رسیده کار به مویی میان ما و جنون

خیال درهمی از زلف پرخمی دارم

گسسته است ز هم تارهای فکر چنان

که نیست درخور یادم اگر غمی دارم

چنان برآمده‌ام از جهان و هرچه در اوست

که نیست جز غم اگر گاه همدمی دارم

به سوک عشرت عشقی که چون دمی بگذشت

گذشت عمری و جاوید ماتمی دارم

شگفت یاری و از آن شگفت‌تر دلکی

بدیع حالی و نادیده عالمی دارم

دلی همیشه خزان و گلی همیشه بهار

بیا جنون، که بساط فراهمی دارم