زد دست سلطان دولت دوش از تجلی در دل
شد فتح باب تجلی بر ناظر منظر دل
تا سوز عشق تو آموخت آهی چو آتش برافروخت
از آتش آه دل سوخت بر آسمان اخر دل
بگشود دل باب مستی ما را گه می پرستی
در نیستی دست هستی تا حلقه زد بر در دل
دل تاخت رخش درایت در کشور بی نهایت
تا زد شه عشق رایت بر ساحت کشور دل
ای جان مستان رویت سرگرم خمر سبویت
یک قطره از آب جویت دریای پنهاور دل
من غرق بحر خطابت خضرست جویای آبت
ای روی چون آفتابت مرآت اسکندر دل
چشم تو مخمور خوابست یا نیم مست از شرابست
لعل تو با آنکه آبست افزوده بر آذر دل
پر خم نمودی رسن را زلف شکن در شکن را
بردی دل و دین من را ای ترک غارتگر دل
با آنکه بس نازنینی با جان عاشق بهکینی
بر چشم دل گر نشینی کی میشود باور دل
ای گوهرت جان مرجان عشق تو چون لعل در کان
در سر و در سینه جان در جان و در جوهر دل
از دست من دل ربودی بر آتش دل فزودی
بی پرده گویم تو بودی مبنای شور و شر دل
شد طوبی خلد انگشت زین آتش و حور شد زشت
زردشت عشق تو تا کشت سرو تو در کشمر دل
باشد دل و جان آگاه آئینه روی الله
شد سینه سالک راه گنجینه گوهر دل
دوش از سر دار توحید دل زد ندای اناالحق
روح القدس گفت این راز در گوش پیغمبر دل
دیدیم راز فنا را پرواز عرش بقا را
عشق رخ او صفا را پای دلست و پر دل



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عرفانی با ردیف «دل» که از تجلی حق یا معشوق بر دل آغاز میشود و سوز عشق، مستی و فتح کشور دل به دست شاه عشق را وصف میکند. در میانه به وصف چشم و لب و زلف معشوق غارتگر میپردازد و با تلمیحهایی چون خضر و آینهٔ اسکندر و سرو کشمر زردشت، عظمت عشق را مینماید. در پایان دل را آینهٔ روی خدا میداند، از ندای اناالحق دل بر دار توحید سخن میگوید و عشق را پا و بال پرواز صفا به سوی بقا میشمارد.
هوش مصنوعی: دیشب سلطان دولت (معشوق یا حق) با جلوهٔ خود در دل را کوبید و درِ تجلی بر کسی که در منظرهٔ دل مینگرد گشوده شد.
هوش مصنوعی: از وقتی دل سوزِ عشق تو را آموخت، آهی چون آتش برافروخت و از آتش این آه، ستارهٔ آسمانِ دل سوخت.
هوش مصنوعی: آنگاه که در حال نیستی و فنا، دستِ هستیِ حقیقی حلقه بر درِ دل زد، دل در هنگام میپرستی درِ مستی را به روی ما گشود.
هوش مصنوعی: وقتی شاه عشق پرچم خود را در سرزمین دل برافراشت، دل اسب دانایی و فهم خود را در سرزمینی بیپایان تاخت.
هوش مصنوعی: ای کسی که جان مستانِ روی تو سرگرم شرابِ سبوی توست؛ دریای پهناورِ دل تنها یک قطره از آب جوی توست.
هوش مصنوعی: من غرق دریای سخن و خطاب توام و خضر در جستوجوی آب حیات توست؛ ای کسی که روی آفتابمانندت آینهٔ اسکندریِ دل است.
هوش مصنوعی: چشم تو از خواب خمار است یا از شراب نیممست؟ لب لعل تو با آنکه آب است، آتش دل را بیشتر کرده است.
هوش مصنوعی: زلف پرپیچ و تاب خود را مانند ریسمانی پرخم کردی و دل و دین مرا بردی؛ ای ترکِ دلغارتگر.
هوش مصنوعی: با آنکه بسیار نازنینی، با جان عاشق دشمنی میکنی؛ اگر بر چشم دل بنشینی، دل چگونه باورش میشود؟
هوش مصنوعی: ای کسی که گوهر تو جانِ مرجان است، عشق تو مانند لعل در معدن، در سر و سینه و جان و در گوهر دل جای دارد.
هوش مصنوعی: دل را از دستم ربودی و آتش آن را بیشتر کردی؛ آشکارا میگویم که بنیاد شور و آشوب دل تو بودی.
هوش مصنوعی: از وقتی زردشتِ عشق تو سرو قامتت را در کشمرِ دل کاشت، درخت طوبای بهشت از حسرت به انگشتگزیدن افتاد و حوری در برابرش زشت شد؛ اشاره به سروی که زردشت در کشمر کاشت.
هوش مصنوعی: دل و جانِ آگاه آینهٔ روی خداست و سینهٔ سالکِ راه حق گنجینهٔ گوهر دل شده است.
هوش مصنوعی: دیشب دل از سر دار توحید مانند حلاج ندای «اناالحق» سر داد و روحالقدس این راز را در گوش پیامبرِ دل گفت.
هوش مصنوعی: راز فنا و پرواز به عرش بقا را دیدیم؛ عشقِ روی او برای صفا (شاعر) هم پای دل است و هم بال دل.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.