نود و هفت سال عمر خوشی
بنده را داد حی پاینده
گرچه امسال هست سال قران
تا چه آید ز سال آینده
نعمت الله خدا به ما بخشید
ساز ما را نواخت سازنده
ز آفتاب جمال او ذرات
ماه رویند دل نوازنده
در ترقی است ذوق ما جاوید
خوش بود دولت فزاینده
خوش در معرفت گشوده به ما
رحمت حضرت گشاینده
آینه صد هزار می بینم
در همه آن یکی نماینده
این عنایت نگر که حضرت او
کرمی کرده است پاینده
دل ما چشمه ای است یا بحری
از وی آب حیات زاینده
می کشد عشق او روان چه کنم
جذبهٔ او مرا رباینده
نور سید به نور او دیدم
آفتابی خوش است تابنده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاه نعمتالله در این قطعه در نود و هفت سالگی خدا را برای عمر دراز سپاس میگوید و با اشاره به سال قران، از آیندهٔ نامعلوم یاد میکند. سپس از نعمتها و گشایش معرفت سخن میگوید و این اندیشه را بیان میکند که آینههای بیشمار آفرینش همه یک حقیقت را نشان میدهند. در پایان دل خود را چشمهٔ آب حیات و خویش را ربودهٔ جذبهٔ عشق الهی میخواند و نور خود را پرتو نور او میبیند.
هوش مصنوعی: خدای زندهٔ جاودان نود و هفت سال عمر خوش به این بنده عطا کرده است.
هوش مصنوعی: اگرچه امسال سال قران (اقتران ستارگان که نشانهٔ رخدادهای بزرگ شمرده میشد) است، باید دید سال آینده چه پیش میآورد.
هوش مصنوعی: خداوند نعمت (و نیز نعمتالله، یعنی خود شاعر) را به ما بخشید و آفریدگار ساز وجود ما را نواخت و سامان داد.
هوش مصنوعی: ذرهها از پرتو آفتاب جمال او ماهرو و دلنواز شدهاند؛ یعنی همهٔ زیبایی آفریدهها از تجلی جمال حق است.
هوش مصنوعی: ذوق و حال ما همیشه رو به فزونی است و دولتی که پیوسته بیفزاید خوش است.
هوش مصنوعی: رحمت خداوندِ گشاینده، در معرفت را به خوبی بر ما گشوده است.
هوش مصنوعی: صدها هزار آینه میبینم، اما در همهٔ آنها یک چهره نمایان است؛ کثرت مخلوقات جلوهگاه یک حقیقت است.
هوش مصنوعی: این لطف را ببین که حضرت حق کرمی پایدار و همیشگی کرده است.
هوش مصنوعی: دل ما چشمه یا دریایی است که آب حیات از آن میجوشد.
هوش مصنوعی: عشق او جان مرا میکشد و میبرد، چه چاره کنم که کشش او مرا از خود ربوده است.
هوش مصنوعی: نور سید (خود شاعر) را با نور او دیدم؛ آفتابی خوش و درخشان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تیغ قهرت چو به وقت اندر دست
رویت از پس چو مهر تابنده
بانگ به وقت چو نفخ صور شده ست
که چو بشنیدمش شدم زنده
مردهدل گشتی و پراکنده
کوش تا جمع باشی و زنده
عاشقم بر نجیبک منده
آن اجل غمزه امل خنده
آنکه عاشق کشد بغمزه و ناز
کند از خنده مرده را زنده
آن بت شوخدیده کز رخ اوست
[...]
او در آن لعبتان شکر خنده
وآنهمه پیش او پرستنده
ای دل و جان بیاد تو زنده
همه فانی تو حیّ پاینده
ای ز نعت صفات لم یزلت
فکر انسان سپر بیفکنده
اعتقادات اهل باطل را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.