ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت
نتوان فریب داد مرا، خوب دارمت
از تو ندیده ام به جهان بی وفاتری
باور مکن گر اهل وفا میشمارمت
در روزگار نیست مرا چون تو دشمنی
در حیرتم که این همه چون دوست دارمت؟
کاری نکرده ای که نصیبم مباد، اگر
از پیش دیده دور شوی یاد دارمت
ذوقی چنان به صحبت وقت وداع نیست
جان عزیز من، به خدا می سپارمت
چشم سرایت از تو مرا ای سرشک نیست
تخمی نه ای که از پی حاصل بکارمت
خوش آن زمان سلیم که پرسد چو نام من
گویم فلان غلام وفادار خوارمت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با معشوقی بیوفا و دشمنخو سخن میگوید و با این حال از عشق خود به او در شگفت است. از سویی میگوید معشوق کاری نکرده که پس از دوری یادش کند، و از سوی دیگر دوری او را برای خود نمیخواهد. گریستن را هم بیاثر میداند و در پایان آرزو دارد که معشوق نامش را بپرسد تا خود را غلام وفادار و خوار او معرفی کند.
هوش مصنوعی: ای گل (معشوق)، دیگر کجا میگذارم از دستم بروی؟ دیگر نمیتوانی فریبم بدهی؛ تو را محکم نگه داشتهام.
هوش مصنوعی: در جهان کسی بیوفاتر از تو ندیدهام. اگر هم دیدی تو را از اهل وفا شمردم، باور نکن.
هوش مصنوعی: در روزگار دشمنی مانند تو ندارم و در شگفتم که با این حال چرا اینقدر دوستت دارم.
هوش مصنوعی: هیچ کار خوبی برایم نکردهای که اگر از پیش چشمم دور شوی، یادت کنم؛ هرچند خدا نکند که دوری تو نصیبم شود.
هوش مصنوعی: هنگام خداحافظی گفتوگو چندان لذتی ندارد؛ پس ای جان عزیزم، تنها میگویم تو را به خدا میسپارم.
هوش مصنوعی: ای اشک، امید ندارم که از تو اثری در دل معشوق بنشیند. تو بذری نیستی که به امید محصول بکارمت؛ یعنی گریستن ثمری ندارد.
هوش مصنوعی: سلیم میگوید: خوشا لحظهای که معشوق نامم را بپرسد و من بگویم: فلانی، غلام وفادار و خوار تو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی
[...]
رفتی اگرچه از بر من کی گذارمت
تا بازت آورد به خدا میسپارمت
کارم چو از ازل به تو افتاده تا ابد
گر صد رهم گذاری و من کی گذارمت
دامان تست و دست من ار افکنی سرم
[...]
ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت
وین هم قبول کن که به جان دوست دارمت
تاراج عافیت نبود کار دوستان
وبن هم ز دوستی است که دشمن شمارمت
صد ره شکسته ای دلم از جور، هیچ گاه
[...]
گیرم بعجز دامنت و جان سپارمت
شاید که گامی از پی نعش خود آرمت
گر کشته رشکم، امشب از آن کو نمی روم
کز دل نیایدم برقیبان گذارمت
هر حرف گفتمت، ز رقیبان شنفتم آه؛
[...]
در آن دمی که جان به وفا میسپارمت
یا رب شود که دست به گردن درآرمت
از وعده دروغ تو ای بیوفا ببین
جان میسپارم و به ره انتظارمت
ای دل به حال نزع کجا میبرم تو را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.