دو چشم مست تو برشان یکدگر گوهند
که رهزن دل و دین از اشاره و نگهند
کمان کشیده بدل بستی ار که ره چه عجب
که ابروان تو هر یک حریف صد سپهند
مگیر خورده خدارا بعقل و دانش من
که ذکر زلف تو چون رفت این و آن تبهند
چو لعبتی تو نگارا که گلرخان جهان
به پیش روی اصیلت براستی شبهند
من از غمت نه ببیتالحزن نشستم و بس
چه یوسفان که ز عشق رخت اسیر چهند
به آن امید که گیرند دامن تو کف
نشسته بر سر راهت شهان چو خاک رهند
زجان سبوی خراباتیان کشند بدوش
ببوی وصل تو آنان که یار خانقهند
بغمزه تو سپردم روان و دل بلبت
بخون این دو گواهند و خویش بیگنهند
مکن ملامتم ار ره مقصدی نرسید
که دام راهروان آن دو طره سیهند
صفای عشق صفی از حریم میکده جو
که ساکنان درش نور بخش مهر و مهند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه-عرفانی در وصف زیبایی معشوق است: چشم مست، ابروی کمانی و زلف سیاه او دل و دین و عقل را میربایند و رهروان را به دام میاندازند. شاعر میگوید نهتنها او، بلکه یوسفها و پادشاهان و حتی خانقاهنشینان نیز گرفتار عشق او شدهاند. در پایان، صفی صفای حقیقی عشق را در میکده میجوید که اهل آن روشنیبخش خورشید و ماهاند.
هوش مصنوعی: دو چشم مست تو بر حال یکدیگر گواهی میدهند که هر دو با اشاره و نگاه، دل و دین را میربایند.
هوش مصنوعی: اگر با کمانِ کشیده راهِ دل را بستی، جای شگفتی نیست؛ زیرا هر یک از ابروان کمانی تو حریف صد لشکر است.
هوش مصنوعی: تو را به خدا از عقل و دانش من خرده مگیر؛ زیرا هنگامی که سخن از زلف تو به میان آمد، این عقل و آن دانش هر دو تباه و پریشان شدند.
هوش مصنوعی: ای نگار، تو چنان زیبارویی هستی که زیبایان جهان در برابر چهرهٔ اصیل تو به راستی تنها شبیه و نسخهٔ بدلِ آناند.
هوش مصنوعی: تنها من نیستم که مانند یعقوب از غم تو در بیتالحزن نشستهام؛ چه بسیار یوسفها که از عشق چهرهٔ تو اسیر چاه شدهاند.
هوش مصنوعی: پادشاهان به امید آنکه دستشان به دامن تو برسد، بر سر راهت مانند خاکِ راه افتاده و نشستهاند.
هوش مصنوعی: کسانی که اهل خانقاه و زهدند، به بوی وصال تو با جان و دل سبوی خراباتیان را بر دوش میکشند و به میخانه روی میآورند.
هوش مصنوعی: جانم را به غمزهٔ تو و دلم را به لب تو سپردم؛ این دو بر ریختن خون من گواهاند، اما خود را بیگناه میدانند.
هوش مصنوعی: اگر راه من به مقصد نرسید سرزنشم مکن؛ زیرا آن دو گیسوی سیاه تو دامی برای رهروان راهاند.
هوش مصنوعی: ای صفی، صفا و پاکی عشق را از حریم میکده بجوی؛ زیرا ساکنان درگاه آن به خورشید و ماه نور میبخشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هین در دهید باده که آنها که آگهند
حلقه بگوش این نمط و خاک این رهند
ضدند جان و تن، قدح باده دردهید
تا یک دم از مصاحبت خویش وارهند
رنگی زرنگ باده ندیدند خوبتر
[...]
ای ماه اختران تو اندر زمین مهند
وی شاه چاکران تو در مملکت شهند
آن رهبران که سوی تو خوانند خلق را
گر عشق تو دلیل ندارند گمرهند
در روز زندگانی خویش آن بد اختران
[...]
مستان که گام در حرم کبریا نهند
یک جام وصل را دو جهان در بها دهند
سنگی که سجدهگاه نماز ریای ماست
ترسم که در ترازوی اعمال ما نهند
رندان راهرو که سه و سیصد و دهند
ابدال بی بدیل که پرورده شهند
همدست و هم حقیقت و همراز و همرهند
ایدل بهوش باش که ابدال آگهند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.