از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من
گوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
دست بیعت با توکل داده ام روز ازل
از برای رزق کوشیدن نمی آید ز من
شمعم اما خانه همسایه از من روشن است
بر فروغ خویش چسبیدن نمی آید ز من
برنمی خیزد صدا از دست چون تنها بود
پیش بی دردان خروشیدن نمی آید ز من
خانه صیاد می دانم لباس فقر را
خرقه تزویر پوشیدن نمی آید ز من
بی میانجی مهربان می خواهم آن دلدار را
گل به دست دیگران چیدن نمی آید ز من
گرچه دارم صد زبان آتشین چون آفتاب
از گناه خویش پرسیدن نمی آید ز من
آسمان گو توتیا کن استخوان های مرا
رو به خاک عجز مالیدن نمی آید ز من
گرچه دارم پنجه شیر ژیان در آستین
سینه موری خراشیدن نمی آید ز من
ریشه غم، زعفران گردد اگر در سینه ام
چون گل تصویر، خندیدن نمی آید ز من
در کنار گل چو شبنم جای خود وا می کنم
سینه بر خاشاک مالیدن نمی آید ز من
داغ را از ننگ مرهم کرده ام صائب خلاص
گل به روی مهر مالیدن نمی آید ز من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل فهرستی از کارهایی است که شاعر از خود دور میداند و هر بیت با ردیف «نمیآید ز من» یکی از آنها را نفی میکند. او ناله از روزگار، تلاش حریصانه برای روزی، ریاکاری، خواری، آزار ناتوانان، خندهٔ ساختگی و همنشینی با فرومایگان را از خود دور میداند. در برابر، از توکل، سود رساندن به دیگران، عشق بیواسطه و پاسداشت داغ عشق سخن میگوید. در بیت پایانی داغ عشق را از مرهم بینیاز میخواند و از پوشاندن مهر سر باز میزند.
هوش مصنوعی: من اهل ناله کردن از ستم روزگار نیستم و گوشمالی دادن به دشمن پست هم کار من نیست.
هوش مصنوعی: از روز ازل با توکل پیمان بستهام، پس برای به دست آوردن روزی تقلا نمیکنم.
هوش مصنوعی: مانند شمعام، اما روشنیام به خانهٔ همسایه میرسد. به روشنی و سود خودم نمیچسبم و آن را تنها برای خود نمیخواهم.
هوش مصنوعی: یک دست بهتنهایی صدا ندارد. همینگونه من هم پیش کسانی که درد را نمیفهمند و همدل نیستند فریاد و ناله نمیکنم.
هوش مصنوعی: میدانم که لباس فقر و درویشی گاهی دام شکارچی است. من خرقهٔ ریا نمیپوشم و با ظاهر درویشی کسی را فریب نمیدهم.
هوش مصنوعی: میخواهم آن معشوق بیواسطه با من مهربان باشد. چیدن گل با دست دیگران، یعنی رسیدن به وصال با میانجی، کار من نیست.
هوش مصنوعی: هرچند مانند خورشید صد زبان آتشین و سخنوری فراوان دارم، از گناه خود سخن نمیگویم و برای آن عذر نمیتراشم.
هوش مصنوعی: بگذار آسمان استخوانهایم را مانند سرمه خرد کند؛ من چهره بر خاک ذلت و عجز نمیمالم و خوار نمیشوم.
هوش مصنوعی: هرچند نیرویی مانند پنجهٔ شیر خشمگین دارم، حتی سینهٔ موری را هم نمیخراشم و به ناتوانان آزار نمیرسانم.
هوش مصنوعی: حتی اگر ریشهٔ غم در سینهام به زعفران، که مایهٔ خنده دانسته میشد، تبدیل شود، مانند گل نقاشیشده خندهٔ ساختگی و بیجان نمیکنم.
هوش مصنوعی: مانند شبنم در کنار گل برای خود جا باز میکنم و با بزرگان و پاکان همنشینم. با خار و خاشاک، یعنی فرومایگان، سینه به سینه نمیسایم.
هوش مصنوعی: صائب میگوید داغ عشقم را از ننگ مرهم رها کردهام و نمیخواهم درمان شود. اهل گلاندود کردن مهر، یعنی پوشاندن عشق یا پنهان کردن حقیقت، نیستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من
پنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
می توانم شد سپند آن روی آتشناک را
گر به گرد شمع گردیدن نمی آید ز من
از سبک جولانی عمرست بی آرامیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.