
ز پیش پدر گیو بنمود پشت
دلش پر ز گفتارهای درشت
بیامد به طوس سپهبد بگفت
که این رای را با تو دیوست جفت
چو بشنید پاسخ چنین داد طوس
که بر ما نه خوبست کردن فسوس
به ایران پس از رستم پیلتن
سرافرازتر کس منم ز انجمن
نبیره منوچهر شاه دلیر
که گیتی به تیغ اندر آورد زیر
همان شیر پرخاشجویم به جنگ
بدرم دل پیل و چنگ پلنگ
همی بی من آیین و رای آورید
جهان را به نو کدخدای آورید
نباشم بدین کار همداستان
ز خسرو مزن پیش من داستان
جهاندار کز تخم افراسیاب
نشانیم بخت اندر آید به خواب
نخواهیم شاه از نژاد پشنگ
فسیله نه نیکو بود با پلنگ
تو این رنجها را که بردی برست
که خسرو جوانست و کندآورست
کسی کاو بود شهریار زمین
هنر باید و گوهر و فر و دین
فریبرز کاووس فرزند شاه
سزاوارتر کس به تخت و کلاه
بهرسو ز دشمن ندارد نژاد
همش فر و برزست و هم نام و داد
دژم گیو برخاست از پیش او
که خام آمدش دانش و کیش او
بیامد به گودرز کشواد گفت
که فر و خرد نیست با طوس جفت
دو چشمش تو گویی نبیند همی
فریبرز را برگزیند همی
برآشفت گودرز و گفت از مهان
همی طوس کم باید اندر جهان
نبیره پسر داشت هفتاد و هشت
بزد کوس ز ایوان به میدان گذشت
سواران جنگی ده و دو هزار
برون رفت برگستوانور سوار
وزان رو بیامد سپهدار طوس
ببستند بر کوههٔ پیل کوس
ببستند گردان ایران میان
به پیش سپاه اختر کاویان
چو گودرز را دید و چندان سپاه
کزو تیره شد روی خورشید و ماه
یکی تخت بر کوههٔ ژنده پیل
ز پیروزه تابان به کردار نیل
جهانجوی کیخسرو تاجور
نشسته بران تخت و بسته کمر
به گرد اندرش ژندهپیلان دویست
تو گفتی به گیتی جز آن جای نیست
همی تافت زان تخت خسرو چو ماه
ز یاقوت رخشنده بر سر کلاه
غمی شد دل طوس و اندیشه کرد
که امروز اگر من بسازم نبرد
بسی کشته آید ز هر دو سپاه
ز ایران نه برخیزد این کینهگاه
نباشد جز از کام افراسیاب
سر بخت ترکان برآید ز خواب
بدیشان رسد تخت شاهنشهی
سرآید به ما روزگار مهی
خردمند مردی و جوینده راه
فرستاد نزدیک کاووس شاه
که از ما یکی گر برین دشت جنگ
نهد بر کمان پر تیر خدنگ
یکی کینه خیزد که افراسیاب
هم امشب همی آن ببیند به خواب
چو بشنید زینگونه گفتار شاه
بفرمود تا بازگردد به راه
بر طوس و گودرز کشوادگان
گزیده سرافراز آزادگان
که بر درگه آیند بیانجمن
چنان چون بباید به نزدیک من
بشد طوس و گودرز نزدیک شاه
زبان برگشادند بر پیش گاه
بدو گفت شاه ای خردمند پیر
منه زهر برنده بر جام شیر
بنه تیغ و بگشای ز آهن میان
نباید کزین سود دارد زیان
چنین گفت طوس سپهبد به شاه
که گر شاه سیر آید از تخت و گاه
به فرزند باید که ماند جهان
بزرگی و دیهیم و تخت مهان
چو فرزند باشد نبیره کلاه
چرا برنهد برنشیند به گاه
بدو گفت گودرز کای کم خرد
ترا بخرد از مردمان نشمرد
به گیتی کسی چون سیاوش نبود
چنو راد و آزاد و خامش نبود
کنون این جهانجوی فرزند اوست
همویست گویی به چهر و به پوست
گر از تور دارد ز مادر نژاد
هم از تخم شاهی نپیچد ز داد
به توران و ایران چنو نیو کیست
چنین خام گفتارت از بهر چیست
دو چشمت نبیند همی چهر او
چنان برز و بالا و آن مهر او
به جیحون گذر کرد و کشتی نجست
به فر کیانی و رای درست
بسان فریدون کز اروند رود
گذشت و به کشتی نیامد فرود
ز مردی و از فرهٔ ایزدی
ازو دور شد چشم و دست بدی
تو نوذر نژادی نه بیگانهای
پدر تیز بود و تو دیوانهای
سلیح من ار با منستی کنون
بر و یالت آغشته گشتی به خون
بدو گفت طوس ای جهاندیده پیر
سخن گوی لیکن همه دلپذیر
اگر تیغ تو هست سندان شکاف
سنانم بدرّد دل کوه قاف
وگر گُرز تو هست با سنگ و تاب
خدنگم بدوزد دل آفتاب
و گر تو ز کشواد داری نژاد
منم طوس نوذر مه و شاهزاد
بدو گفت گودرز چندین مگوی
که چندین نبینم ترا آب روی
به کاووس گفت ای جهاندار شاه
تو دل را مگردان ز آیین و راه
دو فرزند پرمایه را پیش خوان
سزاوار گاهند و هر دو جوان
ببین تا ز هر دو سزاوار کیست
که با برز و با فرهٔ ایزدیست
بدو تاج بسپار و دل شاد دار
چو فرزند بینی همی شهریار
بدو گفت کاووس کاین رای نیست
که فرزند هر دو به دل بر یکیست
یکی را چو من کرده باشم گزین
دل دیگر از من شود پر ز کین
یکی کار سازم که هر دو ز من
نگیرند کین اندرین انجمن
دو فرزند ما را کنون بر دو خیل
بباید شدن تا در اردبیل
به مرزی که آنجا دژ بهمنست
همه ساله پرخاش آهرمنست
برنجست ز آهرمن آتش پرست
نباشد بران مرز کس را نشست
ازیشان یکی کان بگیرد به تیغ
ندارم ازو تخت شاهی دریغ
چو بشنید گودرز و طوس این سخن
که افگند سالار هشیار بن
برین هر دو گشتند همداستان
ندانست ازین به کسی داستان
برین یک سخن دل بیاراستند
ز پیش جهاندار برخاستند
چو خورشید برزد سر از برج شیر
سپهر اندر آورد شب را به زیر
فریبرز با طوس نوذر دمان
به نزدیک شاه آمدند آن زمان
چنین گفت با شاه هشیار طوس
که من با سپهبد برم پیل و کوس
همان من کشم کاویانی درفش
رخ لعل دشمن کنم چون بنفش
کنون همچنین من ز درگاه شاه
بنه برنهم برنشانم سپاه
پس اندر فریبرز و کوس و درفش
هوا کرده از سم اسپان بنفش
چو فرزند را فر و برز کیان
بباشد نبیره نبندد میان
بدو گفت شاه ار تو رانی ز پیش
زمانه نگردد ز آیین خویش
بِرای خداوند خورشید و ماه
توان ساخت پیروزی و دستگاه
فریبرز را گر چنین است رای
تو لشکر بیارای و منشین ز پای
بشد طوس با کاویانی درفش
به پا اندرون کرده زرینه کفش
فریبرز کاووس در قلبگاه
به پیش اندرون طوس و پیل و سپاه
چو نزدیک بهمن دژ اندر رسید
زمین همچو آتش همی بردمید
بشد طوس با لشکری جنگجوی
به تندی سوی دژ نهادند روی
سر بارهٔ دژ بد اندر هوا
ندیدند جنگ هوا کس روا
سنانها ز گرمی همی برفروخت
میان زره مرد جنگی بسوخت
جهان سر به سر گفتی از آتش است
هوا دام آهرمن سرکش است
سپهبد فریبرز را گفت مرد
به چیزی چو آید به دشت نبرد
به گُرز گران و به تیغ و کمند
بکوشد که آرد به چیزی گزند
به پیرامن دژ یکی راه نیست
ز آتش کسی را دل ای شاه نیست
میان زیر جوشن بسوزد همی
تن بارکش برفروزد همی
بگشتند یک هفته گرد اندرش
بدیده ندیدند جای درش
به نومیدی از جنگ گشتند باز
نیامد بر از رنج راه دراز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
کیخسرو گیو کیقباد (اشاره) گودرز کیکاووس سیاووش (اشاره) افراسیاب (اشاره) پیران کشواد (اشاره) طوس رستم (اشاره) منوچهر (اشاره) پشنگ (اشاره) فریبرز تور (اشاره) فریدون (اشاره) نوذر (اشاره) اهریمن (اشاره)
هوش مصنوعی: کیخسرو با گیو به ایران بازمیگردند و خبری از پیروزی بر تورانیان میآورند. مردم ایران از آمدن کیخسرو شادمان میشوند و مراسمی بزرگ بهافتخار او برپا میکنند. در این میان، طوس و گودرز بر سر حق فرمانروایی درگیر میشوند و طوس به فریبرز، فرزند کاووس، بهجای کیخسرو، امیدوار است. طوس و گودرز، از یکدیگر انتقاد کرده و به دربار میآیند تا در این باره نظر شاه را جویا شوند. کاووس در نهایت به آنها میگوید که فرزندان را به دو لشکر تقسیم کند و بدین ترتیب سپاه به جنگ با تورانیان رفته و به نبردی سخت میانجامد.
هوش مصنوعی: وقتی کیخسرو همراه گیو به شهر زم رسید، گروهی از مردم جهان از آمدن او شاد شدند و گروهی اندوهگین.
هوش مصنوعی: گیو به هر سو پیکهای تندرو فرستاد و نامهای از سوی شاه و از سوی خود، گیوِ دلیر، همراهشان کرد.
هوش مصنوعی: در نامه نوشته بود که جهاندار، سرِ دودمان نامدار کیقباد، شادمان از توران بازگشته است.
هوش مصنوعی: گیو فرستادهای خوشبخت و سوارکار، خردمند و روشنبین و وفادار برگزید.
هوش مصنوعی: او را از میان نامداران زم برگزید و هر چه از کم و زیاد شنیده بود برایش بازگفت.
هوش مصنوعی: به او گفت از اینجا به اصفهان برو، نزد گودرز دلیر از خاندان کشواد.
هوش مصنوعی: به او بگو که کیخسرو به زم رسیده و هیچ گزند و آسیبی به او نرسیده است.
هوش مصنوعی: نامهٔ دیگری نیز برای کاووس شاه نوشت و فرستادهای چابک آن را برداشت و راه افتاد.
هوش مصنوعی: شتران تندرو که از دهانشان کف میریخت، مانند آتش از جا جستند و به راه افتادند.
هوش مصنوعی: فرستادهٔ روشنضمیر گیو نخست نزد پهلوان، یعنی گودرز، رسید.
هوش مصنوعی: پیام را گفت و نامه را سپرد و جهانپهلوان به نشانهٔ احترام و شادی نامه را بر سر گذاشت.
هوش مصنوعی: گودرز به یاد سیاوش اشک ریخت و افراسیاب را نفرین کرد.
هوش مصنوعی: فرستادهٔ دیگر نزد کاووس شاه رفت و چنان تند راند که از یال شترانش عرق میچکید.
هوش مصنوعی: چون به نزد کاووس شاه رسید، از شادی خروش و هیاهو از بارگاه برخاست.
هوش مصنوعی: در همه جا خبر پیچید که کیخسرو جهانجوی، فرزند شاهزاده، از راه رسیده است.
هوش مصنوعی: شاه فرستاده را پیش خواند و به پاس نامهٔ گیو بر آن گوهر نثار کرد.
هوش مصنوعی: مردم همه جا را برای جشن آراستند و در هر جا نوازندگان و رامشگران را فراخواندند.
هوش مصنوعی: پس از آن بزرگان کشور همگی به سوی اصفهان رهسپار شدند.
هوش مصنوعی: گودرز کاخ بلند را آراست و همه جا را با دیبای شاهانه فرش کرد.
هوش مصنوعی: تختی نقشدار و زرین نهاد که چندین گونه گوهر در آن نشانده بودند.
هوش مصنوعی: تاجی همراه با دستبند و گوشواره و گردنبندی پر از گوهرهای شاهانه آماده کرد.
هوش مصنوعی: جایگاه را با زر و گوهر چنان آراست که شایستهٔ شاه باشد.
هوش مصنوعی: سراسر شهر را آذین بستند و میدان و جای نشستن را آراستند.
هوش مصنوعی: بزرگان سربلند به پا خاستند و برای استقبال آماده شدند.
هوش مصنوعی: هشتاد فرسنگ پیش رفتند و طبق آیین خود به پیشواز او شتافتند.
هوش مصنوعی: چون چشم سپهبد گودرز به شاه افتاد، گیو را نیز همراه او در راه دید.
هوش مصنوعی: وقتی گیو همراه شاه پدیدار شد، آن سواران دلیر به احترام از اسب پیاده شدند.
هوش مصنوعی: گودرز اشک غم از چشم فروریخت و از درد سیاوش بسیار یاد کرد.
هوش مصنوعی: کیخسرو را بسیار ستود و دعا کرد و چنین گفت: ای پادشاه زمین...
هوش مصنوعی: گودرز به کیخسرو میگوید: چشم بدخواهان از تو دور باد و روان سیاوش پر از روشنی باد.
هوش مصنوعی: خداوندِ جهان گواه من است که دیدار تو راهنما و مایهٔ امید من است.
هوش مصنوعی: اگر خود سیاوش را زنده میدیدم، اینچنین از ته دل شاد نمیشدم و نمیخندیدم؛ یعنی دیدار تو از دیدار سیاوش نیز برایم شادیآورتر است.
هوش مصنوعی: همهٔ بزرگان ایران یکییکی پیش کیخسرو چهره بر خاک نهادند و او را نماز بردند.
هوش مصنوعی: از آن جا شادمان بازگشتند و بخت سرافراز ایرانیان درخشان شد.
هوش مصنوعی: گودرز چشم و سر پسرش گیو را بوسید و گفت: تو بخت و سپهرِ پنهان را آشکار کردی و بیرون آوردی.
هوش مصنوعی: تو هم تعبیرکنندهٔ خواب (خوابی که دیده بودم) هستی و هم مردی جنگاور، و هنگام چارهجویی مردی شکیبا و پایدار هستی.
هوش مصنوعی: همگی شاد و روشندل به خانهٔ پهلوان (گودرز) رفتند.
هوش مصنوعی: یک هفته با جام می در دست در بزمگاهی آراسته به شادی نشستند.
هوش مصنوعی: روز هشتم همه شادمان به سوی شهرِ کاووس شاه راه افتادند.
هوش مصنوعی: چون کیخسرو نزد شاه رسید، جهان پر از بوی خوش و رنگ و آرایش شد.
هوش مصنوعی: همهٔ شهر به رسم جشن آراسته شد و در و بام و دیوار پر از ثروت و زینت بود.
هوش مصنوعی: در هر جا نوازندگان نشسته بودند و گلاب و می و مشک و زعفران فراهم بود.
هوش مصنوعی: یال اسبان را با مشک و می آغشته بودند و سکه و شکر زیر پای آنان نثار میکردند.
هوش مصنوعی: چون کاووس شاه چهرهٔ کیخسرو را دید، اشک از مژگانش بر گونهاش ریخت.
هوش مصنوعی: کاووس از تخت پایین آمد و پیش او رفت و چشم و روی خود را بر چشم او مالید و او را در آغوش گرفت.
هوش مصنوعی: کیخسروِ جوان و جهانجو به کاووس نماز برد و با هم خرامان به سوی تخت بازگشتند.
هوش مصنوعی: کاووس دربارهٔ ترکان و دربارهٔ افراسیاب، فرمانروای سپاه توران، بسیار پرسید.
هوش مصنوعی: کیخسرو پاسخ داد که آن مرد کمخرد روزگار و جهان را به بدی میگذراند.
هوش مصنوعی: او بارها مرا آزمود و با من سخن گفت، و من خرد و هنر خود را پنهان کردم (و خود را نادان نشان دادم).
هوش مصنوعی: از رفتار و کردار او ترسیدم و از رنج و آزاری که میرساند در عذاب بودم.
هوش مصنوعی: حتی اگر ابری مروارید ببارد (یعنی هر قدر هم بخشش کند)، کشندهٔ پدر چگونه میتواند دوست باشد؟
هوش مصنوعی: موبد مرا با آب پاک نامگذاری نکرده است که قاتل پدرم را بپرستم، در حالی که پدرم زیر خاک است.
هوش مصنوعی: اکنون گیو مدتی در سختی به سر برد، در توران مرا جست و رنج بسیار کشید.
هوش مصنوعی: اگر رنج دیگری جز این نبود که او همراه من از سرزمین توران آمد (همین بس بود)؛
هوش مصنوعی: دو پهلوان سرافراز با سپاهی، مانند آتش، در راه به دنبال ما آمدند.
هوش مصنوعی: من از گیو چنان دلاوریای دیدم که بتپرستان هندوستان از پیل مست نمیبینند.
هوش مصنوعی: هرگز گمان نمیکردم که نهنگی اینگونه از دریا برای نبرد بیرون آید؛ یعنی دلاوری گیو باورنکردنی بود.
هوش مصنوعی: پس از آن، پیران مانند شیر، کمربسته و سوار بر اسبی تندرو، به نبرد آمد (و سخن در بیت بعد ادامه دارد).
هوش مصنوعی: گیو مانند نهنگ به آب زد و چنان به نبرد آمد که گویی میخواهد زمین را در جنگ بسوزاند.
هوش مصنوعی: کمند را بر گردن او انداخت و سر آن پهلوان، یعنی پیران، در بند افتاد.
هوش مصنوعی: کیخسرو به کاووس میگوید: ای شهریار، من به شفاعت رفتم؛ وگرنه گیو سر پیران را از تن جدا میکرد.
هوش مصنوعی: شفاعت کردم، چون پیران از اندوه کشته شدن پدرم سیاوش دلآزرده بود و زبانش را از بدگویی دربارهٔ ما بسته بود.
هوش مصنوعی: گیو تا کنار رود جیحون با گرز گاوسر خود از جنگیدن دست نکشید و آرام نگرفت.
هوش مصنوعی: سرانجام با خشم از جیحون گذشت و در انتظار کشتی نماند و به آن هم ننگریست.
هوش مصنوعی: هر کس پهلوانی چون گیو داشته باشد، همیشه شاد و آسودهدل خواهد بود.
هوش مصنوعی: کشواد در استخر کاخی داشت که مایهٔ سربلندی آزادگان بود.
هوش مصنوعی: چون از پیشگاه کاووس برخاستند، آمادهٔ رفتن به آن کاخ نو شدند.
هوش مصنوعی: گودرز همراه شاهزاده کیخسرو رفت تا به آن کاخ زرنگار و باغمانند رسیدند.
هوش مصنوعی: کیخسرو را بر تخت زرین نشاندند و او را بسیار ستودند و آفرین گفتند.
هوش مصنوعی: پهلوانان ایران به نشانهٔ فرمانبرداری کمر بستند، جز طوس پسر نوذر که سر از فرمان پیچید.
هوش مصنوعی: زیرا طوس صاحب کوس و کفش زرین بود و درفش کاویانی نیز در دست او بود.
هوش مصنوعی: گودرز از این رفتار طوس خشمگین شد و پیامی سنجیده برای او فرستاد.
هوش مصنوعی: پیامآور، گیو سرافراز و دلیر بود که چنگی چون پهلوانان و بازویی چون شیر داشت.
هوش مصنوعی: گودرز به گیو گفت: به طوس بگو که در هنگام شادی بهانهجویی نکن.
هوش مصنوعی: همهٔ بزرگان و پهلوانان ایران بر شاه آفرین خواندهاند.
هوش مصنوعی: چرا به فرمان دیو سرکشی میکنی و فرّ شاه جهان را نمیبینی؟
هوش مصنوعی: اگر از فرمان شاه سر بپیچی، میان من و تو دشمنی و جنگ برپا خواهد شد.
هوش مصنوعی: گیو پیامرسان من است و این پیام را با موافقت انجمن نامدار بزرگان میفرستم.
هوش مصنوعی: گیو از نزد پدر روانه شد، در حالی که دلش پر از سخنان تند بود.
هوش مصنوعی: نزد طوس سپهسالار آمد و گفت: در این اندیشه، دیو با تو همراه است.
هوش مصنوعی: طوس چون شنید پاسخ داد که ریشخند کردن و خوار شمردن ما شایسته نیست.
هوش مصنوعی: در ایران پس از رستم، سرافرازترین کس در میان بزرگان من هستم.
هوش مصنوعی: من نوادهٔ منوچهر شاه دلیرم که جهان را با شمشیر زیر فرمان آورد.
هوش مصنوعی: من همان شیر جنگجو در نبردم که دل فیل و چنگال پلنگ را میدرم.
هوش مصنوعی: شما بی من آیین و تصمیم میگذارید و برای جهان فرمانروایی تازه میآورید.
هوش مصنوعی: من با این کار موافق نیستم؛ پیش من از کیخسرو سخن مگو.
هوش مصنوعی: اگر فرمانروایی از نژاد افراسیاب را بر تخت بنشانیم، بخت ما به خواب میرود و تیره میشود.
هوش مصنوعی: ما پادشاهی از نژاد پشنگ (یعنی از تبار افراسیاب) نمیخواهیم؛ گلهٔ اسب با پلنگ سازگار نیست و همنشینیشان نیکو نیست.
هوش مصنوعی: طوس به گیو میگوید: این رنجهایی که کشیدی بیهوده بود، هرچند خسرو جوان و دلاور است.
هوش مصنوعی: کسی که پادشاه جهان میشود باید هنر، نژاد پاک، فرّ ایزدی و دین داشته باشد.
هوش مصنوعی: فریبرز، پسر کاووس شاه، از همه سزاوارتر به تخت و تاج است.
هوش مصنوعی: فریبرز از هیچ سو نژادش به دشمن نمیرسد و هم فرّ و شکوه دارد و هم نام نیک و دادگری.
هوش مصنوعی: گیو خشمگین از نزد طوس برخاست، زیرا دانش و رأی او را خام و نادرست یافت.
هوش مصنوعی: نزد پدرش گودرز پسر کشواد آمد و گفت که طوس از فرّ و خرد بیبهره است.
هوش مصنوعی: گویی دو چشمش نمیبیند که فریبرز را بر کیخسرو برمیگزیند.
هوش مصنوعی: گودرز برآشفت و گفت: باید طوسی چون او در میان بزرگان جهان کم باشد (و بهتر است نباشد).
هوش مصنوعی: گودرز هفتاد و هشت پسر و نوه داشت؛ کوس جنگ زد و از کاخ به میدان رفت.
هوش مصنوعی: با دوازده هزار سوار جنگی که اسبانشان برگستوان (زره اسب) داشتند بیرون رفت.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر سپهسالار طوس آمد و کوس را بر پشت فیل بستند.
هوش مصنوعی: پهلوانان ایران کمر به جنگ بستند و درفش کاویانی را پیشاپیش سپاه بردند.
هوش مصنوعی: طوس گودرز را با چنان سپاه انبوهی دید که از گرد آن روی خورشید و ماه تیره شده بود.
هوش مصنوعی: و تختی از پیروزه دید که بر پشت فیلی تنومند نهاده بودند و مانند نیل درخشان و کبود بود.
هوش مصنوعی: کیخسرو جهانجوی تاجدار، کمر بسته، بر آن تخت نشسته بود.
هوش مصنوعی: دویست فیل تنومند گرداگرد او بودند، چنانکه گویی در جهان جایی جز آنجا نیست.
هوش مصنوعی: کیخسرو بر آن تخت چون ماه میدرخشید و کلاهی از یاقوت تابان بر سر داشت.
هوش مصنوعی: طوس اندوهگین شد و اندیشید که اگر امروز جنگ کنم،
هوش مصنوعی: از هر دو سپاه بسیار کشته میشوند و این کینه از ایران برنمیخیزد و پایان نمییابد.
هوش مصنوعی: این جز به کام افراسیاب نخواهد بود و بخت ترکان از خواب بیدار میشود.
هوش مصنوعی: تخت شاهنشاهی به آنان میرسد و روزگار بزرگی ما به سر میآید.
هوش مصنوعی: پس مردی خردمند و راهدان را نزد کاووس شاه فرستاد،
هوش مصنوعی: با این پیام که اگر یکی از ما در این دشت تیر خدنگ بر کمان بگذارد،
هوش مصنوعی: چنان کینهای برمیخیزد که افراسیاب همین امشب آن را به خواب (به آرزو) خواهد دید.
هوش مصنوعی: چون کاووس شاه چنین سخنی شنید، فرمود که فرستاده بازگردد،
هوش مصنوعی: و نزد طوس و گودرز کشوادی، آن برگزیدگان سرافراز و آزاده برود،
هوش مصنوعی: و بگوید که بیسپاه و انبوهی به درگاه بیایند، چنانکه شایستهٔ آمدن نزد من است.
هوش مصنوعی: طوس و گودرز نزد شاه رفتند و در پیشگاه او زبان به سخن گشودند.
هوش مصنوعی: شاه به گودرز (یا به هر دو) گفت: ای پیر خردمند، زهر کشنده را در جام شیر مریز؛ یعنی شادی و آشتی را با دشمنی تلخ مکن.
هوش مصنوعی: شمشیر را کنار بگذار و کمر را از زره و سلاح آهنین باز کن؛ مبادا این کار که باید سودمند باشد به زیان بینجامد.
هوش مصنوعی: طوس سپهسالار به شاه گفت: اگر شاه از تخت و پادشاهی سیر شده است،
هوش مصنوعی: باید جهان و بزرگی و تاج و تخت بزرگان به فرزند خودش برسد.
هوش مصنوعی: وقتی فرزند شاه (فریبرز) هست، چرا نوه تاج بر سر بگذارد و بر تخت بنشیند؟
هوش مصنوعی: گودرز به طوس گفت: ای کمخرد، هیچ خردمندی تو را از مردم دانا به شمار نمیآورد.
هوش مصنوعی: در جهان کسی مانند سیاوش نبود و هیچکس چون او بخشنده و آزاده و آرام و کمسخن نبود.
هوش مصنوعی: اکنون این جوانِ جهانجو فرزند اوست و گویی در چهره و اندام خود سیاوش است.
هوش مصنوعی: اگرچه از سوی مادر نژادش به تور میرسد، از تخمهٔ شاهان است و از داد و راستی روی برنمیگرداند.
هوش مصنوعی: در توران و ایران چه کسی مانند او دلیر است؟ پس این سخنان خام و نسنجیده را برای چه میگویی؟
هوش مصنوعی: آیا دو چشمت چهره و قد و بالای برازنده و مهربانی او را نمیبیند؟
هوش مصنوعی: او با فر شاهی و اندیشهٔ درست، بیآنکه کشتی بخواهد از رود جیحون گذشت.
هوش مصنوعی: مانند فریدون که از اروندرود گذشت و به کشتی نیازی نداشت.
هوش مصنوعی: به سبب دلیری و فر ایزدی، چشم و دست بدی از او دور ماند و گزندی به او نرسید.
هوش مصنوعی: تو از نژاد نوذری و بیگانه نیستی، اما پدرت تندخو بود و تو دیوانهای.
هوش مصنوعی: اگر اکنون سلاحم با من بود، سینه و یال تو را به خون آغشته میکردم.
هوش مصنوعی: طوس به گودرز گفت: ای پیر جهاندیده، سخن بگو اما سخنی که دلپذیر باشد.
هوش مصنوعی: اگر شمشیر تو سندان را میشکافد، نیزهٔ من دل کوه قاف را میدرد.
هوش مصنوعی: و اگر گرز تو سنگین و پرتوان است، تیر من دل خورشید را میدوزد.
هوش مصنوعی: و اگر تو از نژاد کشوادی، من طوس پسر نوذرم، بزرگتر و شاهزاده.
هوش مصنوعی: گودرز به او گفت: اینقدر سخن مگو، که این همه آبرو برای تو نمیبینم.
هوش مصنوعی: گودرز به کاووس گفت: ای شاه جهاندار، دلت را از آیین و راه درست برنگردان.
هوش مصنوعی: هر دو فرزند گرانمایه (کیخسرو و فریبرز) را پیش خود بخوان؛ هر دو جوان و شایستهٔ تختاند.
هوش مصنوعی: بنگر که از این دو کدام شایستهتر است و قد و بالا و فر ایزدی دارد.
هوش مصنوعی: تاج را به او بسپار و دلشاد باش، چون فرزندت را پادشاه میبینی.
هوش مصنوعی: کاووس به او گفت: این تدبیر درستی نیست، زیرا هر دو فرزند در دل من یکساناند.
هوش مصنوعی: اگر من یکی را برگزینم، دل دیگری از من پر از کینه میشود.
هوش مصنوعی: کاری میکنم که هیچیک از آن دو در این انجمن از من کینه به دل نگیرند.
هوش مصنوعی: اکنون هر دو فرزند ما باید با دو سپاه جداگانه تا دروازهٔ اردبیل بروند.
هوش مصنوعی: کاووس میگوید: در مرزی که دژ بهمن در آن است، همیشه جنگ و آشوب اهریمن برپاست.
هوش مصنوعی: آن سرزمین از دست اهریمنِ آتشپرست در رنج است و هیچکس نمیتواند در آن مرز ساکن شود.
هوش مصنوعی: هر کدام از این دو که آن دژ را با شمشیر بگشاید، تخت شاهی را از او دریغ نمیکنم.
هوش مصنوعی: گودرز و طوس این سخن را که شاه هوشیار بنیاد نهاد، شنیدند.
هوش مصنوعی: هر دو بر این پیشنهاد همرأی شدند و راهی بهتر از این به نظر کسی نرسید.
هوش مصنوعی: دلهایشان را بر همین یک سخن آرام و استوار کردند و از نزد شاه برخاستند.
هوش مصنوعی: چون خورشید از برج اسد سر برآورد و آسمان شب را از میان برد، یعنی صبح شد.
هوش مصنوعی: فریبرز همراه طوس پسر نوذر با شتاب و خروش در همان هنگام نزد شاه آمدند.
هوش مصنوعی: طوس هوشیار به شاه گفت: من فیلها و کوسها را همراه سپهبد میبرم.
هوش مصنوعی: و درفش کاویانی را هم من حمل میکنم و چهرهٔ سرخ دشمن را از ترس کبود میکنم.
هوش مصنوعی: اکنون از همین درگاه شاه بار و بنه را بار میکنم و سپاه را به راه میاندازم.
هوش مصنوعی: به دنبال من فریبرز با کوس و درفش میآید، در حالی که گرد سم اسبان هوا را کبود کرده است.
هوش مصنوعی: وقتی فرزند تو (فریبرز) فرّ و شکوه شاهان کیانی را دارد، نوه (کیخسرو) نباید کمر به شاهی ببندد.
هوش مصنوعی: شاه به او گفت: اگر تو پیشاپیش بتازی، روزگار از روش و قانون خود برنمیگردد.
هوش مصنوعی: پیروزی و توانایی تنها با خواست خداوند آفرینندهٔ خورشید و ماه فراهم میشود.
هوش مصنوعی: اگر رأی فریبرز چنین است، تو سپاه را آماده کن و درنگ مکن.
هوش مصنوعی: طوس با درفش کاویانی، در حالی که کفش زرین به پا داشت، روانه شد.
هوش مصنوعی: فریبرز پسر کاووس در قلب سپاه بود و طوس با فیلها و لشکر پیشاپیش حرکت میکرد.
هوش مصنوعی: چون به نزدیکی دژ بهمن رسیدند، زمین مانند آتش گرما و شعله برمیآورد.
هوش مصنوعی: طوس با لشکری جنگجو رفت و با شتاب به سوی دژ روی آوردند.
هوش مصنوعی: بالای حصار دژ در آسمان بود و هیچکس جنگیدن با هوا را ممکن ندید.
هوش مصنوعی: سرنیزهها از شدت گرما میگداختند و جنگجو درون زره میسوخت.
هوش مصنوعی: گویی سراسر جهان از آتش بود و هوا دام اهریمن سرکش شده بود.
هوش مصنوعی: سپهبد طوس به فریبرز گفت: مرد وقتی برای کاری به میدان نبرد بیاید،
هوش مصنوعی: با گرز سنگین و شمشیر و کمند میکوشد به آن چیز آسیبی برساند.
هوش مصنوعی: اما ای شاه، گرداگرد این دژ هیچ راهی نیست و کسی دل و جرئت رویارویی با این آتش را ندارد.
هوش مصنوعی: کمر زیر جوشن میسوزد و تنِ بارکش جنگجو شعلهور میشود.
هوش مصنوعی: یک هفته دور دژ گشتند و هیچ جایی برای در آن ندیدند.
هوش مصنوعی: با ناامیدی از جنگ بازگشتند و از رنج آن راه دراز هیچ ثمری نبردند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.