تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟
تا نظر باز کنم ناوک بیداد رسد
بر سر هر گره زلف تو لرزم که مباد
دست خشکیده ای از جانب شمشاد رسد
می شود دل نشود مضطرب از آمدنت؟
دست و پا گم نکند صید چو صیاد رسد؟
جگرم تازه نشد از گهرافشانی ابر
مگر این سوخته را برق به فریاد رسد
مور شو مور، که حکمت به سلیمان گذرد
گر به صحرای تو با لشکر ایجاد رسد
نرود کاوش رشک از دل عاشق که هنوز
ناله تیشه به گوش از دل فرهاد رسد
بر سر قسمت تیغ و قلم آید چو قضا
منشی ظلم ترا خامه فولاد رسد
رو به دل بردن صائب چو کند چهره او
از دو جانب سپه زلف به امداد رسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ستم پیاپی یار و بیقراری دل خود مینالد. او بر زلف یار حتی از شانهٔ شمشاد غیرت میورزد، خود را شکاری در برابر صیاد میبیند و میگوید سوختهٔ عشق را جز برق و آتش چیزی آرام نمیکند. در میانه به فروتنی چون مور اندرز میدهد و رشک عاشقانه را چون تیشهٔ فرهاد پایانناپذیر میداند. در پایان، چهرهٔ یار را میستاید که برای بردن دل صائب، زلف از دو سو به یاریاش لشکر میکشد.
هوش مصنوعی: تا کی باید نالهٔ دل غمگینم به گوشم برسد؟ هنوز چشم باز نکردهام که تیر ستم از راه میرسد.
هوش مصنوعی: بر هر گرهِ زلف تو میلرزم که مبادا دست خشکیدهای از سوی شمشاد به آن برسد؛ یعنی میترسم شانهٔ چوبیِ شمشاد با دندانههایش که چون انگشتانی خشک است، زلف تو را بیازارد یا پریشان کند.
هوش مصنوعی: مگر ممکن است دل از آمدن تو پریشان و بیقرار نشود؟ چنانکه شکار وقتی صیاد میرسد دست و پایش را گم میکند.
هوش مصنوعی: باران ابر که چون مروارید میبارد، جگر سوختهام را تازه نکرد؛ شاید برق به فریاد این سوخته برسد. یعنی سوختهٔ عشق را تنها آتش و سوز بیشتر چاره میکند.
هوش مصنوعی: فروتن و خاکسار چون مور باش؛ زیرا اگر سلیمان با لشکر آفرینش به صحرای تو برسد، حکمت از تو به سلیمان میرسد. اشاره به داستان موری است که با سلیمان سخن حکیمانه گفت؛ فروتن حتی به بزرگان درس میدهد.
هوش مصنوعی: کندوکاو و خلش رشک هرگز از دل عاشق بیرون نمیرود؛ هنوز هم صدای تیشه از دل فرهاد به گوش میرسد، یعنی رشک او حتی پس از مرگ پایان نیافته است.
هوش مصنوعی: وقتی تقدیر برای تقسیم سهم شمشیر و قلم بیاید، به دبیرِ ستم تو قلمی از فولاد میرسد؛ یعنی فرمانهای ستم تو هم کار قلم را میکند و هم کار شمشیر را.
هوش مصنوعی: هرگاه چهرهٔ یار قصد ربودن دل صائب کند، لشکر زلف از دو سوی چهره به یاریاش میآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسد
چه کنم صبر کنم گر ز تو بیداد رسد
گر وصال تو به ما مینرسد ما و خیال
آرزو گر به گدایان نرسد یاد رسد
چه رسیدست به لاله ز رخت جز حسرت
[...]
چون ننالم که ز عشقم همه بیداد رسد
بجز از ناله زارم که به فریاد رسد
صورت چین که به آرایش نقاش کسی است
کی بزیبایی آن حسن خدا داد رسد
مرهمی نه بدل از خنده شیرین ورنه
[...]
چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسد
شیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد
هر دم از هجر تو بر چرخ رسانم فریاد
به امیدی که مگر چرخ به فریاد رسد
مکن از آه من اکراه که شمع رخ تو
[...]
نه مرا خاطر غمگین نه دل شاد رسد
بمن آخر چه ازین عالم ایجاد رسد
ای جرس تا بکی از ناله گلو پاره کنی
کس درین بادیه دیدیکه بفریاد رسد
ایخوش آن صید که کس گر نرسد بر سر او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.