بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست
نخورده است سپاهی ز یک سوار، شکست
نمی شود به شکست کسی دلم راضی
شکست رنگ به رویم، اگر خمار شکست
به سوی باغ اگر پا گذاشتم بی تو
ز سرگرانی هر غنچه، شاخسار شکست
ز مومیایی می کی درست می گردد؟
که همچو غنچه دلی دارم و هزار شکست
ز بس که گریه برد لخت دل به دامانم
گمان بری که مرا شیشه در کنار شکست
به پیش زاهد و می خواره انفعالی نیست
مرا که داد خزان توبه و بهار شکست
حریف نیست دلم اضطراب عشق ترا
ز تاب زلزله افتد به کوهسار شکست
سلیم، حیف ز آیینه ی دلی کز مهر
به دوست دادم و گفتم نگاه دار، شکست!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تصویر کشیدن تاثر و اندوه خود از شکستها و دلتنگیهای عاشقانه میپردازد. او با استفاده از تمثیلهای مختلف، احساسات خود را نسبت به عشق و جدایی توصیف میکند و به تأثیرات منفی این تجارب بر روح و جانش اشاره میکند. ترک وجود معشوق و غنچهها، اشکها و دلشکستگیهایش از جمله مضامین اصلی شعر است که حس غم و از دست دادن را در او به وجود آورده است. شاعر همچنین ناتوانی خود را در مقابله با این شکستها نشان میدهد و حس درد و ناامیدی را در اوج عشق ابراز میکند. در نهایت، او از قدرت عشق و تاثیر عمیق آن بر قلبش سخن میگوید.
هوش مصنوعی: تنها نسیمی که با زلفهای تابدارش نازک و شکننده است، از یک سوار شکست خورده خبر میدهد.
هوش مصنوعی: دل من از دیدن شکست دیگران راضی نیست و اگر خودم هم در حال شکست باشم، این موضوع رنگی از خوشحالی به روی من نمیآورد.
هوش مصنوعی: وقتی به سمت باغ میروم و تو در کنارم نیستی، به خاطر شوق و شادی هر گل، شاخهها به هم میشکنند.
هوش مصنوعی: میپرسم که آیا میتوان با مومیایی کردن شراب، دل شکستهام را درمان کرد؟ من دلی دارم که شبیه غنچه است و پر از درد و زخمهای فراوان.
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه بارها و بارها گریه کردهام، قلبم به شدت آسیبدیده و به نوعی در دامنم آغشته به درد و رنج است. ممکن است تصور کنی که من مانند شیشهای هستم که در کنار شکستهها قرار گرفتهام.
هوش مصنوعی: من در برابر نصیحتهای زاهد و مینوشها هیچ واکنشی ندارم، چون زمان توبهام به پایان رسیده و دوران شکوفاییام از بین رفته است.
هوش مصنوعی: دل من در عشق تو بسیار ناآرام است و این احساس شدت و قدرتی دارد که حتی کوههای بزرگ را هم ممکن است متزلزل کند و بشکند.
هوش مصنوعی: در این ابیات، گوینده از دل پاک و معصوم خود که به خاطر عشق و محبت به دوست آسیب دیده، یاد میکند. او به این نکته اشاره دارد که چگونه عشقش به دوست باعث شده که قلبش شکسته شود و این شکست به نوعی تاسفآور است. این دل بیگناه و احساساتی که در آن وجود داشت، با محبتش به دوست آسیب دیده و حالا حسرت و غم را تحمل میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
منم که داده مرادست روزگار شکست
یک آبگینه دلی دارم وهزار شکست
عجب که پای توانم نهاد برسرگام
چنین که دهر مرا پای اختیار شکست
چه طالعست که هر دوست کوبرم نفسی
[...]
ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست
ز خامکاری این میوه شاخسار شکست
ادب گزین که چو منصور هر که شوخی کرد
ادیب عشق سرش را به چوب دار شکست
چو غنچه هر که به لخت جگر قناعت کرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.