گنجور

غزل شمارهٔ ۶۹۱۱

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

ای شمع طور از آتش حسنت زبانه ای

عالم به دور زلف تو زنجیرخانه ای

شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رخت

زین بیشتر چگونه کند سعی، دانه ای؟

از هر ستاره چشم بدی در کمین ماست

با صد هزار تیر چه سازد نشانه ای؟

چون سر برون برد به سلامت سپند ما؟

زین بحر آتشین که ندارد کرانه ای

چون باد صبح رزق من از بوی گل بود

مرغ قفس نیم که بسازم به دانه ای

عاشق کسی بود که درین دشت آتشین

پروانه وار خوش نکند آشیانه ای

ناف مرا به نغمه عشرت بریده اند

چون نی نمی زنم نفس بی ترانه ای

صائب فسرده ایم، بیا در میان فکن

از قول مولوی غزل عاشقانه ای



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.