دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت
جان مژده دادهام که چو جان در بر آرمت
تا شویمت از آن گل عارض غبار راه
ابری شدم ز شوق که اشکی ببارمت
عمری دلم به سینه فشردی در انتظار
تا درکشم به سینه و در بر فشارمت
این سان که دارمت چو لئیمان نهان ز خلق
ترسم بمیرم و به رقیبان گذارمت
داغ فراق بین که طربنامه وصال
ای لالهرخ به خون جگر مینگارمت
چند است نرخ بوسه به شهر شما که من
عمری است کز دو دیده گهر میشمارمت
دستی که در فراق تو میکوفتم به سر
باور نداشتم که به گردن درآرمت
ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی
باری چو میروی به خدا میسپارمت
از جویبار چشم ترم سایه وامگیر
تا چون مژه نهال تفرج بکارمت
روزی که رفتی از بر بالین شهریار
گفتم که نالهای کنم و بر سر آرمت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر بازگشت یار را پس از جدایی طولانی جشن میگیرد و از شوق دیدار، اشک شادی میریزد. او رنجهای دوران فراق را به یاد میآورد: دلی که در انتظار فشرده میشد، اشکهایی که چون مروارید میشمرد و دستی که بر سر میکوبید. اکنون همان دست به گردن یار حلقه شده و غمِ همدمِ دیرین را به خدا میسپارد. در بیت پایانی به روز رفتن یار برمیگردد و میگوید آن روز امید داشت نالهاش او را بازگرداند.
هوش مصنوعی: دیر آمدی، و حالا که آمدهای دیگر دامنت را رها نمیکنم. جانم را مژدگانیِ خبر آمدنت دادهام تا تو را مانند جان در آغوش بگیرم.
هوش مصنوعی: از شوق دیدارت مانند ابر شدهام تا با باران اشکم گرد و غبار راه را از چهرهٔ گلمانندت بشویم.
هوش مصنوعی: عمری در انتظار تو دلم را در سینه فشردی و به رنج انداختی. اکنون نوبت من است که تو را به سینه بکشم و در آغوش بفشارم.
هوش مصنوعی: تو را مانند گنجِ آدمهای خسیس از چشم مردم پنهان نگه میدارم، و میترسم بمیرم و تو برای رقیبان بمانی؛ همانگونه که گنجِ بخیل پس از مرگش به دست دیگران میافتد.
هوش مصنوعی: ببین داغ جدایی با من چه کرده است: ای که رخساری چون لاله داری، حتی نامهٔ شادیِ وصال را با خون دلم برایت مینویسم.
هوش مصنوعی: در شهر شما بهای یک بوسه چقدر است؟ من عمری است که از دو چشمم مروارید اشک برایت میشمارم، و این بهای بوسهای است که میخواهم.
هوش مصنوعی: دستی را که در دوری تو بر سرم میکوبیدم، باور نمیکردم روزی به گردن تو بیندازم.
هوش مصنوعی: ای غم که حق دوستی و همنشینیِ دیرینه به گردن من داری، اکنون که میروی، تو را به خدا میسپارم؛ یعنی با آمدن یار، غم از دلم رفت.
هوش مصنوعی: سایهات را از جوی اشکِ چشمم دریغ مکن، تا تو را مانند مژه که بر کنارهٔ چشم روییده است، چون نهالی برای تماشا و شادی کنار این جوی بکارم.
هوش مصنوعی: روزی که از کنار بستر شهریار رفتی، با خود گفتم چنان نالهای سر دهم که تو را بازگردانم و دوباره بر بالینم بیاورم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی
[...]
رفتی اگرچه از بر من کی گذارمت
تا بازت آورد به خدا میسپارمت
کارم چو از ازل به تو افتاده تا ابد
گر صد رهم گذاری و من کی گذارمت
دامان تست و دست من ار افکنی سرم
[...]
ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت
وین هم قبول کن که به جان دوست دارمت
تاراج عافیت نبود کار دوستان
وبن هم ز دوستی است که دشمن شمارمت
صد ره شکسته ای دلم از جور، هیچ گاه
[...]
ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت
نتوان فریب داد مرا، خوب دارمت
از تو ندیده ام به جهان بی وفاتری
باور مکن گر اهل وفا میشمارمت
در روزگار نیست مرا چون تو دشمنی
[...]
گیرم بعجز دامنت و جان سپارمت
شاید که گامی از پی نعش خود آرمت
گر کشته رشکم، امشب از آن کو نمی روم
کز دل نیایدم برقیبان گذارمت
هر حرف گفتمت، ز رقیبان شنفتم آه؛
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.