آن را که هست گردش چشم غزالهای
در کار نیست رطل گران و پیالهای
ما را ز کهنه و نو عالم بود کفاف
معشوق نو خطی و می دیر سالهای
تا گل شکفته شد گرو میفروش کرد
در خانه داشت هرکه کتاب و رسالهای
بگذار حرف محکمی توبه را به طاق
کاین شیشه توتیا شود از سنگ ژالهای
بلبل چگونه مست نگردد، که میدهد
از هر گلی بهار به دستش پیالهای
چون عندلیب قسمت من نیست از بهار
غیر از نگاه حسرت و آهی و نالهای
میکرد داغ، سینه کان عقیق را
میداشت چون رخ تو اگر باغ لالهای
یک هاله در بساط همه چرخ بیش نیست
ماه تراست هر خم آغوش، هالهای
صائب چو تاک نیست غم سر بریدنش
هرکس به یادگار گذارد سلالهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش بهار، شراب و معشوق است: نگاه یار از جام بینیاز میکند و با رسیدن گل، کتابها گرو میفروش میشود و توبه مانند شیشه میشکند. شاعر خود را چون بلبلی میبیند که از بهار جز حسرت و ناله بهرهای ندارد و زیبایی چهرهٔ یار را از لاله و ماه برتر میشمارد. در پایان با تمثیل تاک میگوید کسی که یادگاری از خود بر جای میگذارد، از نابودی هراسی ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که چشمِ گردان و فریبندهٔ معشوقی آهووش را دارد، به جامِ سنگین و پیالهٔ شراب نیازی ندارد؛ زیرا نگاه یار خود مستیآور است.
هوش مصنوعی: از میان چیزهای کهنه و نوِ جهان، ما را همین بس است: معشوقی تازهخط و جوان و شرابی کهنه و چندساله.
هوش مصنوعی: همین که گل شکفت و بهار رسید، هرکس کتاب و رسالهای در خانه داشت، آن را نزد میفروش گرو گذاشت تا شراب بخرد.
هوش مصنوعی: سخن از استواری توبه را کنار بگذار؛ زیرا این توبه مانند شیشه است و با یک دانهٔ تگرگ (اندکی وسوسهٔ بهار) خرد و چون سرمه گرد میشود.
هوش مصنوعی: بلبل چگونه مست نشود، در حالی که بهار از هر گلی پیالهای به دستش میدهد؟ گلها همچون جامهای شراباند.
هوش مصنوعی: مانند بلبل، بهرهٔ من از بهار چیزی جز نگاهی حسرتآمیز و آهی و نالهای نیست.
هوش مصنوعی: اگر باغ لالهای چون چهرهٔ تو داشت، سینهٔ کانِ عقیق را از رشک داغدار میکرد؛ یعنی سرخی چهرهٔ تو از لاله و عقیق برتر است.
هوش مصنوعی: در سراسر آسمان برای ماه تنها یک هاله هست، اما برای ماهِ روی تو، هر آغوشی که به سویت گشوده شود هالهای است؛ همه در آرزوی در آغوش کشیدن تواند.
هوش مصنوعی: صائب، هرکس مانند تاک از خود فرزند و یادگاری بر جای بگذارد، غمِ بریده شدن سرش را ندارد؛ چنانکه تاک را میبُرند ولی شاخه و نهالش میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از جان وصل خویش فرستم نوالهای
بر لعل می فروش خودم کن حوالهای
زانگه که لعل دلکش تو می فروش شد
ما را بده ز لعل لب خود پیالهای
تا خال دلفریب تو دیدم به چشم دل
[...]
ساقی به یاد دوست کرم کن پیالهای
درویش را ز سفره یغما نوالهای
برخیز زلف و رخ بنما و بچم که دل
خواهد بنفشهزار و گل و سرو و لالهای
محتاج درس و حکمت یونانیان چراست
[...]
گاه از گلوی شیشه برآریم نالهای
گاهی کشیم ناله و گاهی پیالهای
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.