اول سری به رخنه دیوار می کشم
دیگر به آشیانه خود خار می کشم
سوزن تمام چشم شد از انتظار و من
با ناخن شکسته ز پا خار می کشم
چون زاهدان به مهره گل دل نبسته ام
از سبحه بیش غیرت ز نار می کشم
امسال خنده ام نه چو گل از ته دل است
خمیازه بر شکفتگی پار می کشم
از خار خار تیغ به تن پوست می درد
از خون فزون ز نیشتر آزار می کشم
دارم به هر دو دست دل نازک ترا
از موم گرد آینه دیوار می کشم
در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟
داغم به فرق و منت دستار می کشم
در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟
داغم به فرق و منت دستار می کشم
با شانه دست کرده یکی در شکست من
دست از میان طره طرار می کشم
آیینه ام، به جامه خاکستری خوشم
از بخت سبز زحمت زنگار می کشم
صائب ز کوچه گردی زلف آمدم به تنگ
خود را به گوشه دهن یار می کشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان عاشقی است که رنج را بر آسایش برمیگزیند و از تکیه بر دیگران و ظواهر زاهدانه دوری میجوید. او از سرخوشی ازدسترفتهٔ گذشته، از دستار و آبرویی که مانع پیوستنش به حلقهٔ دیوانگان است و از فریب زلف یار سخن میگوید. در پایان، صائب که از سرگردانی در زلف به تنگ آمده، رو به دهان یار میآورد.
هوش مصنوعی: شاعر چون پرندهای است که نخست از شکاف دیوار سر بیرون میکشد و راه گریز را میسنجد، و سپس برای آشیانهٔ خود خار و خاشاک میآورد؛ یعنی پیش از دل بستن به خانه، راه رهایی را آماده میکند.
هوش مصنوعی: سوزن از بس به انتظار ماند که یکسره چشم شد، ولی من سوزن نمیجویم و با ناخن شکسته خار از پای خود بیرون میکشم؛ یعنی از کسی یاری نمیخواهم و رنج را خود تحمل میکنم.
هوش مصنوعی: من مانند زاهدان به دانههای گلین تسبیح دل نبستهام؛ بیش از تسبیح، به زنّار غیرت و دلبستگی دارم و پایبند آن هستم.
هوش مصنوعی: خندهٔ امسال من مانند شکفتن گل از ته دل نیست؛ در حسرت شادابی و شکفتگی سال گذشته خمیازه میکشم.
هوش مصنوعی: خارش و هوس زخم شمشیر چنان در من است که پوست بر تنم میدرد؛ و از خونِ در رگم بیش از نیشتر رنج میبرم، یعنی زنده ماندن برایم از زخم سختتر است.
هوش مصنوعی: دل نازک تو را با هر دو دست نگه میدارم و چنان مراقبم که گرد آینهٔ دلت دیواری از موم میکشم تا آسیبی نبیند.
هوش مصنوعی: با چه رویی در جمع دیوانگان عاشق درآیم؟ بر سرم داغ عشق است و با این حال هنوز منت دستار را بر سر دارم و از قید آبرو و ظاهر رها نشدهام.
هوش مصنوعی: تکرار بیت پیشین: با چه رویی در جمع اهل جنون سر درآورم، وقتی هنوز با داغ عشق بر سر، منت دستار را میکشم.
هوش مصنوعی: زلف فریبکار یار با شانه همدست شده تا مرا بشکند؛ پس من دست از میان گیسوی طرّار بیرون میکشم و از آن کناره میگیرم.
هوش مصنوعی: من مانند آینهام که با پوشش خاکستری (خاکستر صیقل) خوش است؛ بخت سبز و خوشاقبالی برایم چون زنگار است و مایهٔ رنج و تیرگی.
هوش مصنوعی: صائب میگوید از سرگردانی در کوچههای پیچدرپیچ زلف یار به ستوه آمدم، از این رو خود را به گوشهٔ دهان او میکشانم تا به کام برسم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فریاد از این جفا که من از یار می کشم
اندک همی شمارم و بسیار می کشم
خاکم که کوب می خورم و پست می شوم
مورم که رنج می برم و بار می کشم
گر از جفای او دلم افگار می شود
[...]
آزارها ز یار جفا کار می کشم
تا کار او جفاست من آزار می کشم
غم می کشم ز یار و شکایت نمی کنم
غم نیست چون غمیست که از یار می کشم
بر من شدست این سبب طعنه دگر
[...]
از دست دهر محنت بسیار می کشم
آئینه وار هر نفس آزار می کشم
در آتشم چو پنبه داغ از ملایمت
از طبع سازگار خود آزار می کشم
یک رهبرم درین ره تاریک برنخورد
[...]
از روی نرم سرزنش خار می کشم
چون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
آزاده ام، مرا سرو برگ لباس نیست
از مغز خود گرانی دستار می کشم
هر چند شمع راهروانم چو آفتاب
[...]
از دهر بس که کلفت بسیار می کشم
از همنفس چو آئینه آزار می کشم
شمعم ز گریه کلفت بسیار می کشم
از نور چشم خویش من آزار می کشم
از بخت تیره بر هوس دل نمی رسم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.