ویرانه تن را بود گنجینه جان در بغل
اسکندرست این خاک و آب آیینه پنهان در بغل
یار آمد از بخت رهی در کوی من با فرهی
خورشید بر سرو سهی ناهید تابان در بغل
ماه بهشتی روی من تابید در مشکوی من
از مشرق زانوی من کم بود جانان در بغل
من شیشهطبع و آن پری آیینهروی و سنگدل
ایمن مباش از شیشهای کش هست سندان در بغل
من باز جستم یار را او خواست از من جان و سر
من پای کوب و دست زن سر بر کف و جان در بغل
با خصم بداندیش گو خود را مزن بر من که من
دارم ز سیف الله دل شمشیر عریان در بغل
نه آسمان درویش دل گردون بود در پیش دل
چونان گدا برد سیه بر دوش و انبان در بغل
دل آسمان جان جان ماهش جمال داستان
کی داشت هرگز آسمان ماهی بدینسان در بغل
فرعون و دیو آواره شد زین در که دارد سر ما
بیضای موسی بر کف و دست سلیمان در بغل
چون موسی صاحبلوا وارسته از مصر هوی
دارم من از دست و عصاصد گونه برهان در بغل
شاه سریر عشق را بنشاند دل در آستین
پرورد پیر عشق را فرزند انسان در بغل
دارد دلم با آنکه او با کفر عشقست آشنا
انجیل عیسی بر زبان آیات فرقان در بغل
آن شیخ بیباطن نگر ظاهر به شکل آدمی
نقش بت اندر آستین تصویر شیطان در بغل
کس نیست در پهلوی من همخانه و همخوی من
عشق تو و زانوی من این در دل و آن در بغل
بین دولت ابدال را بین قال را بین حال را
پرورده این اطفال را آن قطب امکان در بغل
کثرت چو کوه کفر و من بر وحدت دل ثابتم
روید جبال کفر را اشجار ایمان در بغل
مهرست ضد قهر و من بر لطف و قهرت عاشقم
یک مادر قهر ترا صد طفل احسان در بغل
من بازوی فقرم ولی در آستین دولتم
بالای این درویش را پرورده سلطان در بغل
بر بام گیتی دل منه ای طفل تجرید صفا
کشت آنچه پرورد آدمی این تیرهپستان در بغل



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با ردیف «در بغل» از گنجِ جان در ویرانهٔ تن و آمدنِ یار به خانهٔ عاشق آغاز میشود. سپس شاعر دل را برتر از آسمان مینشاند و آن را با معجزههای موسی و سلیمان و با وحدتی که از مرزهای کیشها فراتر میرود پیوند میدهد. در میانه، شیخِ ریاکار را نکوهش میکند و از عاشقیِ خود بر لطف و قهرِ یار و از سلطنت در عینِ فقر سخن میگوید. در بیت پایان، خود را پند میدهد که به دنیای فریبنده دل نبندد، زیرا هر که را بپرورد سرانجام میکشد.
هوش مصنوعی: ویرانهٔ تن، گنج جان را در آغوش خود نهفته دارد. این تنِ خاکی و آبی همچون اسکندر است که آینه را پنهانی در بغل دارد؛ یعنی حقیقتِ جاننما در درون همین تن است.
هوش مصنوعی: از بخت و اقبالِ این بنده، یار با شکوه به کوی من آمد. او همچون سروی بلند بود که خورشید بر سر دارد و ناهیدِ درخشان را در آغوش.
هوش مصنوعی: ماهِ بهشتیروی من در خانهٔ من درخشید و از مشرقِ زانوی من سر برآورد. تنها کمبودم این بود که جانان را در آغوش نداشتم.
هوش مصنوعی: من طبعی نازک و شکننده چون شیشه دارم و آن پری، رویی چون آینه و دلی چون سنگ. از شیشهای که سندانی در بغل دارد آسوده مباش؛ یعنی دلِ نازک من در کنار آن سنگدل در خطر شکستن است.
هوش مصنوعی: من در پی یار رفتم و او جان و سر از من خواست. من نیز پایکوبان و دستافشان، سر را بر کف دست و جان را در آغوش آماده کردم تا نثارش کنم.
هوش مصنوعی: به دشمنِ بداندیش بگو خود را با من درگیر نکند. من از دلی که شمشیرِ خداست، تیغی برهنه در بغل دارم.
هوش مصنوعی: آسمان در برابر دل همچون درویشی گداست. گردون پیش دل مانند گدایی است که بُردی سیاه بر دوش و انبانی در بغل دارد.
هوش مصنوعی: دل آسمانی است که ماهش جانِ جان است و جمالش زبانزد. آسمان هرگز چنین ماهی در آغوش نداشته است.
هوش مصنوعی: فرعون و دیو از این درگاه رانده و آواره شدند، زیرا سرِ ما دستِ سپید موسی را بر کف دارد و انگشتر و قدرتِ سلیمان را در بغل.
هوش مصنوعی: من مانند موسیِ پرچمدار از مصرِ هوای نفس رها شدهام. از دست و عصا، صدگونه برهان و معجزه در بغل دارم.
هوش مصنوعی: دل، شاهِ تختِ عشق را در آستین خود جای داد. فرزندِ آدمی نیز پیرِ عشق را در آغوش خود پرورد؛ یعنی دلِ انسان جایگاه و پرورشگاه عشق است.
هوش مصنوعی: دلِ من با آنکه با کفرِ عشق آشناست، انجیل عیسی را بر زبان دارد و آیات قرآن را در آغوش. عشق او فراتر از مرزهای کیشهاست و همزمان همهٔ کتابهای آسمانی را در بر دارد.
هوش مصنوعی: آن شیخِ بیمعنا را ببین که ظاهرش به شکل آدمی است. اما در آستینش نقش بت پنهان است و تصویر شیطان را در بغل دارد؛ این طعنهای به زاهد ریاکار است.
هوش مصنوعی: کسی کنار من نیست که همخانه و همخوی من باشد. تنها عشق تو و زانوی من با مناند: عشق تو در دل و زانویم در بغل، که نشانهٔ تنهایی و سر بر زانو نهادن است.
هوش مصنوعی: شکوه و دولتِ ابدال و مردان حق را ببین، گفتار و حالشان را ببین. آن قطبِ عالم امکان این کودکانِ سلوک را در آغوش خود پرورده است.
هوش مصنوعی: کثرت مانند کوهِ کفر است، اما من بر وحدتِ دل استوارم. در دلِ کوههای کفر، درختان ایمان میرویند.
هوش مصنوعی: مهر ضد قهر است، اما من هم عاشق لطف تو هستم و هم عاشق قهر تو. زیرا قهر تو مانند مادری است که صد کودکِ احسان در آغوش دارد؛ یعنی در قهرت نیز صد لطف نهفته است.
هوش مصنوعی: من بازوی فقر و درویشی هستم، ولی در آستینِ دولت جای دارم. قامتِ این درویش را سلطان در آغوش خود پرورده است.
هوش مصنوعی: ای صفا، ای کودکِ راهِ تجرید، بر بامِ دنیا دل مبند. این دنیای تیرهپستان هر آدمی را که در آغوش پرورد، سرانجام کشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میآید از سیر جگر آهم گلستان در بغل
یاس و تمنا در نفس امید و حرمان در بغل
ز آنسان که طفلان چمن دزدند گل از باغبان
آهم کند گلهای داغ از سینه پنهان در بغل
زین پیشتر گل میفشاند از خنده چاک سینهام
[...]
ای از رخت هر خار را سامان بستان در بغل
هر ذره را از داغ تو خورشید تابان در بغل
هر حلقه زلف ترا صد ملک چین درآستین
هر پرده چشم ترا صد کافرستان در بغل
کی چشم گستاخ مرا راه تماشا می دهد
[...]
دارم دلی، اما چه دل، صدگونه حرمان در بغل
چشمی و خون در آستین، اشکی و طوفان در بغل
باد صبا از کوی تو، گر بگذرد سوی چمن
گل غنچه گردد، تا کند بوی تو پنهان در بغل
نازم خدنگ غمزه را، کز لذت آزار او
[...]
دارم دلی همچون جرس، پیوسته نالان در بغل
از داغ بر احوال خود، صد چشم گریان در بغل
کی از چمن یاد آورم من کز خیال روی او
چون حلقهٔ زلف بتان، دارم گلستان در بغل
صد چاک افتد همچو گل بر جیب من از هر نسیم
[...]
هر تار مژگانم بود موجیّ و عمّان در بغل
هر قطرة اشکم بود نوحیّ و طوفان در بغل
خوش مضطرب میآید از کوی تو باد صبحدم
دارد مگر بویی از آن زلف پریشان در بغل
هر شب چو گل چاک افکنم در جیب و روز از بیم کس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.