هیچ دانی که از کجا آمد

این سه چین روی ابروان عماد

یکی از آن شبی است کان بی‌مهر

رفت و لب بر لب رقیب نهاد

دگری زان شبی بود که بر او

[...]

سه ساعت است نگارا در انتظار توام

سه ساعتی که در آن عمر روزگار گذشت

چه گویمت که چه بگذشت بر من و دل من

همین بس است که گویم در انتظار گذشت

سه ساعت است ولی گویا که در این باغ

[...]

عاشقان من سست‌پیمان نیستم

ترک کردم گر که یار خویش را

دوستان یک لحظه از من بشنوید

تا بگویم حال زار خویش را

روزگاری بهر یاری بی‌وفا

[...]

چه گویم، چسان بی‌تو بگشت دوش

تو گویی که شب‌ها به‌هم دوختند

ز تاریکی و درد و حرمان و یأس

شبی ساختند و مرا سوختند

به جان خواب را می‌خریدم، دریغ

[...]

به نامت، این نوازشگرترین آهنگ در گوشم

که دردت کام دل باشد، غمت آرام جان باشد

خدا را می‌پرستم زانکه دارد بنده‌ای چون تو

جهان را دوست دارم چون تو را منزل در آن باشد

ای خوشتر از نکویی و زیباتر از جمال

ای ماورای جان و جهان نوشخند تو

از هرچه در خیال توان بست دل‌فریب

زیباتر است قامت شاعرپسند تو

بی‌قدر آن سری که بپیچد ز دام تو

[...]

در عاشقی نکردیم الحق که هیچ کاری

از سلک عشق‌بازان بیرون کنید ما را

با دوستان مروت بایست و ما نکردیم

ای آتش مکافات با ما مکن مدارا

دست من بند است در گُل، فرصتی ای خار و پای

تا شما را شادی وصلم کنم از هم جدا

تا شما را دیده‌ام ای خانه‌سوزان، گشته است

جز ز اشک شوق چشم و گونه‌ام از نم جدا

تار و پودم دل به زلفی بست و رست از قبل و قال

[...]

مرگ پی راه حل مسئلهٔ عمر

ساده‌ترین است و ناگوارترین است

بعد جوانی چو ضعف و پیری و کوری است

چاره همان ماجرای بازپسین است

کاش نبود اینچنین و وضع دگر بود

[...]

من خاک پای آن گل نازم که باشدش

با پاکی و جمال و محبّت فروتنی

ورنه فدای چاک گریبان لولبان

آنجا که گرد کبر نشیند به دامنی

روزی که دختران و زنانِ جوان تو را

خوانند ارجمند و گرامی و استاد

یا حضرت و جناب گرانقدر و محترم

گویند در خطاب نکویان شنگ و شاد

دیگر بدان که آب ز سر درگذشته است

[...]

شعر روان و شور و شر هست

طبعی چنان نسیم سحر دارم

دانی که چرا نروم زین راه

با آنکه هست قدرت رفتارم؟

بستم دکان این هوس و آگاه

[...]

گوش‌کن تا گویمت ای جان که عشق

با دل عاشق چه بازی‌ها کند

جوید اول این بلای چاره‌سوز

تا چو من بیچاره‌ای پیدا کند

تا که نشناسد زیان و سود خویش

[...]

خود سروری است اینکه مرا سرور عزیز

کردی خطاب با همه تمکین و سروری

خود مهتری است این و چه بهتر که همچو تو

دانند مهتران جهان رسم مهتری

باری ز «هوشمند گزینی» بسان تو

[...]

آن همه شور و شوق چون می‌رفت

عمر از این بیشتر نبودی کاش

اشک و خون بود چون جوانی من

رنج پیری دگر نبودی کاش

دردسر بود زندگانی من

[...]

اندکی دورتر از جمعم و دارم به کنار

قلم و دفتری و ساغری و مینایی

دفتر شعر مرا باد زند گاه ورق

خنده می‌گیردم از شوخی پر معنایی

باد گوید چه نویسی که جهان بر باد است

[...]

گویند کسان عدالتی هست

این بنده که بی‌گمان ندیدم

این نام بسی شنیدم اما

افسوس از آن نشان ندیدم

آخر چه نیاز داشت بر نام

[...]

رسیده کار به مویی میان ما و جنون

خیال درهمی از زلف پرخمی دارم

گسسته است ز هم تارهای فکر چنان

که نیست درخور یادم اگر غمی دارم

چنان برآمده‌ام از جهان و هرچه در اوست

[...]

اهل عالم چو نیک درنگری

جز به آب و علف نمی‌نگرند

کمر از بهر سیم بسته و زر

همگی بندگان سیم و زرند

طاعت حق از آن کنند کزو

[...]

شد فصل بهار ای گل و هنگام تماشا

برخیز که از طرف چمن غلغله برخاست

با اهل طرب یک دو سه تن ساز مهیا

آراسته بزمی که صبا باغ بیاراست

این فصل نه فصلی است که جز بوسه توان زد

[...]