زخم گل آب از نوای آبدارم میکشد
شور بلبل خجلت از جوش بهارم میکشد
از مروت نیست مجنون مرا عاقل شدن
در سر هر کوچه طفلی انتظارم میکشد
گرچه دامن بر ثمر چون سرو و بید افشاندهام
همچنان سنگ ملامت زیر بارم میکشد
وحشیی کز سایه خود خانه میسازد جدا
این قدر دنبال خود یارب چه کارم میکشد؟
روی سختی کز دل چون آهن او دیدهام
گر شوم در سنگ پنهان، چون شرارم میکشد
شد نمایان زخمم از سیر خیابان بهشت
دل به سیر کوچه باغ زلف یارم میکشد
چون توانم پای در دامن چو بیدردان کشید؟
خار صحرای ملامت انتظارم میکشد
آن که دامن بر چراغ عمر من زد، این زمان
آستین بر گریه شمع مزارم میکشد
صائب آن نخل برومندم که در فصل خزان
خون گل گردن ز جیب شاخسارم میکشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تازگی سخن خود آغاز میکند که بلبل و گل را شرمنده میکند، و سپس از سرنوشت عاشقِ دیوانه میگوید که با وجود بیباری همچنان آماج سنگ سرزنش است. او از معشوقِ رمنده و سنگدل مینالد که نه از او رهایی هست و نه آرامشی. در پایان، معشوق را کسی میداند که پس از کشتن عاشق بر مزارش اشک او را پاک میکند، و خود را درختی برومند میخواند که حتی در خزان گل میدهد.
هوش مصنوعی: نغمهٔ تر و تازهٔ من چنان پرسوز است که زخمِ گل (شکفتگی سرخ گل) از آن آب و طراوت میگیرد. شور و فریاد بلبل هم در برابر جوشش بهارِ سخن من شرمنده است.
هوش مصنوعی: از جوانمردی به دور است که دیوانگی من به عاقلی بدل شود، زیرا در سر هر کوچه کودکی چشمبهراه من است تا مانند مجنون سنگم بزند.
هوش مصنوعی: با اینکه مانند سرو و بید از میوه دست کشیدهام و باری ندارم که سنگ بخورم، باز هم سنگ سرزنش مرا زیر بار خود گرفته است.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ رمنده که حتی از سایهٔ خود هم جدا خانه میگیرد، خدایا چه کاری مرا اینهمه به دنبال او میکشاند؟
هوش مصنوعی: از دل آهنینِ او چنان سختی دیدهام که اگر در دل سنگ هم پنهان شوم، مانند جرقهای که از برخورد آهن و سنگ بیرون میجهد، مرا بیرون میکشد.
هوش مصنوعی: از گردش در خیابانهای راست و هموار بهشت زخم دلم سر باز کرد؛ دلم هوای گردش در کوچهباغ پیچدرپیچ زلف یار را دارد.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم مانند بیدردان گوشه بگیرم و آسوده بنشینم، در حالی که خار بیابان سرزنش چشمبهراه من است؟
هوش مصنوعی: کسی که با دامن خود چراغ عمرم را خاموش کرد، اکنون با آستین اشکِ شمعِ سر مزارم را پاک میکند؛ یعنی پس از کشتن من به سوگواری آمده است.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: من آن درخت پربار و شادابم که حتی در فصل خزان، گلِ سرخ مانند خون از گریبان شاخههایم سر بیرون میآورد؛ یعنی سخن و طراوتم در سختی هم از جوشش نمیایستد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من نمیگویم که جور روزگارم میکشد
طعنه بدخواه و بدعهدی یارم میکشد
دور از او بیطاقتی باشد که روزی چند بار
محنت و دردی و داغ انتظارم میکشد
من نهانی عشق ورزم با دل آن تندخو
[...]
گر برون میآید، آن بیرحم، زارم میکشد
ور نمیآید، به درد انتظارم میکشد
گر، معاذ الله، نباشد دولت دیدار او
محنت هجران به اندک روزگارم میکشد
ای که گویی: بر سر آن کوی خواهی کشته شد
[...]
غم هجوم آورده میدانم که زارم میکشد
وین غم دیگر که دور از روی یارم میکشد
میکشد صد بار هر ساعت من بد روز را
من نمیدانم که روزی چند بارم میکشد
گریه کن بر حسرت و درد من ای ابر بهار
[...]
غم ندارم گر به غربت روزگارم میکشد
میکشد این هم که دور از کوی یارم میکشد
نی همین اندوه بیزاری یارم میکشد
زاری دارد دل زارم که زارم میکشد
غیرت معشوقیت ای شوخ عاشقکش چه شد
[...]
یار بهر خاطر اغیار زارم میکشد
من به این خوش میکنم خاطر، که یارم میکشد
وعدهٔ وصلم به محشر میدهد، در زیر تیغ؛
میکشد، اما ز لطف امیدوارم میکشد
در قفس داغ فراق گل، جگر میسوزدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.