بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من
دست گلچین می رود از کار از آواز من
رشته ذوق گرفتاری به بالم بسته اند
نگذرد از گوشه بام قفس پرواز من
جوهرم را تا به سنگ امتحان زد کوهکن
تیشه فولاد خود را کرد پای انداز من
سهل باشد از فغانم گر قفس مجمر شود
بیضه چون فانوس بود از شعله آواز من
همچو شاخ پر ثمر وقت است پشتش بشکند
از هجوم عندلیبان گوشه های ساز من
تا به دارالامن صلح کل رسیدم، کبک مست
خواب راحت می زند در چنگل شهباز من
صبحم، اما چون شبم در پرده پوشی ها مثل
مشرق لب را نداند آفتاب راز من
سر فرو نارد به شاخ پست طوبی فطرتم
می زند پر در فضای لامکان، انداز من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از زبان بلبلی سخن میگوید که آوازش گل و گلچین را مسخر کرده، اما خود دلبستهٔ قفس و گرفتاری است. سپس از بلندی گوهر و سوز ذاتی نالهاش میگوید و از اینکه کوهکن در برابرش تیشه افکنده است. آنگاه به رسیدن به آرامش «صلح کل» و رازداریاش اشاره میکند. غزل با تأکید بر همت بلند و طوبیسرشت او و پروازش در لامکان پایان مییابد.
هوش مصنوعی: من بلبلم، اما برخلاف بلبلان دیگر، لاله و گل باید ناز مرا بکشند. آواز من چنان دلرباست که گلچین با شنیدنش از کار میماند و دستش از چیدن گل باز میایستد.
هوش مصنوعی: به بال من رشتهٔ شوقِ اسیر بودن را بستهاند. از همین رو پروازم از گوشهٔ بام قفس فراتر نمیرود و خودم به گرفتاری دلخوشم.
هوش مصنوعی: فرهاد کوهکن تا گوهر وجود مرا بر سنگ محک آزمود و عیارم را شناخت، تیشهٔ فولادین خود را زیر پای من انداخت. یعنی در برابر عشق و ارزش من سر تسلیم فرود آورد.
هوش مصنوعی: اگر قفس از نالهام مانند آتشدان سوزان شود، چیز عجیبی نیست. من حتی در تخم نیز از شعلهٔ آوازم مانند فانوس روشن بودم و سوز ناله با من زاده شده است.
هوش مصنوعی: بلبلان چنان بر گوشههای ساز من هجوم آوردهاند که مانند شاخهٔ پرمیوهای که زیر بار میشکند، نزدیک است پشت سازم بشکند. یعنی نغمهٔ من اینهمه هواخواه و شاگرد دارد.
هوش مصنوعی: از وقتی به پناهگاه امنِ «صلح کل»، یعنی آشتی با همه، رسیدهام، کبک سرمست با آسودگی در چنگال شاهباز من میخوابد. یعنی دشمنی و آزار از وجود من رخت بسته است.
هوش مصنوعی: من مانند صبح روشندلم، اما در پوشاندن راز مانند شب زبانزدم. آفتاب راز من هرگز از مشرق لبم طلوع نمیکند و رازم را به زبان نمیآورم.
هوش مصنوعی: سرشت من مانند طوبی بلندپایه است و به شاخههای پست سر فرود نمیآورد. همت و آهنگ من در فضای لامکان، یعنی عالمی برتر از جهان مادی، پرواز میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا جدائی برگزید آن ماه دستان ساز من
جز بگاه ناله نشنید است کس آواز من
کین او همراه من شد مهر من همراه او
ناز من دمساز او شد رنج او دمساز من
جای سیصد ناز گردد نزد من یک رنج او
[...]
حیرت آهنگم که میفهمد زبان راز من
گوش بر آیینه نه تا بشنوی آواز من
نالهها در سینه از ضبط نفس خون کردهام
آشیان لبریز نومیدیست از پرواز من
حسن اظهار حقیقت پر نزاکت جلوه بود
[...]
با جفا جوی او مشکل شود دمساز من
ور کسی از عاشقان با وی بسازد باز من
هر دو تا داریم چون در پرده دارم راز من
غمزهٔ خونریز یار و دیدهٔ غماز من
از رقیبم گوئیا نشناخت امشب کاین قدر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.