من آنچه هست بعشق تو دادهام از دست
که منتهای مرادم تویی از آنچه که هست
به دوستی توام گر به پای دار برند
من آن نیم که بدارم ترا ز دامان دست
محبت تو نهام روز کرده جا به دلم
که من بروی تو عاشق شدم بروز الست
به شادمانی جاوید امیدوار شدم
دلم چو از همه ببرید و با غمت پیوست
کجا من از تو توانم برید رشته مهر
خدای تار وجود مرا بزلف تو بست
بمحفلی که تو باشی بباده حاجت نیست
که هر که چشم تو بیند خراب گردد و مست
صغیر گرد جهان گشت در پی دلدار
رسید بر سر کوی تو وزپای نشست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید همهچیز خود را در راه محبوب داده و او را تنها مقصود خویش میداند. وفاداریاش چنان است که حتی پای دار هم دست از دامن یار برنمیدارد، زیرا این عشق از روز الست در دلش نشسته و خداوند وجودش را به زلف یار بسته است. چشم مست محبوب را از شراب بینیازکننده میشمارد و در پایان میگوید پس از گشتن گرد جهان، سرانجام بر سر کوی دوست آرام گرفته است.
هوش مصنوعی: من در راه عشق تو هر چه داشتم از دست دادهام، زیرا از میان همهٔ آنچه هست، نهایت آرزو و مقصودم تنها تویی.
هوش مصنوعی: اگر به جرم دوستی با تو مرا به پای چوبهٔ دار هم ببرند، من کسی نیستم که دست از دامن تو بردارم.
هوش مصنوعی: محبت تو تازه و امروز در دلم جای نگرفته است؛ من از روز الست، یعنی روز پیمان ازلی، عاشق روی تو شدهام.
هوش مصنوعی: از وقتی دلم از همه بریده و با غم عشق تو پیوند خورده است، به شادی همیشگی امیدوار شدهام.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم رشتهٔ محبت تو را ببرم، در حالی که خداوند تار وجود مرا به زلف تو گره زده است.
هوش مصنوعی: در مجلسی که تو حاضر باشی نیازی به شراب نیست، چون هر کس چشم تو را ببیند خراب و مست میشود.
هوش مصنوعی: صغیر در جستوجوی محبوب گرد جهان گشت تا به سر کوی تو رسید و در آنجا از پا نشست و ماندگار شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلیل نصرت حق زخم نیزه عربست
از اوست هر چه به شرک اندر از بدی شغب است
رسیده ماه محرم به سال پانصد و شصت
به بارگاه وزیر خدایگان بنشست
که تا نظر کند اندر جمال طلعت او
که هیچ شه را مانند او وزیری هست
خجستهرای و همایونلقا و فرّخفال
[...]
کسی نرست ز دنیا مگر خدای پرست
در این زمانه هر آن کس که او به مرد برست
جهان بی خبر آن است و جای بی ادبان
سریر کفر بلند و سرای ایمان پست
رها مکن که جهان تاج بر سر تو نهد
[...]
رئیس دولت و دین ای اسیر دست اجل
شدی و رفت بهین حاصل جهان از دست
زمانه نی در مردی در کرم بشکست
سپهر نی دم شخصی دم هنر دربست
دلم حریق وفاتت چو کرد خاکستر
[...]
چنان به موی تو آشفتهام، به بوی تو مست
که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست
دگر به روی کسم، دیده بر نمیباشد
خلیل من، همه بتهای آزری بشکست
مجال خواب نمیباشدم ز دستِ خیال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.