از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان
یک تن از آیندگان نگرفت جای رفتگان
عالم از اهل سعادت یک قلم خالی شده است
زان همایون طایران مانده است مشتی استخوان
نیست جز سنگ مزار از نامداران بر زمین
نقش پایی چند بر جا مانده است از کاروان
زیر گردون راست کیشان را نمی باشد قرار
منزل آسایش تیرست بیرون از کمان
باز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
هر که در ملک وجود آید ز روشن گوهران
ما به این ده روزه عمر از زندگی سیر آمدیم
خضر چون تن داد، حیرانم، به عمر جاودان؟
پیش ازین بر رفتگان افسوس می خوردند خلق
می خورند افسوس در ایام ما بر ماندگان
مستی غفلت شعور از خلق صائب برده است
تا که پیش از مرگ برخیزد ازین خواب گران؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سوگی است بر خالی شدن جهان از بزرگان و نیکان، که جانشینی برایشان پیدا نمیشود و از آنان جز سنگ گور و استخوانی نمانده است. شاعر میگوید راستکاران در این جهان قرار ندارند و زود به نیستی بازمیگردند، و خود از عمر کوتاه چنان دلزده است که از پذیرش عمر جاودان از سوی خضر در شگفت است. در پایان روزگار را چنان تلخ میبیند که باید بر زندگان افسوس خورد، و از غفلت مردم که پیش از مرگ بیدار نمیشوند شکوه میکند.
هوش مصنوعی: این دنیای خاکی کمکم از عزیزان و بزرگان خالی شد و هیچکس از آیندگان نتوانست جای رفتگان را پر کند.
هوش مصنوعی: جهان یکسره از نیکبختان و اهل سعادت خالی شده است. از آن پرندگان فرخنده (همایمانند) تنها مشتی استخوان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: از نامداران بر روی زمین جز سنگ گور چیزی نمانده است. این سنگها مانند چند ردّ پاییاند که از کاروانی گذشته بر جا مانده باشد.
هوش مصنوعی: راستکیشان و درستکاران زیر آسمان آرام و ماندگاری ندارند. همانگونه که تیرِ راست جای آرامش را بیرون از کمان مییابد، آنان نیز آسودگی را بیرون از این جهان مییابند.
هوش مصنوعی: هر یک از پاکگوهران و روشندلان که به عالم هستی پا میگذارد، شتابان و بیآنکه نفسی بیاساید، دوباره به سوی نیستی بازمیگردد.
هوش مصنوعی: ما با همین عمر کوتاهِ دهروزه از زندگی سیر و خسته شدیم. در شگفتم که خضر چگونه به عمر جاودان تن داد و آن را پذیرفت.
هوش مصنوعی: پیش از این مردم بر درگذشتگان افسوس میخوردند، اما در روزگار ما بر کسانی که زنده ماندهاند افسوس میخورند، زیرا ماندن در این روزگار رنج است.
هوش مصنوعی: صائب، مستیِ غفلت هوش و آگاهی را از مردم ربوده است. چه کسی پیش از مرگ از این خواب سنگین غفلت بیدار خواهد شد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بیتنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که میجستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.