گنجور

غزل شمارهٔ ۴۳۱۵

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید

آخر ز غیب روزی ما بی طلب رسید

از خاکبوس دولت پابوس یافتم

هر کس به هر کجا که رسید ار ادب رسید

بر خضر زندگانی جاوید تلخ ساخت

عمر دوباره ای که به من زان دولب رسید

در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشت

قالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید

از اشک وآه کرد دل خویش را تهی

چون شمع دست هر که به دامان شب رسید

دست از سبب مدار که با همت محیط

آخر صدف به وصل گهر از سبب رسید

پرهیز کن که خونی غمهاست صحبتش

چون باده نارسی که به جوش طرب رسید

از دست وپای بوسه فریب تو کار دل

از دست رفته بود چو نوبت به لب رسید

صائب حلاوت طلب او ز دل نرفت

چندان که زخم خار به من زان رطب رسید



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.