عمری چو گرد در قدم کاروان شدم
تا همچو ناله با جرسی همزبان شدم
از عشق من ز چرخ گذشت آفتاب تو
سرو تو قد کشید چو من باغبان شدم
تا چند بانفاق کسی هم نمک شود؟
دلسرد از آشنایی این دوستان شدم
پرواز، دانه خور نکند بلبل مرا
چون سبزه پا شکسته این بوستان شدم
صائب کسی به رتبه شعرم نمی رسد
دست سخن گرفتم و بر آسمان شدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از عمری رنج و خاکساری در راه عشق میگوید که سرانجام نالهاش را با بانگ جرس همنوا کرد، و ادعا میکند که عشق او بر حسن معشوق افزوده است. سپس از دورویی دوستان دلسرد میشود و از قناعت و پابستگی خود در باغ سخن میگوید. در پایان با فخر شاعرانه شعر خود را بیهمتا میداند که او را تا آسمان بالا برده است.
هوش مصنوعی: عمری مانند گرد، خاکسار و افتاده در پی کاروان رفتم تا سرانجام نالهام همآواز بانگ جرس کاروان شد. یعنی پس از سالها رنج و فروتنی به همدمی و همنوایی با اهل قافلهٔ عشق رسیدم.
هوش مصنوعی: از برکت عشق من، خورشید زیبایی تو از آسمان هم بالاتر رفت. وقتی من باغبان سرو قامت تو شدم، آن سرو بلند و بالنده شد؛ یعنی عشق من بر جلوه و بلندی حسن تو افزود.
هوش مصنوعی: تا کی میتوان با کسی که دورویی دارد نان و نمک خورد و رفاقت کرد؟ از دوستی و آشنایی این دوستانِ دورو دلسرد شدهام.
هوش مصنوعی: چون من مانند سبزه در این باغ پابسته و ریشهدار شدهام، هوس پرواز بلبل جان مرا به دنبال دانه نمیکشاند. یعنی به جای خود قانع و آرام گرفتهام و در پی روزی سرگردان نیستم.
هوش مصنوعی: صائب به خود میگوید: هیچکس به پایهٔ شعر من نمیرسد؛ دست سخن را گرفتم و به یاری آن تا آسمان بالا رفتم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم
خون دلم بخوردی و در خورد جان شدم
چون کرمپیله، عشق تنیدم به خویش بر
چون پرده راست گشت من اندر میان شدم
دیگر که داندم چو من از خود برآمدم
[...]
هر چند پیر و خستهدل و ناتوان شدم
هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم
شکرِ خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر مُنتهایِ همتِ خود کامران شدم
ای گُلبُن جوان! بَرِ دولت بخور که من
[...]
گر چون برنج پیر و چو نان ناتوان شدم
هر گه که بوی قلیه شنیدم جوان شدم
پالوده داشتم هوس اکنون هزار شکر
«بر منتهای همت خود کامران شدم .»
اسرارها که در دل گیپا نهاده اند
[...]
تا از هوای مغبچگان ناتوان شدم
در دیر خاک درگه پیر مغان شدم
خاک ره من اهل نظر سرمه میکنند
زاندم که خاک درگه آن آستان شدم
پیرانه سر اگر نه جوانیست در سرم
[...]
دور از درت به تیغ نه از بهر جان شدم
اندیشه از ملال تو کردم از آن شدم
پایم ندید رفتن ازان در چو راندی ام
گویی گداختم همه تن تا روان شدم
بس در پی وصال تو میگشتم و نشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.