در ره باطل ز پا چون نقش پا افتادهایم
کعبه مقصد کجا و ما کجا افتادهایم
خجلت روی زمین داریم از بحر کمان
از هدف تا دور چون تیر خطا افتادهایم
چون نگاه دیده وحشیغزالان از حجاب
در میان مردمان ناآشنا افتادهایم
خاک میلیسید زبان موج ما در جویبار
تا از آن دریای بیساحل جدا افتادهایم
از دم سرد فلک آیینه ما تیره نیست
ما ز دامان تر خود از جلا افتادهایم
عذر نامقبول ما را کی پذیرند اهل دید؟
ما که در چاه ضلالت با عصا افتادهایم
از سعادت مشرق خورشید دولت گشته است
هرکجا چون سایه بال هما افتادهایم
چون کمان و تیر در وحشتسرای روزگار
تا به هم پیوستهایم از هم جدا افتادهایم
این جواب آن غزل صائب که والی گفته است
«هرکه را از پیش پا رفته است ما افتادهایم»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از دوری خود از مقصد حقیقی و افتادگی در راه باطل مینالد و خود را به تیر خطارفته، موج جدامانده از دریا و آهوی رمیده در میان بیگانگان مانند میکند. او تیرگی دل را نه از ستم روزگار، بلکه از آلودگی خود میداند و گمراهیاش را با وجود داشتن راهنما بیعذر میشمارد. در میانهٔ این شکوه، یکجا از فرخندگی حضور خود چون سایهٔ هما سخن میگوید. در پایان غزل را پاسخی به غزل شاعری به نام والی معرفی میکند.
هوش مصنوعی: مانند جای پا در راه باطل بر زمین افتادهایم و از رفتن بازماندهایم. کعبهٔ مقصود کجاست و ما کجا افتادهایم؛ فاصلهٔ ما از مقصد بسیار است.
هوش مصنوعی: مانند تیری که به خطا رفته و دور از نشانه بر زمین افتاده، بهخاطر کمانی که ما را رها کرده شرمندهایم. یعنی از هدف دور ماندهایم و مایهٔ شرمساری پرورندهٔ خود شدهایم.
هوش مصنوعی: مانند نگاه چشم آهوان وحشی که از شرم و رمیدگی با کسی انس نمیگیرد، در میان مردمی بیگانه افتادهایم و با کسی آشنا نیستیم.
هوش مصنوعی: از وقتی که از آن دریای بیکرانه جدا شدهایم، موج ما در جویباری کوچک گرفتار است و زبانش خاک میلیسد. یعنی جدایی از اصل بیکران، ما را تشنه و خوار کرده است.
هوش مصنوعی: آینهٔ دل ما از نَفَس سرد روزگار تیره نشده است؛ بلکه دامن تر و آلودهٔ خودمان (گناهانمان) جلای آن را از میان برده است. ما خود مقصر تیرگی خویشیم.
هوش مصنوعی: اهل بینش کی عذر ناپذیرفتنی ما را میپذیرند؟ ما با آنکه عصا و وسیلهٔ راهنمایی در دست داشتیم، در چاه گمراهی افتادهایم.
هوش مصنوعی: از خوشاقبالی، هر جا مانند سایهٔ بال هما افتادهایم، آنجا محل طلوع خورشید بخت و دولت شده است. یعنی حضور ما برای دیگران سعادت آورده است.
هوش مصنوعی: در این دنیای ترسناک مانند کمان و تیر هستیم که همین که به هم میپیوندند از هم جدا میشوند. پیوند ما در روزگار همیشه به جدایی میانجامد.
هوش مصنوعی: صائب، این غزل پاسخی است به غزلی که والی سروده است با این مصراع: «هر چیزی که از پیش پای کسی رفته و افتاده، آن ماییم». یعنی ما همان افتادگان و گمشدگان راهیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون کمان و تیر، در وحشت سرای روزگار
تا به هم پیوستهایم از هم جدا افتادهایم
بر سر کوی تو عمری شد که ما افتادهایم
دست و پا گم کرده و در دست و پا افتادهایم
ذوق صحبت را غنیمت دان، وگرنه چون مژه
تا گشایی دیده را، از هم جدا افتادهایم
سوی مشتاقان نمیآرد نسیم پیرهن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.