برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی
وی جان بیدلان را در زلفتان پناهی
با رویتان تنی را باطل نگشت حقی
با زلفتان دلی را مشکل نماند راهی
جز رویتان که سازد جان‌های عاشقان را
از ما سجده‌گاهی وز مشک تکیه‌گاهی
جز زلفتان که دارد چون شهد و شمع محفل
از نیش جنگجویی وز نوش عذرخواهی
نگذاشت زلف و رختان اندر مصاف و مجلس
در هیچ پای نعلی در هیچ سر کلاهی
با حد و خد هر یک خورشید کم ز ظلی
با قد و قدر هر یک طوبا کم از گیاهی
از لعل درفشانتان یک خنده و سپهری
وز جزع جان‌ستانتان یک ناوک و سپاهی
چون لعلتان بخندد هر عیسیی و چرخی
چون جزعتان بجنبد هر یوسفی و چاهی
از دام دل‌شکرتان هر دانه‌ای و شهری
ا زجام جان‌ستانتان هر قطره‌ای و شاهی
با جام باده هر یک در بزمگه سروشی
با دست و تیغ هر یک در رزمگه سپاهی
جز رویتان که دیده‌ست از روی رنگ رویی
جز چشمتان که دیدست از چشم نورگاهی
زینان سیاه‌گرتر نشنیده‌ام سپیدی
زینها سپیدگرتر کم دیده‌ام سیاهی
گر چنبر فلک را ماهی‌ست مر شما را
صد چنبرست هر سو هر چنبری و ماهی
تا باده ده شمایید اندر میان مجلس
از باده توبه کردن نبود مگر گناهی
از روی بی‌نیازی بیجاده که رباید
ورنه چه خیزد آخر بیجاده را ز کاهی
از تیزی سنانتان هر ساعت از سنایی
آهی همی برآید جانی میان آهی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق می‌پردازد و ویژگی‌های صورت و زلف او را تحسین می‌کند. او باور دارد که زیبایی صورت و زلف معشوق به اندازه‌ای شگفت‌انگیز است که می‌تواند دل عاشقان را آرام کند و در عین حال منبع الهام و شادی باشد. از نظر شاعر، هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی معشوق برسد و او در دنیا کم‌نظیر است. همچنین، با اشاره به تاثیر زلف و چهره معشوق بر دل و جان عاشقان، شاعر پیوند عمیق عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد. این عشق و زیبایی، فراتر از زمان و مکان می‌رسد و به دنیای معنوی منتقل می‌شود.
هوش مصنوعی: ای برخی از ویژگی‌های شما، ای رخسار شما مانند ماه، شما برای جان‌های بی‌قرار و عاشقان، در زلف‌های خود پناهگاه و آرامش هستید.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا و دلنشین شما باعث نمی‌شود که انسانی که در عشق شماست، چیزهای را که از دست داده، نادیده بگیرد، و موهای شما نیز برای کسی که عاشق است، راهی برای حل مشکلات و دشواری‌ها خواهد بود.
هوش مصنوعی: تنها روی شماست که جان‌های عاشقان را به خاک می‌اندازد و سجده‌گاه دل و روح آنها می‌شود و همچنین از مشک (عطر خوش) تکیه‌گاهی برای دل آنان فراهم می‌کند.
هوش مصنوعی: جز زلف‌های شما که مانند شهد و شمع، محفل را روشن و شیرین می‌کند، همه چیز از نیش تند جنگجویی و عذرخواهی در خالی‌بودن است.
هوش مصنوعی: زلف و زیبایی شما در هیچ مبارزه و مجلسی اجازه نداد که پای افراد به نعلی (ناوگان)، یا سر کلاهی (مقام و مرتبه) برسد.
هوش مصنوعی: هر یک از زلف و زیبایی شما به اندازه‌ای درخشان و تابان است که از خورشید هم کمتر نمی‌تابد، و هر یک از قامت و ارزش شما به اندازه‌ای بلند و با ارزش است که از درخت طوبا (یک درخت بهشتی) نیز کمتر نیست.
هوش مصنوعی: از لب‌های شما که مانند لعل (جواهری قیمتی) می‌درخشند یک خنده و یک آسمان به وجود می‌آید، و از زخم‌هایی که به جانها (دل‌ها) می‌زنید، مانند یک تیر، یک سپاه شکل می‌گیرد.
هوش مصنوعی: وقتی لبخند لعل‌های شما (که به زیبایی عیسی است) بر لبان می‌نشیند، هر یوسفی (که به زیبایی معروف است) نیز به حرکت درمی‌آید و وقتی بدن شما (که به جذابیت یوسف می‌ماند) به جنبش درمی‌آید، هر چاهی (به معنی ناخوشی) نیز به جنجال می‌آید.
هوش مصنوعی: از محبت آن‌هایی که دل را می‌شکنند، هر دانه‌ای به درد و رنج تبدیل می‌شود و از هر قطره‌ای که از جان شما گرفته می‌شود، نشاط و شادی به دست می‌آید.
هوش مصنوعی: در میخانه هر یک به شادی و نوشیدن مشغول است و در میدان جنگ هر یک با شمشیر و جنگاوری خود درگیر است.
هوش مصنوعی: غیر از چهرهٔ شما که از رنگ زیبایی برخوردار است و غیر از چشمان شما که مانند نور درخشانند، من چیز دیگری ندیده‌ام.
هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه نشنیده‌ام کسی به اندازهٔ شما با سیاهی خود، سیاه‌تر باشد و همچنین سپیدی شما به قدری روشن است که کمتر کسی را دیده‌ام که به این میزان سپید باشد.
هوش مصنوعی: اگر در گردش فلک، ماهی وجود دارد، پس شما هم در هر گوشه و به هر سمت، گرفتار چنبرهای زیادی هستید که این چنبرها به شما احاطه کرده‌اند.
هوش مصنوعی: تا وقتی که در مجلسی مشغول نوشیدن شراب هستید، هیچ عذری برای ترک شراب وجود ندارد، مگر اینکه گناهی مرتکب شده باشید.
هوش مصنوعی: از روی بی‌نیازی کسی که از نیاز و احتیاج بی‌نیاز است، اگر به بی‌راهه برود، چه نتیجه‌ای خواهد گرفت؟ در غیر این صورت، چیزی از بی‌راهه برنمی‌خیزد، حتی اگر کوچک باشد.
هوش مصنوعی: از تیزی و نازکی شمشیرهایتان، هر لحظه آهی از سنایی بلند می‌شود و جانش را در آن آه می‌بیند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی
کافزون شوی ولیکن هرگز چنو نکاهی
مه نیستی که مهری زیرا که هست مه را
گاه از برونش زردی گاه از درون سیاهی
با مایهٔ جمالت ناید ز مهر شمعی
[...]
نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهی
یا سرو با جوانان، هرگز رَوَد به راهی
سروِ بلندِ بُستان، با این همه لطافت
هر روزش از گریبان، سر بَرنَکرد ماهی
گر من سخن نگویم، در حسنِ اعتدالت
[...]
ای آفتاب خوبان وی آیت الهی
حسن تو را مسخر از ماه تا به ماهی
گر ماه را ز رویت بودی مدد نگشتی
وقت خسوف ظاهر بر روی مه سیاهی
نی خوبی شما را هرگز بود نهایت
[...]
خضر سفید شیبت چو دم زد از سیاهی
عین الحیات عالم سر زد ز حوض ماهی
برخاست رای هندو از ملک شام بنشست
سلطان نیمروزی در چین پادشاهی
آن شوخ دی براهی میرفت همچو شاهی
در پیش و پس ز جانها با او روان سپاهی
میداد داد خوبی می کرد نیز بیداد
از هر طرف برآمد فریاد داد خواهی
تا لاله داغ بر دله هم گل فتاده در گل
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.