شعر روان و شور و شر هست

طبعی چنان نسیم سحر دارم

دانی که چرا نروم زین راه

با آنکه هست قدرت رفتارم؟

بستم دکان این هوس و آگاه

بیش و کمی ز گرمی بازارم

زیرا چو رخت بستم از این ویران

گیرم که ماند دفتر اشعارم

فرقش چه بهر من که فلان گوید

از نای خامه شهد و شکربارم

یا منکری به رخ فکند آژنگ

گیرد که هزار عیب به گفتارم

زان پس که زیر خاک تنم پوسید

گل بر مزار نیست به از خارم

گورم ز سنگ باشد یا الماس

زان بیش و کم نگردد مقدارم

با آن تنی که رفته روان از وی

نه شادمان شوم نه بیازارم

ای آنکه آرزوی دل مائی

امروز باش یارم و غمخوارم

امروز کام بخش فراوانم

امروز بوسه بخش به تکرارم

من شمع بر مزار نمی‌خواهم

امشب تو باش شمع شب تارم