اهل عالم چو نیک درنگری

جز به آب و علف نمی‌نگرند

کمر از بهر سیم بسته و زر

همگی بندگان سیم و زرند

طاعت حق از آن کنند کزو

کوثر و حور انتظار برند

خرمن فضل و بوستان صفا

زر چو نبود به نیم جو نخرند

وین شگفتی نگر که زرداران

در گدائی ز هر گدا بترند

جرعه‌ای در سفال کس نکنند

با کسی باده بی‌غرض نخورند

باز اگر بنگری کرم زانهاست

که ز ارباب فقر درشمرند

لیک صاحب‌زران سفله، شگفت

با لئیمی بزرگ و معتبرند

ببُر امید از این گروه که راست

جویِ بی آب و شاخ بی‌ثمرند

گر هنرمند چون عماد زید

خنک آن مردمی که بی‌هنرند

آسمان را چو جنگ با فضل است

شاد آن دسته‌ای که گاو و خرند