جهان را ز دیوان مازندران

بشستی و کندی بدان را سران

چه کین سیاوش چه مازندران

کمر بسته بر پیش جنگاوران

بکندم دل دیو مازندران

بفر کیانی و گرز گران

بغل و بمسمار و بند گران

همی مرگ خواهد ز یزدان بران

چرا نزد باب تو خواهشگران

نینگیزی از هر سوی مهتران

نشستند بر باره ناموران

کشیدند شمشیر و گرز گران

همه بر سران افسران گران

بزر اندرون پیکر از گوهران

ز اسپان پرمایه و گوهران

ز دیبا و دینار وز افسران

که جوید نبردم ز جنگاوران

به تیغ و سنان و به گرز گران

کنون آمدم با سپاهی گران

از ایران گزیده دلاور سران

گرفتش به چپ گردن و راست ران

خم آورد پشت هیون گران

همی گفت کامروز رزمی گران

بکردیم و کشتیم از ایشان سران

و دیگر ز پیکار جنگ‌آوران

کجا یاد کردی به گرز گران

و دیگر که از لشکران گران

پراگنده بر گرد توران سران

ابا ده هزار از گزیده سران

همه نامداران و کنداوران

گزین کن ز گردان ایران سران

کسی کو گراید به گرز گران

وز آن سو بیامد سپاهی گران

سپهدار گودرز و با او سران

دو صد کار دیده دلاور سران

بفرمود تا زنگه شاوران

چه مایه ز چنگ دلاور سران

بر او بر ببارید گرز گران

پس اندر ز ایران دلاور سران

بیایند با گرزهای گران