مده شهر توران به خیره به باد

بباید که روز بد آیدت یاد

همانگاه پیران بیامد چو باد

کسی کش خرد بود گشتند شاد

چو کار گذشته نیارد به یاد

زید شاد و ما نیز باشیم شاد

که هرکس که اندر سخن داد داد

ز من جز به نیکی نگیرند یاد

نیاموزد از کس خرد گر نژاد

ز کار گذشته نیایدش یاد

که از تخمهٔ تور وز کیقباد

یکی شاه سر برزند بانژاد

مرا با تو بدگوهر دیوزاد

چرا کرد باید همی نام یاد

سیاوش به گفتار زن شد به باد

خجسته زنی کاو ز مادر نزاد

هزیمت گرفتند ترکان چو باد

که رستم ز بازو همی داد داد

بزرگی و فر و بلندی و داد

همان بزم و رزم از تو داریم یاد

پس آن ترک خیره زبان برگشاد

به پیش زواره همی کرد یاد

از این تخمه از گوهر کیقباد

ز مادر سوی تور دارد نژاد

بدو گفت زین اسپ فرخ نژاد

یکی بر دل اندیشه آمدت یاد

فرنگیس ترگی به سر بر نهاد

برفتند هر سه به کردار باد

دو رخ را به یال و برش بر نهاد

ز درد سیاوش بسی کرد یاد

همانا که خسرو ز مادر نزاد

وگر زاد‌، دادش زمانه به باد

لگامش بدو داد و زین بر نهاد

بسی از پدر کرد با درد یاد

که میراث بود از گه کیقباد

درستی بدان بد کیان را نژاد

شود رنج من هفت ساله به باد

دگر آنک ننگ آورم بر نژاد

چو بشنید پیرانش دشنام داد

بدو گفت کای بد رگ دیوزاد