پسرا تا به کف عشوهٔ عشق تو دریم
از بد و نیک جهان همچو جهان بیخبریم
عقل ما عشق تو گر کرد هبا شاید از آنک
بیغم عشق تو ما عقل به یک جو نخریم
نظری کرد سوی چهرهٔ تو دیدهٔ ما
از پی روی تو تا حشر غلام نظریم
چاکران رخ و آن عارض و آن چشم و لبیم
بندهٔ آن قد و آن قامت و آن زیب و فریم
سوختهٔ آن روش و چابکی و غنج توایم
شیفتهٔ آن خرد و خط و سخا و هنریم
آن گرازیدن و آن گام زدن پیش رقیب
که غلام تو و آن رفتن و آن رهگذریم
بگذری چونت ببینم خرامنده چو کبک
باز کردار در آن لحظه ز شادی بپریم
والهی کرد چنان عشق تو ما را که ز درد
چاک دامنت چو بینیم گریبان بدریم
تا ببستیم کمر عشق ترا ای مه روی
زیر سایهٔ علم عشق تو همچون کمریم
ای گرامی و بهشتی صفت از خوبی و حسن
ما ز سوز غم عشق تو میان سقریم
آتشی بیش مزن در دل و جانمان ز فراق
که خود از آتش عشقت چو دخان و شرریم
از عزیزی و ز خردی به درم مانی راست
زان ز عشقت به نزاری و به زردی چو زریم
کودکی عشق چه دانی که چه باشد پسرا
باش تا پارهای از عشق تو بر تو شمریم
تو چه دانی که ز عشق رخ خورشیدوشت
تا سپیدهدم لرزان چو ستارهٔ سحریم
تو چه دانی که ز چشم و جگر از آتش و آب
همه شب با دو لب خشک و دو رخسار تریم
تو چه دانی که از آن زلف چو مار ارقم
بر سر کوی تو چون مار همی خاک خوریم
تو چه دانی که ز جعد و کله و چشم و لبت
که چه پر آب دو چشمیم و پر آتش جگریم
تو چه دانی که از آن شکر آتش صفتت
چه گدازنده چو بر آتش سوزان شکریم
رازها هست ز عشق تو که آن نتوان گفت
خاصه اکنون که درین محنت و عزم سفریم
پای ما را به ره عشق تو آورد و بداشت
تو چه دانی که ازین پای چه در درد سریم
به سلامی و حدیثی دل ما را دریاب
که هم اکنون بود این زحمت از اینجا ببریم
یادگاری به تو بدهیم دل تنگ و به راه
یادگار از تو به جز انده عشقت نبریم
خرد خردم چکنی ای شکر از سر تا پای
که به غمهای بزرگ از غم عشق تو دریم
دین ما عشق تو و مذهب ما خدمت تست
تا نگویی که درین عشق تو ما مختصریم
دلم آن گه بگردد که بگردانی روی
جانم آنگاه بجوشد که به تو درگذریم
خود مپرس ای پسر از عشق تو تا چون شدهایم
کز نحیفی و نزاری چو یکی موی سریم
لیک شکر است ازین لاغری خود ما را
که رقیب تو نبیند که به تو در نگریم
خیره دردیست چو در پای ببینیم ترا
از غم و رنج قدمهات بر آتش سپریم
راه کوی تو همه کس به قدم میسپرد
ما قدم سازیم از روح پس آن ره سپریم
دیده زیر قدمت فرش کنیمی لیکن
ز ادیب و ز رقیب تو چنین بر حذریم
عیب ناید ز حذر کردن ما از پی آنک
ما غریبیم اگر چه به مثل شیر نریم
زهر بر یاد یکی بوس تو ای آهو چشم
گر به از نوش ننوشیم پس از سگ بتریم
از پی عشق تو ای طرفه پسر در همه حال
بندهٔ شهر تو و دشمن شهر پدریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ابراز عشق و شیفتگی عمیق خود نسبت به معشوق میپردازد و عشق او را چنان قوی و مستحکم توصیف میکند که عقل را از دست میدهد. او خود را در سرگردانی میان عشق و فراق میبیند و از سوز فراق معشوقش مینالد. شاعر به زیباییهای ظاهری و باطنی معشوق اشاره میکند و از عذابهای ناشی از عشق سخن میگوید. او در عین حال به وفاداری و تسلیم خود در برابر عشق اشاره دارد و تأکید میکند که زندگیاش مختص عشق معشوق است. در نهایت، او از آرزوی وصال و محبت مجدد سخن میگوید و درد و ناامیدی خود را از دوری معشوق به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: ما تا زمانی که در دام زیبایی و عشق تو هستیم، از خوبیها و بدیهای این دنیا غافل هستیم و هیچ توجهی به آنها نداریم.
هوش مصنوعی: اگر عقل ما در عشق تو بیثمر و بیفایده شده، شاید به خاطر این است که در غم عشق تو، عقل را به هیچ چیز نمیفروشیم.
هوش مصنوعی: نگاه ما همیشه به چهرهٔ توست و از عشق تو تا روز قیامت به دنبال تو خواهیم بود و مانند بردهای پیش تو خواهیم ایستاد.
هوش مصنوعی: ما به خاطر زیباییها و جذابیتهای تو، از جمله صورت و رخسار، چشمان و لبهایمان، بندهوار و با جان و دل خدمتگزار آن قامت و اندام زیبا هستیم.
هوش مصنوعی: من در برابر لطافت و نرمی و زیبایی تو مثل کسی هستم که سوخته و از بین رفته است. من عاشق آن هوش و ذکاوت، خط زیبا، سخاوت و هنری هستم که تو داری.
هوش مصنوعی: منظور از این بیت حسرت و عشق نسبت به محبوب است. شاعر به یاد حرکتهای زیبا و نازکدلانه محبوب میافتد و به آنچه که لازمهٔ عشق است اشاره میکند، مانند تپش قلب و حسرت به بودن در کنار محبوب و در عین حال بیان احساس انزوا و دوری از او.
هوش مصنوعی: اگر تو را ببینم که با زیبایی و نرمی مانند کبکی در حال خرامیدن میگذری، در آن لحظه از خوشحالی خواهیم پرید.
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری ما را مست و فرومانده کرده است که هرگاه زخمهای دل را ببینیم، ناخواسته گروانی و سنگینی دامن تو را چاک میزنیم.
هوش مصنوعی: ما عشق تو را چنان جدی گرفتهایم که مانند کمری از علم و آگاهی به زیر سایهات درآمدهایم، ای ماهروی زیبا.
هوش مصنوعی: ای محبوب و دارای صفات بهشتی، به خاطر خوبی و زیباییات، ما از سوختن در آتش عشق تو در میان حالتی intoxicated (مخدر) به سر میبریم.
هوش مصنوعی: از عشق تو به قدری آتش بر دل و جان ما زدهاید که ما به شدت در رنج و عذاب هستیم، پس دیگر نیازی به افزودن آتش بیشتری نیست، زیرا خود ما در اثر عشق تو به مانند دودی غمناک شدهایم.
هوش مصنوعی: اگر تو به دلم و عمرم باقی بمانی، بر اساس محبتی که به تو دارم، همیشه غمگین و رنگ باخته خواهم بود، مانند درختی که در پاییز زرد میشود.
هوش مصنوعی: کودکی عشق را نمیدانی که چیست، ولی به عنوان جوانی سعی کن بخشی از عشق تو را بر خودت بگذاریم.
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که به خاطر عشق، چهرهام مانند خورشید میدرخشد و در سپیدهدم، مانند ستارهای لرزان وجود دارم؟
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که به خاطر عشق و زیبایی تو، من در تمام شبها با درد و رنجی از آتش و آب، لبهای خشک و صورت رنگپریدهای دارم؟
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که به خاطر آن موی پیچدرپیچ، مانند ماری رنج میکشیم و در کوی تو به خاک میافتیم.
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که از فر و شکل و مو و چشم و لبت، ما چه اندازه در حسرت و اشتیاقیم و چقدر در درون خود سوز و آتش داریم.
هوش مصنوعی: تو از تاثیرات عشق و جذابیتهای شیرین تو چه میدانی، که چقدر گدازنده و سوزانند احساسات ما، مانند شکر که وقتی بر آتش میافتد ذوب میشود.
هوش مصنوعی: عشق تو رازهایی دارد که نمیتوان گفت، بهخصوص حالا که در این سختی و مشقت در سفر هستیم.
هوش مصنوعی: پای ما به خاطر عشق تو به راهی کشانده شد و اکنون بر روی همین پاها در عذاب و درد به سر میبریم. تو از غم و درد ما چه میدانی؟
هوش مصنوعی: با یک سلام و سخنی دل ما را به دست بگیر و تسکین بده، که دیگر نمیتوانیم این درد را از اینجا به دوش بگیریم.
هوش مصنوعی: ما میخواهیم یادگاری از تو به عنوان دلتنگی به جا بگذاریم، و از مسیر یادگاریمان فقط غم عشق تو را همراه خود ببریم.
هوش مصنوعی: ای شکر، با خرد خود (فکر و اندیشهام) مرا آزمایش میکنی، چون اینکه از سر تا پای من به عشق تو مشغول است و نگران غمهای بزرگ نیستم، بلکه فقط غم عشق تو بر دلام سنگینی میکند.
هوش مصنوعی: محبت ما به تو، همانند دین ماست و خدمت به تو، مانند مذهب ما است. بنابراین، نگو که ما در عشق تو تنها هستیم و مخصوص تو شدهایم.
هوش مصنوعی: دل من زمانی آرام میشود که تو چهرهات را به سمت من برگردانی؛ آن وقت است که احساسات عاشقانهام نسبت به تو به جوش میآید و همراه با عشق به تو میغلیزد.
هوش مصنوعی: ای پسر، از عشق تو نپرس که چه حالتی داریم، زیرا از فرط لاغری و ضعف، به اندازه یک رشته موی سفید شدهایم.
هوش مصنوعی: اما این لاغری و نحیفی برای ما نعمت است، زیرا رقیب تو نمیبیند که ما با چه عشق و شوقی به تو نگاه میکنیم.
هوش مصنوعی: دیدن تو مانند درد و رنجی است که بر دل ما سنگینی میکند، و به خاطر غم و رنج ناشی از قدمهای تو، ما خود را بر آتش میزنیم.
هوش مصنوعی: همه برای رسیدن به کوی تو با اشتیاق و محبت قدم میزنند، اما ما از روح و جان خود برای این مسیر میگذاریم، پس با این روح بزرگ به این راه خواهیم رفت.
هوش مصنوعی: ما با ادب و احترام، چشمانمان را زیر قدمهای تو فرش میکنیم، اما از ادیب و رقیب (نقد و حسود) به خاطر تو احتیاط میکنیم.
هوش مصنوعی: ما از پی حفظ خود و دوری از خطر، میپرهیزیم و این عیب نیست، چرا که ما غریبی هستیم؛ حتی اگر مانند شیر نیز به میدان نرویم.
هوش مصنوعی: اگر به یاد بوسهای از تو، ای آهو چشم، زهر را بنوشیم، باز هم بهتر از آن است که به نوشیدن چیزی خوشمزهتر بپردازیم و بعد از آن به سگ بچهگانهای تبدیل شویم که بیارزش است.
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو، ای جوان جذاب، در هر شرایطی تابع و بندهٔ شهر تو هستم و در عین حال دشمن شهر پدرم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱
پسرا تا به کف عشوهٔ عشق تو دریم
از بد و نیک جهان همچو جهان بیخبریم
این جوابست مر آن را که سنایی گوید
صنما تا به کف عشوه عشق تو دریم
خیز بترویا! تا مجلس زی سبزه بریم
که جهان تازه شد و ما ز جهان تازهتریم
بر بنفشه بنشینیم و پریشیم خطت
تا به دو دست و به دو پای بنفشه سپریم
چون قدح گیریم از چرخ دو بیتی شنویم
[...]
ای سنایی تو کجایی که به خون تو دریم
تا به نیمور هجا نفحه شعرت بدریم
هرکجا شعر تو یابیم نقیصه بکنیم
ور ترا نیز بیابیم، به . . . ن در ببریم
اندبار از تو و دیوانه عطیه کل و کور
[...]
وقت آن است کز این دار فنا درگذریم
کاروان رفته و ما بر سر راه سفریم
زاد ره هیچ ندانیم چه تدبیر کنیم
سفری دور و دراز است ولی بیخبریم
پدر و مادر و فرزند و عزیزان رفتند
[...]
سدّ اسلام شکسته شد و ما بیخبریم
رکن دین جای تهی کرده و ما می نگریم
ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم
مجلس آخر شد و ما تشنه و مخمورسریم
رفت این روز دراز و در حس گشت فراز
ز اول روز خماریم به شب زان بتریم
باطن ما چو فلک تا به ابد مستسقی است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.