مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستین
دست بالا کن، گلی از عالم بالا بچین
می توان رفت از فلک بیرون به دست افشاندنی
در نگین دان تا به کی باشی حصاری چون نگین؟
می شود از پایکوبی قطع راه دور عشق
چند از تمکین نهی بر پای، بند آهنین؟
پایکوبان شو، ببین در زیر پا افلاک را
دست بالا کن، جهان را زیر دست خود ببین
نخل نوخیز تو بهر بوستان دیگرست
ریشه را محکم مکن زنهار در مغز زمین
می ز خون خود کن و مطرب ز بال خویشتن
کم مباش از مرغ بسمل در شهادتگاه دین
فارغ است از سنگ ره تخت روان بیخودی
گر طواف کعبه می خواهی بر این محمل نشین
قطره از پیوستگی شد سیل و در دریا رسید
در طریق عشق، یاران موافق بر گزین
پرده ناموس را بال و پر پرواز کن
حسن در هر جا که سازد چهره از می آتشین
بی سپند شوخ، مجمر چشم خواب آلوده ای است
بزم را پر شور گردان از نوای آتشین
رخنه ملک است چشم هوشیاران، زینهار
خاک زان از درد می در چشم عقل دور بین
از شفق زد غوطه در می صبح با موی سفید
در کهنسالی دکان زهد و سالوسی مچین
شبنم از روشندلی هم ساغر خورشید شد
چند در مینای تن چون درد باشی ته نشین؟
می ربایندش چو گل خوبان ز دست یکدگر
صفحه ای کز فکر صائب شد نگارستان چین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دعوتی پرشور به سماع و رقص عارفانه است و شنونده را میخواند که وقار و خودداری و نام و ننگ را کنار بگذارد. شاعر با تمثیلهایی چون نگین در نگیندان، مرغ بسمل، قطره و سیل و شبنم و خورشید نشان میدهد که با دستافشانی، بیخودی و همراهی یاران میتوان از قفس آسمان و تن رها شد. او عقل محتاط و زهد ریایی را، بهویژه در پیری، نکوهش میکند و در پایان از دلربایی شعر خود سخن میگوید.
هوش مصنوعی: مجلس رقص و سماع برپاست؛ وقار و خودداری را کنار بگذار و دستافشانی کن. دستت را بالا ببر و از عالم بالا گلی بچین، یعنی با این شور به عالم معنا راه بیاب.
هوش مصنوعی: با یک دستافشانی میتوان از حصار آسمان بیرون رفت. تا کی میخواهی مثل نگینی که در نگیندان محبوس است در این جهان زندانی بمانی؟
هوش مصنوعی: راه دور عشق با پایکوبی و رقص پیموده میشود. تا کی با وقار و خودداری بر پای خود بند آهنین مینهی و از رفتن بازمیمانی؟
هوش مصنوعی: پایکوبان به رقص درآی تا آسمانها را زیر پای خود ببینی. دست بالا کن تا همهٔ جهان را زیر دست و فرمان خود بیابی.
هوش مصنوعی: تو مانند نهالی تازهرستهای که برای باغی دیگر، یعنی عالم آخرت و معنا، آفریده شدهای. پس زنهار ریشهٔ دلبستگی را در دل این خاک محکم نکن.
هوش مصنوعی: شراب را از خون خود بساز و نوازندهٔ مجلس را از بالزدن خویش. در قربانگاه دین از مرغ نیمبسمل کمتر مباش که در خون خود میتپد و بال میزند.
هوش مصنوعی: تخت روانِ بیخودی و از خود رفتگی از سنگهای راه آسیبی نمیبیند. اگر طواف کعبهٔ مقصود را میخواهی، بر این کجاوهٔ بیخودی سوار شو.
هوش مصنوعی: قطره با پیوستن به قطرههای دیگر سیل شد و به دریا رسید. پس در راه عشق یاران همراه و همدل برگزین.
هوش مصنوعی: هر جا که زیبارویی از شراب چهرهاش برافروخته شود، پردهٔ آبرو و نام و ننگ را رها کن و آن را بال و پر پرواز به سوی او ساز.
هوش مصنوعی: آتشدانی که اسپند شوخ و جهنده در آن نیست مانند چشمی خوابآلود و بیرونق است. پس مجلس را با نوایی آتشین پرشور کن.
هوش مصنوعی: چشم هشیاران و عاقلان مانند رخنهای در ملک و قلمرو است که آسیب از آن میرسد. زنهار، از دُرد شراب خاک در چشم عقل دوراندیش بریز و آن را کور کن.
هوش مصنوعی: صبح با آنکه مویش سپید است، در شفق سرخ مانند شراب غوطه خورد. تو نیز در پیری دکان زهد و ریاکاری نچین و به شور و مستی روی آور.
هوش مصنوعی: شبنم به سبب صفا و روشنی دل با خورشید همپیاله شد و بالا رفت. تا کی مانند دُرد در شیشهٔ تن تهنشین و سنگین میمانی؟
هوش مصنوعی: صفحهای که از اندیشهٔ صائب مانند نگارخانهٔ چین آراسته شده، چنان زیباست که خوبرویان مانند گل آن را از دست یکدیگر میربایند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فهم کن گر مؤمنی فضل امیرالمؤمنین
فضل حیدر ، شیر یزدان ، مرتضای پاکدین
فضل آن کس کز پیمبر بگذری فاضل تر اوست
فضل آن رکن مسلمانی ، امام المتّقین
فضل زین الاصفیا ، داماد فخر انبیا
[...]
ای برید شاه ایران از کجا رفتی چنین
نامه ها نزد که داری؟ بار کن! بگذار! هین
کی جدا گشتی ز شاه و چندگه بودی براه
چند گون دیدی زمان و چند پیمودی زمین
سست گشتی تو همانا کز ره دور آمدی
[...]
حاسدان بر من حسد کردند و من فردم چنین
داد مظلومان بده ای عز میر مؤمنین
شیر نر تنها بود هرجا و خوکان جفتجفت
ما همه جفتیم و فردست ایزد دادآفرین
حاسدم بر من همی پیشی کند، این زو خطاست
[...]
گشت گیتی چون بهشت از فر ماه فرودین
بوستان را کرد پر پیرایه های حور عین
بر بهشت بوستان مگزین بهشت آسمان
کان بهشت بر گمانست این بهشت بر یقین
ابر گوئی کرده غارت تخت بزازان هند
[...]
آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین
کافریدش زآفرین خویشتن جان آفرین
آفرین بر دولتی کش هر زمان گوید خدا
آفرین باد آفرین بر چون تو دولت آفرین
چون نباشد آفرین ایزدی بر دولتی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.