آتشی از عشق او در بزم ما افروختند
عود جانان ، عاشقان در مجمر دل سوختند
پیر رندانیم و سرمستیم در کوی مغان
نوجوانان جهان رندی ز ما آموختند
وصله ای از خرقهٔ پشمینهٔ ما یافتند
کهنه پوشان ولایت خرقه ها بردوختند
عاقلان بسیار عقل اندوختند از عاقلی
عاشقان از عشق او بسیار ذوق اندوختند
بر سر بازار او چون سید ما روز و شب
نقد و نسیه این و آن در قیمتش بفروختند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از آتش عشق معشوق الهی در مجلس عارفان سخن میگوید که عاشقان جان خود را چون عود در آن سوزاندند. او خود را پیر رندان کوی مغان مینامد که جوانان رندی را از او آموختند و خرقهپوشان از خرقهٔ او بهره بردند. سپس ذوقِ عاشقان را برتر از اندوختهٔ عاقلان میشمارد و در پایان میگوید عاشقان نیز چون سید همهچیز خود را به بهای عشق او فروختند.
هوش مصنوعی: در مجلس ما آتشی از عشق او برافروختند و عاشقان، عودِ جان را در آتشدانِ دل سوزاندند. یعنی عاشقان جان خود را چون عود در آتش عشق او فدا کردند.
هوش مصنوعی: ما پیر رندانیم و در کوی مغان (میکدهٔ عشق و معرفت) سرمست هستیم. جوانانِ جهان رندی را از ما آموختند.
هوش مصنوعی: صوفیان و خرقهپوشانِ کهنهٔ این سرزمین تنها وصلهای از خرقهٔ پشمینهٔ ما به دست آوردند و با آن خرقههای خود را دوختند. یعنی فقر و طریقت دیگران از برکت ما و به پیوند با ماست.
هوش مصنوعی: خردمندان از راه خردورزی، عقل بسیار گرد آوردند، اما عاشقان از عشق او ذوق و لذت معنوی فراوان اندوختند.
هوش مصنوعی: در بازار عشق او، دیگران نیز مانند سید ما (شاعر) شب و روز هرچه داشتند، از نقد و نسیه و این و آن، فروختند تا بهای او را بپردازند. یعنی عاشقان همهٔ دنیا و آخرت را به بهای وصال او دادند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از شعاع تیغ هر ساعت جهانی سوختند
وز تف شمشیر هر دم آتشی افروختند
قبة الاسلام را هم عزت اسلام را
بی تهاون روز می کندند و شب میسوختند
می بریدند از سر شمشیر حلق یکدگر
[...]
هر کرا این عشقبازی در ازل آموختند
تا ابد در جان او شمعی ز عشق افروختند
و آن دلی را کز برای وصل او پرداختند
همچو بازش از دو عالم دیدهها بردوختند
پس درین منزل چگونه تاب هجر آرند باز
[...]
گر حسین تشنه لب را جان ز محنت سوختند
ماند ازو شمعی که صد عالم چراغ افروختند
عاشقان در آتش عشق تو خود را سوختند
تا کماهی سر عشق و عاشقی آموختند
آن زمان کز بهر هر کس خلعتی تعیین شد
برقد من جامه رندی از آن دم دوختند
سوخت یاد غیر و یادت مونس جانم بماند
[...]
می پرستان چهره ها از تاب می افروختند
بهر روز حشر، رنگ خجلتی اندوختند
در مآل خویش، یکدم فکر نتوانند کرد
بسکه میخواران دماغ از آتش می سوختند
دامن دل را، بگل میخ خیال سیم و زر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.