ز صبا سنبل او دوش به هم بر میشد
وز نسیمش همه آفاق معطر میشد
ز سواد شکن زلف به هم بر شدهاش
دیدم احوال جهانی که به هم بر میشد
ز دل و دیده نمیرفت خیالت که مرا
با دل و دیده خیال تو برابر میشد
دهن از یاد تو چون غنچه معطر میگشت
سینه از مهر تو چون صبح منور میشد
آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر میرفت
اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمیشد
بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم
شرح می دادم و طومار به خون تر میشد
به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم
میزدم دست به سر پای فروتر میشد
روز اول که سر زلف تو را سلمان دید
دید کش جان و دل و دیده در آن سر میشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از شبی میگوید که باد صبا زلف معشوق را آشفت و بوی آن جهان را پر کرد، و پریشانی آن زلف را نشانهٔ پریشانی دل عاشقان میبیند. سپس حال خود را در عشق و هجران شرح میدهد: آهی که مانند عیسی به آسمان میرود، اشکی که مانند قارون در زمین فرو میرود، نامهای که از اشک خونین خیس میشود و پایی که در گل غم هر لحظه بیشتر فرو میرود. در پایان میگوید که از نخستین دیدار زلف معشوق دانسته بود جان و دلش را بر سر آن خواهد باخت.
هوش مصنوعی: دیشب باد صبا زلفِ سنبلمانند معشوق را درهم و آشفته میکرد و از بویی که این باد با خود میبرد، همهٔ جهان خوشبو میشد.
هوش مصنوعی: در سیاهی پیچوتاب زلفِ آشفتهٔ او حال جهانی را دیدم که پریشان و آشفته میشد. یعنی پریشانی زلف او مایهٔ پریشانی دل عاشقان بیشمار است.
هوش مصنوعی: خیال تو از دل و چشمم بیرون نمیرفت، زیرا خیال تو برای من همارزِ دل و دیده بود و آن را مانند آنها عزیز میداشتم.
هوش مصنوعی: از یاد تو دهانم مانند غنچه خوشبو میشد و از مهر و محبت تو سینهام مانند صبح روشن میگشت. «مهر» هم به معنی محبت است و هم به معنی خورشید.
هوش مصنوعی: آه من از سینه مانند عیسی به آسمان بالا میرفت و اشکم از چشم مانند قارون در زمین فرو میرفت. اشاره است به عروج عیسی به آسمان و فرورفتن قارون در زمین.
هوش مصنوعی: نشستم تا درد جدایی تو را با قلم بنویسم. مینوشتم و نامه از اشک خونینم خیس میشد.
هوش مصنوعی: پایم در گل فرو رفته و درمانده شدهام. هرچه از غم بیشتر دست بر سر میزدم، پایم بیشتر در گل فرو میرفت و گرفتارتر میشدم.
هوش مصنوعی: سلمان از همان روز نخست که سر زلف تو را دید، دانست که جان و دل و چشمش در سرِ آن زلف از دست خواهد رفت. «سر» در اینجا هم به معنی سرِ زلف است و هم به معنی سودا و هوای آن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش بی روی تو آتش به سرم بر میشد
و آبی از دیده میآمد که زمین تر میشد
تا به افسوس به پایان نرود عمر عزیز
همه شب ذکر تو میرفت و مکرر میشد
چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من
[...]
بر من، ار دولت وصل تو مقرر میشد
کارم از لعل گهربار تو چون زر میشد
دوش گفتم، نتوان دید به خوابت، لیکن
با فراق تو مرا خواب مقرر میشد
شرح هجران تو گفتم، بنویسم، لیکن
[...]
به من از دولت وصل تو مقرر میشد
کارم از لعل گهربار تو چون زر میشد
دوش گفتم: بتوان دید به خوابت، لیکن
با فراق تو کرا خواب میسر میشد؟
بارها شمع بکشتم که نشینم تاریک
[...]
دوش چشمم ز فراق تو به خون تر میشد
آه من بی مه رویت به فلک بر میشد
اشک میآمد و میشست ز پیش نظرم
هرچه جز نقش تو در دیده مصور میشد
مه به کوی تو شب چارده خود بینه میگشت
[...]
دوش بی روی تو آتش بسرم بر میشد
آبم از دیده همیرفت و زمین ترمیشد
جیب اطلس چو پر از کشمه عنبر میشد
جامها جمله ازان نفحه معطر میشد
سحر آشفته چو برخاستم از جامه خواب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.