خود سروری است اینکه مرا سرور عزیز

کردی خطاب با همه تمکین و سروری

خود مهتری است این و چه بهتر که همچو تو

دانند مهتران جهان رسم مهتری

باری ز «هوشمند گزینی» بسان تو

نبود عجب فروتنی و ذره‌پروری

آری شگفت نیست بدین مایه حُسن خُلق

گر ماه فتنه‌ات شود و زهره مشتری

در مدح کار کرده نی‌ام، عذر در پذیر

کاین است حسب حال نه قصد سخنوری

یادش بخیر باد و روانش هماره شاد

مرحوم «اقتدار» مرا جدّ مادری

تنها نیا نبود مرا یار و دوست بود

با من تمام کرد رفیقی و یاوری

می‌گفت: عیب کار تو دانی پسر کجاست

گویم تو را اگر سخنم یاوه نشمری

از مدح و ذم ز بس که تحاشی بود تو را

دارند مهر و قهر تو با هم برابری

«کو زهر بهر دشمن و کو مهر بهر دوست»

«آخر نه مارچوبه‌ای ای جان، تو شاعری»

بسیار شرمسارم و پژمان که تاکنون

نامد به چنگ فرصت این عرض چاکری

وز من بگو به نیر سینا پس از درود

«از ما گذشت، وای بر احوال دیگری»