آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده
مایل به اوفتادن چون میوه رسیده
ناز بهانه جو را بر یک طرف نهاده
شرم ستیزه خو را در خاک و خون کشیده
مالیده آستین را تا بوسه گاه ساعد
تا ناف پیرهن را چون صبحدم دریده
بوی کباب دلها پیچیده در لباسش
خون هزار بیدل از دامنش چکیده
چشم از فسانه ناز در خواب صبحگاهی
مژگان ز دل فشاری دست نگار دیده
برق سبک عنان را مژگان خوش نگاهش
میدان به طرح داده چون آهوی رمیده
گل ز انفعال رویش در خار گشته پنهان
ریحان ز شرم خطش بر خاک خط کشیده
مژگان ز شوخ چشمی بر هم نهاده شمشیر
از بیم جان، نگاهش در گوشه ای خزیده
خود را به چشم عاشق بر خویش جلوه داده
هر گام ان یکادی بر حسن خود دمیده
برقی ز ابر جسته هر جا که رم نموده
سروی ز خاک رسته هر جا که آرمیده
دیگر ندیده خود را تا دامن قیامت
صائب کسی که او را مست و خراب دیده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل توصیف معشوقی جوان و زیباست که مست از خانه بیرون آمده و در مستی، ناز و شرم را کنار گذاشته و آستین بالا زده و گریبان دریده است. شاعر با تصویرهای پیاپی، چشم خمار، مژگان خونریز، چهرهٔ شرمندهکنندهٔ گل و خط رشکبرانگیز ریحان، و جلوهٔ برقآسا و سروقامت او را وصف میکند. در پایان نتیجه میگیرد که هر کس این معشوق را در حال مستی ببیند، تا قیامت از خود بیخود میشود.
هوش مصنوعی: آن پسر زیبا مست از خانه بیرون آمد، در حالی که از مستی مانند میوهٔ رسیدهای که آمادهٔ افتادن از درخت است، تلوتلو میخورد.
هوش مصنوعی: در مستی، ناز بهانهگیر خود را کنار گذاشته و شرم سرسخت و لجوجش را از میان برده و نابود کرده است.
هوش مصنوعی: آستینش را تا جایی از ساعد که شایستهٔ بوسیدن است بالا زده و گریبان پیراهنش را مانند سپیدهدم که پردهٔ شب را میشکافد، تا ناف چاک داده است.
هوش مصنوعی: بوی دلهای سوخته و کبابشدهٔ عاشقان در لباسش پیچیده و خون هزاران عاشق بیدل از دامنش میچکد؛ یعنی دلهای بسیاری را سوزانده و کشته است.
هوش مصنوعی: چشمانش از افسانهٔ ناز، چنانکه از قصه خواب آید، در خواب سحرگاهی فرورفته و مژگانش از فشردن دلهای عاشقان، مانند دستی که حنا بسته باشد، خونین و رنگین است.
هوش مصنوعی: مژگان خوشنگاه او مانند آهوی رمیده آنقدر چابک است که به برق تیزرو نیز امتیاز و پیشدستی در میدان داده و باز از او پیش افتاده است.
هوش مصنوعی: گل از شرمندگی در برابر چهرهٔ او خود را در میان خار پنهان کرده و ریحان از شرم خط سبز چهرهاش، بر خاک خط کشیده و به ناتوانی خود اعتراف کرده است.
هوش مصنوعی: مژگانش از گستاخی و شوخچشمی شمشیرها را روی هم گذاشتهاند و نگاهش از ترس جانستانی مژگان، در گوشهٔ چشم پنهان شده است؛ اشاره به چشمان خمار و نیمهبستهٔ مست.
هوش مصنوعی: خود را از چشم عاشق تماشا کرده و جلوهاش را دیده و در هر گام برای دفع چشمزخم آیهٔ «و ان یکاد» را بر زیبایی خود دمیده است.
هوش مصنوعی: هر جا که گریخته و رمیده، مانند برقی بوده که از ابر جسته است و هر جا آرام گرفته، مانند سروی بوده که از خاک روییده است.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: هر کس او را مست و از خود بیخود دیده، تا روز قیامت از خود بیخبر شده و دیگر خود را نیافته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای جان ما شرابی از جام تو کشیده
سرمست اوفتاده دل از جهان بریده
وی جان ما به یک دم صد زندگی گرفته
تا از رخت نسیمی بر جان ما وزیده
ای جان پاکبازان در قعر هر دو عالم
[...]
ای کعبه سپهرت، تا کعب پا رسیده
شرعت خطاب کرده، ای رکن کعبه دیده
در سایه نجیبت آن لاغر سبک پر
جان بال بر کشاده دل بال و پر بریده
آن عنکبوت هیئت چابک قدم گه کفش
[...]
ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده
دل رفته ما پی دل چون بیدلان دویده
دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری
تا شحنه فراقت دستان دل بریده
از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده
[...]
ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده
آخر ز ما چه دیدی ای نور هر دو دیده
بی موجبِ گناهی از ما به خشم رفته
بازآ که در فراقت کارم به جان رسیده
آرام جان برفته ترکِ وفا گرفته
[...]
اشک چو لعل ریزد آن لب مرا ز دیده
در شیشه هرچه باشد از وی همان چکیده
باشد هنوز چشمم همچون مگس بر آن لب
گر عنکبوت بینی بر خاک من تنیده
از آب بر کشیده صورتگر آن ورق را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.