عمر عزیز را به می ناب صرف کن
این آب را به لاله سیراب صرف کن
هر کس که زر دهد به زر اهل بصیرت است
فصل شکوفه را به می ناب صرف کن
سرجوش عمر را گذراندی به درد می
درد حیات را به می ناب صرف کن
نتوان گرفت دامن دریا به سعی خویش
این مشت خاک در ره سیلاب صرف کن
صائب توان ز رخنه دل ره به دوست برد
اوقات در گشودن این باب صرف کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل مخاطب را به غنیمت شمردن عمر و صرف آن در شادی و شراب ناب دعوت میکند، بهویژه در فصل بهار و در باقیماندهٔ عمری که جوانیاش به رنج گذشته است. در ادامه سخن رنگ عرفانی میگیرد: رسیدن به دریای حقیقت با کوشش فردی ممکن نیست و باید خود را به سیلاب عشق سپرد. در پایان، شاعر دلِ شکسته را راهِ رسیدن به دوست میداند.
هوش مصنوعی: عمر گرانبها را در نوشیدن شراب خالص بگذران؛ این آبِ عمر را پای لالهٔ شاداب بریز، یعنی آن را صرف شادی و تماشای بهار کن.
هوش مصنوعی: آدم بینا و آگاه زر را در برابر زر میدهد؛ پس فصل شکوفه را که زرِ گلها دارد با شراب زرین سودا کن و آن را به بادهنوشی بگذران.
هوش مصنوعی: بهترین و تازهترین بخش عمر، یعنی جوانی را با دُردِ تهِ شراب، یعنی رنج و ناخوشی، سپری کردی؛ حالا دستکم باقیماندهٔ عمر را که مانند دُرد است با شراب ناب بگذران.
هوش مصنوعی: با تلاش خود نمیتوان دامن دریا را گرفت و به آن رسید؛ پس این مشت خاکِ وجودت را در راه سیلاب بنه تا سیل تو را به دریا برساند. یعنی به جای تکیه بر کوشش خود، تسلیم جذبهٔ عشق شو.
هوش مصنوعی: صائب، از راه شکافِ دلِ شکسته میتوان به دوست رسید؛ پس وقت خود را صرف گشودن این در کن، یعنی به دل و شکستگی آن بپرداز.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عمر عزیز را به میناب صرف کن
این آب را به لالهٔ سیراب صرف کن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.