از رشته جان تاب برد موی میانش
از رفتن دل آب خورد سرو روانش
آن شاهسواری که منم دل نگرانش
تیری است که از خانه زین است کمانش
چون نقطه موهوم که قسمت کندش هیچ
پوشیده تر از خنده شود راز دهانش
در جلوه گهش زخم نمایان بود آغوش
ترکی که به شمشیر زند حرف،میانش
از جلوه کند آب دل اهل نظر را
پیوسته ازان تازه بود سرو روانش
از گرد لبش چون خط مشکین نشود دور
حرفی که ندانسته برآید ز دهانش
از خانه آیینه صبوحی زده آید
از چشم خود آن کس که بود رطل گرانش
گر تیغ زبانش نکند موی شکافی
مشکل که حدیثی به لب آید ز دهانش
دارد چو هدف درخم من سخت کمانی
کز تیر کجی برد برون زور کمانش
موری است کشیده است به بر تنگ شکررا
خالی که نمایان شده از کنج دهانش
صائب چه خیال است که در دست من افتد
سیبی که سهیل است ز خونابه کشانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف زیباییهای یار است: کمرِ مویین، قامتِ چون سرو، دهانِ بسیار کوچک، خالِ کنار لب و چانهٔ چون سیب. شاعر با تصویرهای باریک سبک هندی، یار را سواری تیزرو و ترکی شمشیربهکمر و خودشیفتهای مست از چشم خویش نشان میدهد. در پایان، شاعر رسیدن به آن زیبایی را آرزویی دستنیافتنی میداند.
هوش مصنوعی: کمر باریک و مویینِ یار از رشتهٔ جان تاب و پیچ گرفته است، و قامتِ چون سرو روانش از رفتن و گداختنِ دلهای عاشقان آب میخورد.
هوش مصنوعی: آن سوارِ شاهانهای که من نگران و دلواپس اویم، چنان تیزرو است که گویی تیری است و زینِ اسبش کمانِ آن تیر است.
هوش مصنوعی: دهان یار مانند نقطهٔ خیالی است که هیچ تقسیمی نمیپذیرد؛ از بس کوچک است، رازِ دهانش حتی از خندهاش هم پنهانتر است.
هوش مصنوعی: آن ترکِ زیبارو که کمرش با شمشیر سخن میگوید، یعنی شمشیر به کمر بسته است؛ در جلوهگاه او آغوش گشودن برای عاشق مانند زخمی آشکار است.
هوش مصنوعی: یار با جلوهگری دلِ صاحبنظران را آب میکند و برای همین قامت چون سرو روانش همیشه تازه و سیراب است.
هوش مصنوعی: سخنی که ناخواسته از دهان یار بیرون میآید، مانند خطِ سیاه و خوشبوی گرد لبش، از پیرامون لب او دور نمیشود و همانجا میماند.
هوش مصنوعی: کسی که چشمِ خودش جامِ بزرگ شراب اوست، از خانهٔ آینه سرمست و صبوحیزده بیرون میآید؛ یعنی یار از تماشای چشمِ مست خود در آینه مست میشود.
هوش مصنوعی: دهان یار چنان تنگ است که اگر زبانِ تیغمانندش مو را نشکافد، به دشواری سخنی از آن بیرون میآید.
هوش مصنوعی: من در قامت خمیدهٔ خود، مانند نشانهٔ تیر، کماندارِ نیرومندی را جای دادهام که زورِ کمانش کجی را از تیر بیرون برده است.
هوش مصنوعی: خالی که در گوشهٔ دهان یار پیداست، مانند موری است که شکر را تنگ در آغوش گرفته است.
هوش مصنوعی: صائب با خود میگوید: چه خیال خامی است که آن سیبِ چانهٔ یار به دست من بیفتد؛ سیبی که ستارهٔ سهیل آن را با خونابه رنگین و پرورده کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هیهات نزاری بنگر بوسه ستانش
زلفش بکش و لب بگز و بوسه ستانش
با آن که چنین است مشو غرّه به حسنش
بی کار چرا باشی مگذار چنانش
مگریز ز تیرِ مژۀ مستش اگرچه
[...]
هر نکته که از گفتن آن بیم گزندست
از دشمن و از دوست نهان دار چو جانش
هر گاه که خواهی بتوان گفت و چو گفتی
هر وقت که خواهی نتون کرد نهانش
بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش
جز خنده نشانی نشنیدم ز دهانش
زان نادره ی دور زمان هر که خبر یافت
نبود خبر از حادثه ی دور زمانش
بگذشت و نظر بر من بیچاره نیفکند
[...]
صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش
به زان که ببینم به طفیل دگرانش
میکرد شبی نسبت خود شمع به خوبان
چون خواست که نام تو برد سوخت زبانش
دل داشت یقین نیستی آن دهن اما
[...]
آن گه که تو باشی در مردن نگرانش
با صد هوس از دل نرود حسرت جانش
دل بهر هلاک از تو طلب کرد نگاهی
غافل که دهد عمر ابد لذت جانش
بی بهره شهید تو که از پرسش محشر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.