تیغ کوه همتم دامن ز صحرا میکشم
میروم تا اوج استغنا، دگر وامیکشم
دست از مشاطه در نازکادایی بردهام
سایه از مژگان بر آن زلف چلیپا میکشم
در قناعت از صدف کمتر چرا باشد کسی
میربایم قطرهای و سر به دریا میکشم
در پناه اهل عزلت میگریزم چند گاه
پردهای بر روی خود از بال عنقا میکشم
ای سموم بیمروت شعلهای از دل برآر
جاده جوی خون شد از بس خار از پا میکشم
تا دهن بازست چون پیمانه مینوشم شراب
چون سبو تا دست بر تن هست صهبا میکشم
میزنم هردم به دل نقش امید تازهای
خامهای در دست دارم نقش عنقا میکشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این غزل از بلندهمتی، بینیازی، قناعت و گوشهگیری خود سخن میگوید و خود را به ستیغ کوه، صدف و عنقا مانند میکند. در میانه از رنج خارهای راه مینالد و از باد سوزان یاری میخواهد. سپس از بادهنوشیِ مدام خود میگوید و در پایان اعتراف میکند که امیدهای تازهاش مانند نقش عنقا خیالی و بیبنیادند.
هوش مصنوعی: من مانند ستیغ کوهِ بلندهمتیام و دامنم را از دشت و پستی بیرون میکشم. تا اوج بینیازی بالا میروم و از آن هم پا پس میکشم و همانجا نمیمانم.
هوش مصنوعی: در ظریفکاری و نازکطبعی از آرایشگرِ زیبارویان هم پیش افتادهام. با مژگانم سایهای بر آن زلف پیچدرپیچ و چلیپاوار میاندازم و آن را آراستهتر میکنم.
هوش مصنوعی: چرا کسی در قناعت از صدف کمتر باشد؟ من نیز مانند صدف تنها قطرهای میگیرم و سر به دریا فرو میبرم و به همان بسنده میکنم.
هوش مصنوعی: گاهی به پناه گوشهنشینان میگریزم. با بال عنقا که از دیدهها پنهان است، پردهای بر چهرهٔ خود میکشم و ناپیدا میشوم.
هوش مصنوعی: ای باد سوزانِ بیرحم، شعلهای از دلت بیرون بیاور و این خارها را بسوزان. از بس خار از پایم بیرون کشیدهام، راه به جوی خون بدل شده است.
هوش مصنوعی: تا دهانم باز است، مانند پیمانه شراب مینوشم. مانند سبو که دسته بر تن دارد، تا دستی بر تنم هست باده میکشم؛ یعنی تا زندهام از باده دست نمیکشم.
هوش مصنوعی: هر لحظه نقش امیدی تازه بر دلم میکشم. گویی قلمی در دست دارم که نقش عنقا میکشد؛ یعنی امیدهایم مانند عنقا خیالی و بیوجودند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم
نالهٔ امروز را از ضعف فردا می کشم
خار خار راحتم ره می زند ای ساربان
گرم ران محمل که ناگه خاری از پا می کشم
چون به مرگ خود بمیرم رحم کن خونم بریز
[...]
ریخت ناخن بس که خار یأس از پا میکشم
بر در دل مینشینم پا ز درها میکشم
ساعدم از زیر بار آستین بیرون نرفت
چون نگویم دست همت را ز دنیا میکشم
شحنه را بر من گرفتی، محتسب را دست نیست
[...]
شیوههای یوسف از اخوان دنیا میکشم
ناز یکرنگان ازین گلهای رعنا میکشم
استخوان بختیان چرخ را سازد غبار
آنچه من از بار غم در عشق تنها میکشم
بر فنای زنگ و بو بسیار میلرزد دلم
[...]
..............................
..............................ا میکشم
او فراهم میکشد چو غنچه جیب از روی ناز
من به صد امید، دامان تمنا میکشم
وصل را زان دوست میدارم که هجران در پی است
[...]
رخت چون دیوانگان صحرا به صحرا میکشم
عشق میگوید سفر کن رخت هرجا میکشم
در میان محنت امروز از بس خو کردم
انتظار محنتی دارم که فردا میکشم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.