ز دل یک ناله در دام تو ای صیاد نشنیدم
اسیری در گرفتاری چنین آزاد نشنیدم
به دور لعلت ای خسرو چو بینم شور مشتاقان
عجب دارم که یک شیرین و صد فرهاد نشنیدم
چه خوب آموخت خال از غمزدگانت طرز خون ریزی
مگو دیگر که یک شاگرد و صد استاد نشنیدم
به جز چشمت که با مژگان مرا شریان گشود از دل
ز صد نشتر فزون در دست یک فصاد نشنیدم
مهی از جنس مردم مهر منظر مشتری سیما
پری پیکر ملک پرور دو حوری زاد نشنیدم
سراپا نقش بستت صانع از جان ورنه من هرگز
چنین صورتگری از خامه ی ایجاد نشنیدم
جز آن کآباد غم وز باده ی عشقت خرابستی
دلی خرم درین دیر خراب آباد نشنیدم
صفایی منعم از افغان مکن هنگام جان بازی
به بالینم چرا فرمود اگر فریاد نشنیدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در ستایش زیبایی معشوق و توصیف گرفتاری عاشقان سروده شده است. هر بیت با ردیف «نشنیدم» امری بیسابقه را بیان میکند: اسیرِ آزاد، یک شیرین با صد فرهاد، فصّادی با صد نیشتر و صورتی که قلم آفرینش نظیرش را نکشیده است. در بیت پایانی شاعر از ناله دفاع میکند و میگوید فریاد او بود که معشوق را بر بالینش آورد.
هوش مصنوعی: ای صیاد، از دلی که در دام تو گرفتار است حتی یک ناله نشنیدم. هرگز اسیری نشنیدهام که در گرفتاری اینچنین آزاد و خشنود باشد. یعنی عاشقانِ تو از اسارتشان شاکی نیستند.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ پادشاهوار، وقتی شور و بیتابیِ مشتاقانِ لبِ سرخ تو را میبینم، در شگفتم. تاکنون نشنیده بودم که برای یک شیرین صد فرهاد باشد. لبِ شیرینِ معشوق یکی است و عاشقانِ کوهکنِ او بیشمارند.
هوش مصنوعی: خالِ تو شیوهٔ خونریزی را چه خوب از غمزههای تو آموخته است. دیگر مگو که هرگز نشنیدهای یک شاگرد صد استاد داشته باشد، زیرا خال یک شاگرد است و غمزهها استادان بسیار او هستند.
هوش مصنوعی: جز چشمِ تو که با مژگانش رگِ دلم را گشود و خونم را ریخت، هرگز نشنیدهام که فصّادی بیش از صد نیشتر در دست داشته باشد. مژههای معشوق به نیشترهای بیشمار تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: هرگز نشنیدهام که ماهی از جنسِ آدمی باشد که چهرهاش چون خورشید و سیمایش چون مشتری باشد، پیکرش چون پری و پروردهای فرشتهگون و حورزاده باشد. همهٔ این صفتها در معشوق جمع است.
هوش مصنوعی: آفریدگار سراپای تو را از جان نقش زده است، وگرنه من هرگز چنین صورتگریای از قلمِ آفرینش نشنیدهام.
هوش مصنوعی: در این جهانِ ویرانآباد هیچ دلِ شادی نشنیدهام، مگر دلی که با غمِ تو آباد و از بادهٔ عشقِ تو مست و خراب شده باشد.
هوش مصنوعی: شاعر به خود خطاب میکند: ای صفایی، هنگامِ جانباختن مرا از ناله و فریاد منع مکن. اگر فریادم شنیده نشده بود، معشوق چرا بر بالینم قدم رنجه میکرد؟ یعنی نالهام بود که یار را به بالینم کشاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تنی جز خاطر لیلی به غم دلشاد نشنیدم
سری جز گردن مجنون به بند آزاد نشنیدم
هلاکم در صفوف غمزه ات نبود غریب اما
مروت بین که من یک صید و صد صیاد نشنیدم
مدد جست از میانت طرگان در دل ربایی ها
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.