دوشم سروش زد در دولتسرای دل
گفتند کیست گفت سروشم گدای دل
آمدنداکه گاه تمنای غیر نیست
بیگاه در مزن که نئی آشنای دل
تا سد ره منتهای مقام تو است و بس
ای بی خبر ز عالم بی منتهای دل
در جایگاه دوست نگنجد بغیر دوست
گر غیر اوست دل نبود نیز جای دل
از آب و از هوای دیار مکدری
رست آنکه دید صفوت آب و هوای دل
مجموع کائنات نشیمنگه فناست
موجود باقی است وجود و بقای دل
قومی بانتظار که خورشید سر زند
از غرب و او دمید ز شرق سمای دل
او در سرست و من ز سما میکنم طلب
من در برون و اوست درون سرای دل
عمریست میدویم چو دیوانه کوبکو
دل در قفای دلبر و من در قفای دل
امروز شد پدید که از پای تا بسر
بگرفته است یار ز سر تابپای دل
از ملک تا ملک همه محکوم حکم ماست
ما در تحکم قدریم و قضای دل
سلطان دولت احد جمع بی زوال
زد دستگاه سلطنت اندر فضای دل
دل نیست این بسینه سویدای دولتست
جانانه است باد سر جان فدای دل
سیناست سینه و دل کامل درخت طور
نبود سری که نیست در آن سر صدای دل
اوصاف کبریا و ولای ولایتش
بر دوش دل رداست زهی کبریای دل
هر سالکی بمسلک سلطان دولتیست
مائیم در طریقت فقر و فنای دل
فقر آیت صفاست که در مدرس الست
ما کسب کرده ایم ز سر صفای دل



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با صحنهای آغاز میشود که سروش بر در دل میکوبد و پاسخ میشنود که محرم آن نیست، چون مقام دل از سدرةالمنتهی فراتر است. سپس شاعر دل را جایگاه خاص دوست، تنها هستی ماندگار، مشرق خورشید حقیقت و تختگاه سلطان یگانه میخواند و از اینکه خدا را بیرون از خود میجسته گلایه میکند. در پایان راه خود را راه فقر و فنای دل میداند که در روز الست از صفای دل آموخته است.
هوش مصنوعی: دیشب فرشتهٔ پیامآور (سروش) در کاخ دل را کوبید؛ پرسیدند کیستی، گفت سروشم و گدای درگاه دلم.
هوش مصنوعی: از درون ندا آمد که اینجا جای خواستن غیر خدا نیست؛ بیهنگام در مزن، چون تو آشنا و محرم دل نیستی.
هوش مصنوعی: ای سروش، بالاترین جایگاه تو فقط سدرةالمنتهی است و تو از عالم بیپایان دل بیخبری؛ یعنی مقام دل از مرتبهٔ فرشتگان برتر است.
هوش مصنوعی: در جایگاه دوست جز خود دوست نمیگنجد؛ اگر در دل غیر او باشد، آن دیگر دل نیست و جای دل نخواهد بود.
هوش مصنوعی: کسی که پاکی و صفای آب و هوای دل را دید، از آب و هوای تیره و آلودهٔ این جهان رهایی یافت.
هوش مصنوعی: همهٔ آفریدهها جایگاه نابودیاند؛ تنها هستی ماندگار، وجود و بقای دل است.
هوش مصنوعی: گروهی منتظرند که خورشید از مغرب برآید (نشانهٔ آخرالزمان)، اما آن خورشید از مشرق آسمان دل طلوع کرده است.
هوش مصنوعی: او در درون سر و باطن من است و من او را در آسمان میجویم؛ من بیرون ماندهام و او درون خانهٔ دل است.
هوش مصنوعی: عمری است که مانند دیوانگان کوچه به کوچه میدویم؛ دل در پی معشوق است و من در پی دل.
هوش مصنوعی: امروز آشکار شد که یار سراسر وجود ما و تمام دل را از سر تا پا فرا گرفته است.
هوش مصنوعی: از فرشته تا پادشاه همه زیر فرمان مایند، اما ما خود زیر فرمان قدر و قضای دل هستیم.
هوش مصنوعی: سلطان یگانهٔ بیزوال، دستگاه فرمانروایی خود را در فضای دل برپا کرده است.
هوش مصنوعی: این که در سینه است دل نیست، بلکه نقطهٔ سیاه و مرکز دولت و سعادت است؛ خود معشوق است، پس سر و جان فدای دل باد.
هوش مصنوعی: سینه همچون کوه سینا و دل کامل مانند درخت طور است که از آن ندای حق برمیآید؛ هیچ سری نیست که بانگ دل در آن نپیچیده باشد.
هوش مصنوعی: صفات بزرگی خداوند و محبت و ولایت او همچون ردایی بر دوش دل است؛ آفرین بر بزرگی و شکوه دل.
هوش مصنوعی: هر رهرویی راه سلطنت و دولتی را پیش گرفته، ولی ما در راه فقر و فنای دل گام میزنیم.
هوش مصنوعی: فقر نشانهٔ صفاست و ما این را در مدرسهٔ روز الست از راز صفای دل آموختهایم؛ «صفا» در اینجا به تخلص شاعر نیز اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مردم نشسته فارغ و من در بلای دل
دل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟
از من نشان دل طلبیدند بیدلان
من نیز بیدلم، چه نوازم نوای دل؟
رمزی بگویمت ز دل، ار بشنوی به جان
[...]
دردم ز حد گذشت و ندارم دوای دل
از وصل ساز چاره دوایی برای دل
شد خان و مان این دل بیچارهام سیاه
تا گشت شَست زلف تو جانا سرای دل
آنچه من از برای دل خسته میکشم
[...]
جان کیست بندهٔ حرم کبریای دل
یا روح چیست خادم خلوتسرای دل
در چارسوی عشق که بیرون دو سراست
صد جان روان دهند به یکدم بهای دل
از جان به سوز سینه که یابی وصال جان
[...]
ای قامت بلند تو ما را بلای دل
چون من که دیده ای که بود مبتلای دل
از دست دیده کار دل من به جان رسید
ای دیده ای که چه کردی به جای دل
خون دلم بریخت خیال لب تو دوش
[...]
هر جا ظهور یافت کمال و صفای دل
عالم نبود ذره اندر فضای دل
آن مظهری که سر عیان زو عیان نمود
جستم بهر دو کون و ندیدم ورای دل
آئینه کمال حقیقت دلست و بس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.