چه گویم، چسان بی‌تو بگشت دوش

تو گویی که شب‌ها به‌هم دوختند

ز تاریکی و درد و حرمان و یأس

شبی ساختند و مرا سوختند

به جان خواب را می‌خریدم، دریغ

که دادم دوصد جان و نفروختند

پی بامداد قیامت مگر

همه بامدادان بیاندوختند

نیامد برون ماه گم کرده راه

ز اختر هر آنچ آتش افروختند

نه آمد دمی خواب و نی رفت غم

مگر غم به بالین شب دوختند

نه سیمرغ و نی کیمیا خواستم

ادیبان چرا صبرم آموختند؟