طره صیادی مرا در زلف خود زنجیر کرد
تار مویش را به سحر غمزه طوق شیر کرد
دره دره آنچه در هستی بود در بند اوست
عشق را نازم که آخر تا کجا تاثیر کرد
بسکه دیر آمد بسر وقت دلم داغ غمش
تا که از حسرت مرا اندر جوانی پیر کرد
دعوی بیجای عشقش حد این مسکین نبود
خامه صنع ازل این کار را تقدیر کرد
شیوه پروانه سوزی رسم در عالم نبود
شعله شمع رخش این آب را در شیر کرد
سر اشیاء جمله پنهانست در خال لبش
هر کسی در پیش خود آن نقطه را تفسیر کرد
داد از آب محبت در گل من رونقی
آنکه در روز ازل این خانه را تعمیر کرد
جان (صامت) مانده مدفون در خراب آبادتن
یاد الفتهای یاران وطن را دیر کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از اسارت خود در زلف و غمزهٔ معشوق میگوید و قدرت عشق را چنان فراگیر میداند که ذرهذرهٔ هستی در بند اوست. او عاشقی خود را تقدیری ازلی میشمارد و سرشت خود را از آغاز آمیخته با آب محبت میداند. راز همهٔ چیزها را در خال لب معشوق میبیند. در پایان از گرفتاری جان در زندان تن و دوریاش از یارانِ وطنِ اصلی گلایه میکند.
هوش مصنوعی: گیسوی شکارگرِ معشوق مرا در زلف خود به زنجیر کشید. او با جادوی نگاه و غمزهاش، تار مویش را حتی گردنبند و بندِ شیر کرد؛ یعنی دلیرترینها را هم اسیر میکند.
هوش مصنوعی: ذرهذرهٔ هرچه در هستی است، در بند اوست. آفرین بر عشق که اثرش تا کجا رسید و همهچیز را فراگرفت.
هوش مصنوعی: داغ غم او چنان دیر به سراغ دلم آمد که از حسرت و انتظار در جوانی پیر شدم.
هوش مصنوعی: ادعای عشق او، که از من بیجا بود، در اندازهٔ این بیچاره نبود. این کار را قلم آفرینش از روز ازل برایم مقدر کرده بود، نه خودم.
هوش مصنوعی: رسمِ سوزاندن پروانه پیشتر در جهان نبود. شعلهٔ شمعِ چهرهٔ او این کار را درآمیخت و رواج داد؛ یعنی این آیینِ عاشقسوزی از جمال او پدید آمد.
هوش مصنوعی: راز همهٔ چیزها در خال لب او پنهان است. هرکس آن نقطه را به اندازهٔ فهم خود تفسیر کرده است.
هوش مصنوعی: آنکه در روز ازل خانهٔ وجود مرا ساخت، با آب محبت به گِل من رونق و صفا داد؛ یعنی سرشت من از آغاز با عشق آمیخته شد.
هوش مصنوعی: جان صامت در ویرانهسرای تن مدفون مانده است و یادِ همدمی با یارانِ وطنِ اصلی، یعنی عالم جان، را از یاد برده و از آن بازمانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نحس گردون در جهان جاه تا تأثیر کرد
بخت برنا را لگد کوب سپهر پیر کرد
دور گردون را زمانه علت بیداد خواند
صحن گیتی را ستاره موجب تشویر کرد
روزگار از جور گردون یک بیک آگاه گشت
[...]
خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد
کی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟
نشأه می مرگ آب زندگانی دیده است
دختر رزچون خضر صد نوجوان را پیر کرد
شعله گستاخ طرف دامن قاتل مباد!
[...]
تا مرا عشق تو با دیوانگان زنجیر کرد
فارغم از خدمت استاد و جور پیر کرد
آب حیوان در لب لعل تو و ما خشک لب
حسرت آن لب مرا از جان شیرین سیر کرد
روز اول بر وصالت دل نمیبایست بست
[...]
سرو را شمشاد قدش محو چون تصویر کرد
آب را موج خرامش پای در زنجیر کرد
ای دم صبح قیامت این همه تأخیر چیست
پاس خاطر داریی صحبت مرا دلگیر کرد
هر سرمه با قد خم گشته می گوید هلال
[...]
در سواد خط خوبان بسکه دل شبگیر کرد
همچو صبح صادقم در این سیاحت پیر کرد
زلف خوبان بسکه در این گوشه واگردیده است
جذبه را در خلوت ما عشق در زنجیر کرد
خواب دیدم زلف معشوقی به دست آورده ام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.