دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش
شفای خستهدلان است شیره جانش
به خون خود نکند کشتهاش دهن شیرین
ز بس که تشنه خون است تیغ مژگانش
به غیر عشق کدامین محیط خونخوارست
که دست، پنجه مرجان شود ز دامانش ؟
امید گوهر سیراب ازین محیط مدار
که غیر چین جبین نیست مد احسانش
نفسگداختگانند موجهای سراب
که شستهاند ز جان دست در بیابانش
بساز با جگر تشنه همچو اسکندر
نظر سیاه مگردان به آب حیوانش
به سرمه دل شب چشم خویش روشن دار
که تیغ سینه شکافی است صبح خندانش
ز میر قافله عشق، رحم مدار
که پر ز یوسف مصری است چاه نسیانش
ز خوان چرخ فرومایه دست کوته دار
که قدر خود شکند هرکه بشکند نانش
به صدق هرکه برآورد دم ز دل صائب
چو صبح ،مشرق خورشید شد گریبانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از بیرحمی و خونخواری عشق و معشوق سخن میگوید: دل زخمی عاشق مایهٔ شفاست، اما دریای عشق جز خون و ترشرویی بهرهای نمیدهد. شاعر سپس به قناعت و بیطمعی پند میدهد: با تشنگی ساختن، طمع نکردن به آب حیات و دست کشیدن از سفرهٔ آسمان پست. در پایان، صدق دل را مایهٔ روشنی و طلوع خورشید از گریبان آدمی میداند.
هوش مصنوعی: دلی که از تیرهای معشوق مانند کندوی زنبور سوراخسوراخ شده، شیرهٔ جانش مانند عسل شفای دلخستگان است.
هوش مصنوعی: تیغ مژگان معشوق چنان تشنهٔ خون است که به کشتهاش فرصت نمیدهد دهانش را با خون خود شیرین کند؛ یعنی حتی خون کشته را هم برای خود میخواهد.
هوش مصنوعی: جز دریای عشق کدام دریای خونخواری هست که هر دستی به دامنش برسد، خونین و سرخ مانند شاخهٔ مرجان شود؟
هوش مصنوعی: از این دریا امید مروارید درخشان نداشته باش، زیرا بخشش و موج آن چیزی جز چین پیشانی و ترشرویی نیست.
هوش مصنوعی: موجهای سراب در بیابان عشق، همان عاشقان سوختهنفسیاند که در آن بیابان از جان دست شستهاند.
هوش مصنوعی: مانند اسکندر با تشنگی بساز و چشم طمع به آب حیات نداشته باش؛ اسکندر نیز به آب حیات نرسید.
هوش مصنوعی: چشمت را با سرمهٔ تاریکی شب روشن نگه دار و قدر شب را بدان، زیرا صبح خندان آن چون تیغی سینه را میشکافد.
هوش مصنوعی: از سالار کاروان عشق امید رحم نداشته باش، زیرا چاه فراموشی او پر از یوسفهایی است که رهایشان کرده و از یاد برده است.
هوش مصنوعی: از سفرهٔ آسمان پست دست کوتاه کن، زیرا هر کس نان او را بشکند و بخورد، قدر و آبروی خود را شکسته است.
هوش مصنوعی: صائب، هر کس از سر صدق و از دل نفس برآورد، مانند صبح گریبانش محل طلوع خورشید و روشنی میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز خواب خوش چو برانگیخت عزم میدانش
مه دو هفته پدید آمد از گریبانش
به روی خویش بیاراست عید گاه و مرا
نمود هر نفسی ماتمی ز هجرانش
فراز مرکب تازی سوار گشت چنانک
[...]
صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش
شراب و نقل فرو ریخته به مستانش
بیا، که بزم طرب ساخت، خوان عشق نهاد
برای ما لب نوشین شکر افشانش
تبسم لب ساقی خوش است و خوشتر از آن
[...]
خوش است درد که باشد امید درمانش
دراز نیست بیابان که هست پایانش
نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست
که جان سپر نکنی پیش تیربارانش
عدیم را که تمنای بوستان باشد
[...]
صباح عید که برخاست عزم میدانش
چو صبح مطلع خورشید شد گریبانش
بر آمد از دل پر خون عاشقان تکبیر
در آن زمان که بدیدند روی رخشانش
به باد پای روان بر چو آذری بر زین
[...]
خوشست درد که باشد امید درمانش
خوشا سری که نباشد به عشق سامانش
وصال کعبه مقصود اگر طلب داری
قدم مزن که نباشد حد بیابانش
دلم رسید به جان و به جان رسید دلم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.