پیش از وصال، ترک تمنای خام کن
تا گل نیامده است علاج ز کام کن
در همت از عقیق فرومایه کم مباش
تن در خراش دل ده و تحصیل نام کن
بردار اگر کشند ملامتگران ترا
بر خود به صبر، روضه دارالسلام کن
چیزی اگر طلب کنی از خلق، می طلب
دستی اگر دراز کنی پیش جام کن
ما نیم مست و نرگس ساقی است نیمخواب
از نیم شیشه عشرت ما را تمام کن
چشمت اگر به دولت بیدار می پرد
بر چشم خویش خواب فراغت حرام کن
قانع مشو به دولت ده روزه جهان
از نام نیک، دولت خود مستدام کن
هر نقش پای، گرده خورشید عارضی است
در پیش پای خویش ببین و خرام کن
هر چند نیست صید ترا رتبه قبول
بال شکسته ناخنه چشم دام کن
صائب سری بکش به گریبان بیخودی
گلگون فکر خویش ثریا خرام کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از اندرزهای پیاپی است: رها کردن آرزوهای خام، تحمل رنج برای به دست آوردن نام نیک، صبر در برابر ملامت و بیدار ماندن برای بخت. شاعر در کنار این اندرزها از شراب و ساقی نیز سخن میگوید و تنها خواستهٔ پذیرفتنی از مردم را جام می میداند. در پایان، صائب خود را به بیخودی و بلند بردن اندیشه تا ثریا فرا میخواند.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه به وصال برسی، آرزوهای خام و ناپخته را رها کن. پیش از آنکه گل (هنگام کامیابی) برسد، کام و میل خود را درمان و مهار کن.
هوش مصنوعی: در بلندهمتی از عقیقِ کمبها کمتر نباش. عقیق تراشیده میشود تا نامی بر آن نقش شود؛ تو نیز تن به خراشیدهشدن دل بده تا نامی به دست آوری.
هوش مصنوعی: اگر سرزنشگران تو را بر دار کشیدند، با صبر و شکیبایی همان دار را برای خود بهشت و سرای سلامت کن.
هوش مصنوعی: اگر از مردم چیزی میخواهی، فقط شراب بخواه. اگر دستی دراز میکنی، به سوی جام دراز کن.
هوش مصنوعی: ما نیمهمستیم و چشم نرگسگون ساقی نیز نیمهخواب است. ای ساقی، با نیم شیشهٔ دیگر شادی و سرمستی ما را کامل کن.
هوش مصنوعی: اگر پریدن چشمت نشانهٔ رسیدن بخت بیدار است، خواب آسوده را بر خود حرام کن و بیدار بمان تا آن بخت را از دست ندهی.
هوش مصنوعی: به خوشبختی و قدرت چندروزهٔ دنیا قانع نشو. با نام نیک، خوشبختی خود را پایدار و همیشگی کن.
هوش مصنوعی: هر جای پایی بر زمین، نقش چهرهٔ خورشیدرویی است که به خاک رفته است. پس پیش پای خود را ببین و با احتیاط و آهستگی گام بردار.
هوش مصنوعی: اگرچه شکارِ تو ارزش پذیرفتهشدن ندارد، دستکم با بال شکستهٔ خود چون ناخنهای در چشم دام باش. شاید مقصود این است که اگر پذیرفته نمیشوی، از بیارزشی خود هم بهرهای بگیر.
هوش مصنوعی: صائب، سر در گریبان بیخودی فرو ببر و از خود بیرون شو. اسب سرخرنگ اندیشهات را تا ثریا به خرامیدن وادار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر دوستان ز جود خود انعام عام کن
بر دشمنان ز کین خود اندام دام کن
بلبل رسید نغمهٔ بلبل رها مکن
گلبن شکفت جز همه بر گل ثنا مکن
از روی دوست دیده خود را تهی مدار
وز دست خویش دستهٔ گل را جدا مکن
گر عهد کردهای که نگیری قدح به دست
[...]
جانا بیار باده و بختم تمام کن
عیش مرا خجسته چو دارالسلام کن
زهره کمین کنیزک بزم و شراب توست
دفع کسوف دل کن و مه را غلام کن
همچون مسیح مایده از آسمان بیار
[...]
جانا، شبی به کوی غریبان مقام کن
چون جان دهیم در کف پایت خرام کن
داری به زیر غمزه و لب مرگ و زندگی
تا چند جان دهم، به زبان ناتمام کن
دعوی خونبهای دل خویش می کنم
[...]
جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن
بس نازک است جانب رویش رها مکن
از من دلا منال که دادی مرا به دست
کاین جور دیده کرد تو بر من جفا مکن
دیدش نخست دیده و رفتی تو بر اثر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.