لب تشنگی حرص ندارد جگر من
خشک از قدح شیر برآید شکر من
در مشرب جان سختی من رطل گران است
هر سنگ که از حادثه آید به سر من
از مشرق مغرب گل خورشید برآمد
در خواب بهارست نسیم سحر من
چون ریگ روان منزل من پا به رکاب است
هر سست عنانی نشود همسفر من
در خانه و صحراست به لطف تو امیدم
ای خانه نگهدار من و همسفر من
زان زخم نمایان که ز تیغ تو ربودم
افتاد خیابان بهشت از نظر من
در حسرت یک مصرع پرواز بلندست
مجموعه برهم زده بال و پر من
مکتوب وفا در بغلم زنگ برآورد
در بیضه عنقاست مگر نامه بر من؟
صائب منم امروز که در نه صدف چرخ
پیدا نتوان کرد کسی هم گهر من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از بینیازی و بیطمعی خود، پذیرش سختیهای روزگار و ناآرامی همیشگیاش سخن میگوید. او امیدش را تنها به لطف معشوق میبندد و زخم تیغ او را از بهشت برتر میداند. سپس از آرزوی پرواز بلند و نرسیدن پیام وفا به مقصد مینالد و در بیت پایانی خود را در سراسر جهان بیهمتا میخواند.
هوش مصنوعی: جگر من تشنهٔ حرص و آز نیست؛ چنان بیطمعم که شکرِ من حتی از کاسهٔ شیر خشک بیرون میآید و چیزی از آن به خود نمیگیرد.
هوش مصنوعی: در ذوق جانِ سختکوش من، هر سنگی که از حوادث روزگار بر سرم فرود میآید، مانند جامی پر و سنگین از باده است و آن را با خوشی میپذیرم.
هوش مصنوعی: خورشید که گل آسمان است حتی از مغرب سر برآورد و روز به کمال رسید، ولی نسیم سحرگاهی من هنوز در خواب بهار مانده است؛ یعنی دیگران به مقصود رسیدند و بخت من هنوز بیدار نشده است.
هوش مصنوعی: من مانند ریگ روان همیشه آمادهٔ رفتنم و آرام ندارم؛ از این رو هر کس که سستهمت و کندرو باشد نمیتواند همراه من شود.
هوش مصنوعی: ای معشوق که در خانه نگهبان منی و در سفر همراه من، چه در خانه باشم و چه در بیابان، امیدم تنها به لطف و مهربانی توست.
هوش مصنوعی: از آن زخم آشکار و گشادهای که از شمشیر تو به دست آوردم، خیابانهای بهشت در نظرم بیارزش شد؛ زخم عشق تو از بهشت هم خوشتر است.
هوش مصنوعی: بال و پر من که چون دفتری پراکنده و آشفته است، در آرزوی سرودن یک مصراع بلندپرواز است؛ یعنی همهٔ تلاشم برای رسیدن به یک اوج والاست.
هوش مصنوعی: نامهٔ وفایی که در آغوش دارم از ماندن زنگ زد و کهنه شد؛ گویا پیک و نامهرسانِ من هنوز در تخم سیمرغ است و هرگز پیدا نمیشود.
هوش مصنوعی: صائب، امروز منم که در نه صدفِ آسمان کسی را همگوهر و همپایهٔ خود نمیتوان یافت؛ شاعر بر بیهمتایی خود میبالد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
امسال ز هجران تو ای خوش پسر من
یارب چه عنا بود که آمد به سر من
خونم چو جگر بسته شد از درد و عجب آنک
از دیده تو بگشادی خون جگر من
گر زین سفرت دیرتر آوردی گردون
[...]
بیم است که صد آه برآرم ز جگر من
تا بی تو چرا میبرم این عمر به سر من
آگاه از آنم که به جز تو دگری نیست
و آگاه نیم از بد و از نیک دگر من
عمری ره تو جستم و چون راه ندیدم
[...]
تمثال فنایم چه نشان؟ کو اثر من
خودبین نتوان یافتن آیینهگر من
گمکرده اثر چون نفس باز پسینم
کو هوش که از آینه پرسد خبر من
جمعیت شبنم گره بال هوایی ست
[...]
ای کار گه نقش خیالت بصر من
گلچین گلستان جمالت نظر من
سلطان سراپرده تجریدم و باشد
از خاک کف پای تو تاجی بسر من
از کثرت امواج حوادث ز چه ترسم
[...]
می با تو خورد مدعی و خون جگر من
مانم چه امید به کوی تو دگر من؟
بستم ز سر کوی نو دی بار سفر من
بیگانه چنان معتبر امروز که بر من
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.