روی زرینم از اندیشه سیمین بر او
چه کنم دیده اگر باز نبینم بر او
روی او تازه گل پر بر و رخسار مرا
نکند تازه مگر تازه گل پر بر او
به لب و بر همه با حور و پری باشم اگر
لب من بر لب او باشد و بر بر بر او
دلم او دارد و دل جز بر دلبر نشود
طوبی او را که چنو ماه بود دلبر او
تا برسته است به گرد سمنش عنبرتر
مشک من یکسره کافور شد از عنبر او
چنبر چرخ نگردد به مراد دل من
تا نگیرم به کف آن عنبر پرچنبر او
قوت صبر من از سی به یکی باز رسید
تا دمید از بر گل خط چو سیسنبر او
صورتش محضر فتنه است و به رغم دل من
خط مشکینش گوایی زده بر محضر او
بستر اوست که آرامگه دیو و پری است
کاشکی خوابگه من بودی بستر او
هست در دو لب او خاصیت آب حیات
ای دریغا که نبودی لبم اسکندر او
دیدمش ساغر می بر کف و لب همچو شکر
عجب آرم که نشد چون شکر از شکر او
لب ساغر به لب او رسد و من نرسم
کمترم نزد لب او ز لب ساغر او
بر دلم کرد جهان تنگتر از حلقه خویش
زلف پر حلقه خم در خم سر در سر او
ملک عشق جفا گستر و بدطبع شده است
در بلای دلم از طبع جفا گستر او
برهاند ز بلای ملک عشق مگر
ملکی کش شرف و گیسوی او افسر او
وارث جعفر صادق علی بن جعفر
آنکه صد شاه سزد نایب یک جعفر او
آن خداوند که حیدر دل و زهرا نسب است
شیعت حیدر و زهرا همه خدمتگر او
از معالی و معانی عرض و جوهر اوست
آفرین باد ز حق بر عرض و جوهر او
در معالی و معانی چه طمع داری از آنک
علی و فاطمه باشد پدر و مادر او
لفظ معنی ندهد بی سخن معجز او
کیسه فربه نشود بی قلم لاغر او
همتش برتر از آن است که جز حلم خدای
بتوان گفت که چیزی دگر است از بر او
دو جهان را به یکی دست گراید همه روز
آنکه یک روز کند خدمت یک چاکر او
کشتی حزم چو در بحر تانی فکند
زحل پیر بران سیر سزد لنگر او
جرم مریخ که از آتش خشمش اثری است
تن اعداش بود یکسره خاکستر او
مشتری طالع او دید، بدان روی نهاد
ایزد آن فر وسعادت همه در پیکر او
سنگ را قیمت یاقوت دهد تربیتش
آفتاب است مگر رای رهی پرور او
گر عطارد که دبیرست نویسد صفتش
بس نباشد اگر افلاک بود دفتر او
وز بسی رامش و راحت که به بزمش نگرد
زهره خواهد که کند خدمت رامشگر او
ماه را آرزو آن است که باشد پس از این
نایب حاجب باری که بود بر در او
زانکه از همت او عنصر آتش عرضی است
از عناصر نبود هیچ گهر برتر او
باغ را باد صبا سایل او خوانده به رمز
زان بود صاحب دینار و درم عبهر او
گوهر از آب نسب دارد و آن لفظ لطیف
زان کند گوهر صافی صدف از گوهر او
هر چه خورشید همی زر کند از گردش خاک
او بدان دست عطابخش ببخشد زر او
شاه سنجر که نیابند در اطراف زمین
اثر دشمن دین از اثر خنجبر او
تخت شاهنشهی از شاه ملکشاه ندید
آن جلال و شرف و مرتبه کز سنجر او
از شهان کیست که با خنجر او جست نبرد
که به خون لعل نشد حنجرش از خنجر او
این چنین شه ملکش خواند به هنگام خطاب
از چنین شاه چنین جاه بود در خور او
ملکان را ز بزرگی ملک العرش چه داد
کان نیابند همه از منظر در مخبر او
این کرامت که ز سلطان سلاطینش رسید
تا خردمند نبیند نشود باور او
دوستگانیش فرستاد که در دولت و جاه
نیست یک دوست به اطراف جهان همبر او
دوستگانی و مثال و لقب و استر و تیغ
یک نشانند زصد مرتبت و مخفر او
چون نشان و صف حیدرکرار دراوست
دلدل حیدر کرار بود استر او
گر از آن تیغ روایت به سوی روم برند
رغبت از کفر به اسلام برد قیصر او
ماند از گونه به نیلوفر و اندر حسد است
چرخ نیلوفری از گونه نیلوفر او
زین پس از هیبت یوزی که فرستاد بدو
شیر غرنده ببرد طمع از کشور او
یوز از آن فخر که شد نامزد سید شرق
بعد از این کبر پلنگان بود اندر سر او
زین بزرگی به جهان نام و نشان خواهد یافت
تا بود نام و نشان از فلک و محور او
آفرین باد بر آن منظر شاهانه که هست
نظر لطف الهی همه بر منظر او
ایزدش کرد مشرف به چنین جاه و جلال
تا به وی فخر کند امت پیغمبر او
پدرش بود رسولی ز رسولان خدای
کآب خواهند به محشر همه از کوثر او
تا همی زیور مردان بود از علم و هنر
عالم آراسته باد از اثر زیور او
قدرش آن چرخ که ممکن نشود غایت آن
عمرش آن بحر که پیدا نبود معبر او



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ دلبر و محبوبی است که زیبایی و کمال او عرش را هم تحت تأثیر قرار داده است. شاعر در وصف محبوب، او را دارای خصوصیاتی فراتر از دنیا و آسمانها میداند و به زیباییهای او اشاره میکند که مانند آفتاب و گوهر ناب است. شخصیتهای اصلی شامل محبوب و شاعری هستند که به عشق و رازهای دل خود اشاره میکند و در نهایت بر عظمت و مقام بلند محبوب تأکید دارد. شاعر دعا میکند که محبوبش همچنان در کمال و زیبایی باقی بماند و او را در عشق خود عبداللهی به شمار آورد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ من از اندیشهٔ سینهٔ سپید و سیمین او زرد شده است. اگر دوباره آغوش و سینهٔ او را نبینم، چشم به چه کارم میآید؟
هوش مصنوعی: چهرهٔ او گل تازهٔ شکفته و پربرگ است و رخسار پژمردهٔ مرا جز همان گل تازه، تازه و شاداب نمیکند.
هوش مصنوعی: اگر لبم بر لب او و سینهام بر سینهٔ او باشد، چنان است که با حور بهشتی و پری هملب و همآغوش شدهام.
هوش مصنوعی: دلم در دست اوست و دل جز به نزد دلبر نمیرود. خوشا کسی که دلبری ماهروی چون او دارد.
هوش مصنوعی: از وقتی که خط سیاه و خوشبو مانند عنبر تر گرد چهرهٔ سپید چون یاسمن او روییده، موی سیاه من از غم او یکسره سفید و کافورگون شده است.
هوش مصنوعی: تا آن زلف خوشبو و پرپیچوخم او را به دست نگیرم، چرخ گردون به کام دل من نمیگردد.
هوش مصنوعی: از وقتی که خط سبز او مانند گیاه سیسنبر بر چهرهٔ گلمانندش دمید، توان شکیبایی من از سی به یک کاهش یافت.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او مانند سندی است که فتنه در آن ثبت شده، و برخلاف خواست دل من، خط مشکین او نیز بر این سند گواهی داده و آن را تأیید کرده است.
هوش مصنوعی: بستر او جای آرام گرفتن دیو و پری است، یعنی هم زیبایی پریوار و هم وسوسه در آن است. کاش بستر او خوابگاه من بود.
هوش مصنوعی: دو لب او خاصیت آب حیات دارد. افسوس که لب من اسکندری نبود که به آن آب حیات برسد.
هوش مصنوعی: او را دیدم که جام می در دست داشت و لبش چون شکر شیرین بود. در شگفتم که جام از شیرینی لب او مانند شکر شیرین نشد.
هوش مصنوعی: لب جام به لب او میرسد اما من نمیرسم. پس من در نزد لب او از لبهٔ جامش هم کمارزشترم.
هوش مصنوعی: زلف حلقهحلقه و پرپیچوتاب او جهان را بر دل من از حلقههای خودش هم تنگتر کرد.
هوش مصنوعی: پادشاه عشق ستمگر و بدخو شده است و دل من از خوی ستمکار او گرفتار بلاست.
هوش مصنوعی: مگر پادشاهی که شرف و بزرگی تاج سر اوست، مرا از بلای پادشاه عشق رهایی بخشد. با این بیت شاعر از غزل به ستایش ممدوح گریز میزند.
هوش مصنوعی: ممدوح، علی بن جعفر، وارث امام جعفر صادق است؛ کسی که صد پادشاه شایستهٔ آناند که جانشین و نمایندهٔ یکی از جعفرهای خاندان او باشند.
هوش مصنوعی: او سروری است که دلی چون دل حیدر یعنی علی دارد و نسبش به زهرا میرسد. همهٔ پیروان علی و فاطمه خدمتگزار او هستند.
هوش مصنوعی: صفات ظاهری و ذات او همه از بزرگیها و دانشها و معانی ساخته شده است. آفرین خدا بر ظاهر و ذات او باد.
هوش مصنوعی: دربارهٔ بزرگواری و دانش او چه انتظاری جز کمال داری، وقتی پدر و مادرش علی و فاطمهاند؟ این کمال از نسب او طبیعی است.
هوش مصنوعی: لفظ بدون سخن معجزهآسای او معنا نمییابد، و کیسهٔ کسی بدون قلم باریک او، یعنی بدون بخشش و فرمان او، پر نمیشود.
هوش مصنوعی: همت او چنان بلند است که جز بردباری خداوند نمیتوان گفت چیز دیگری از او برتر است.
هوش مصنوعی: کسی که حتی یک روز خدمتگزار یکی از چاکران او باشد، هر روز هر دو جهان را با یک دست به دست میآورد.
هوش مصنوعی: هنگامی که کشتی دوراندیشی خود را در دریای درنگ و تأمل به راه اندازد، زحل پیر با آن حرکت کندش شایستهٔ آن است که لنگر این کشتی باشد. یعنی متانت او از کندی زحل هم بیشتر است.
هوش مصنوعی: ستارهٔ مریخ اثری از آتش خشم اوست و تن دشمنانش یکسره خاکستر آن آتش است.
هوش مصنوعی: ستارهٔ مشتری بخت و طالع او را دید و رو به سوی او نهاد، و خداوند همهٔ شکوه و نیکبختی را در وجود او قرار داد.
هوش مصنوعی: پرورش و عنایت او به سنگ بیارزش ارزش یاقوت میدهد. گویی رأی بندهپرور او همان آفتاب است که به باور قدما سنگ را یاقوت میکند.
هوش مصنوعی: اگر عطارد که دبیر آسمان است بخواهد صفتهای ممدوح را بنویسد، حتی اگر همهٔ آسمانها دفترش باشند، برای نوشتن آن کافی نیست.
هوش مصنوعی: زهره چون شادی و آسایش فراوان بزم او را میبیند، آرزو میکند که خدمتگزار رامشگر و نوازندهٔ او باشد.
هوش مصنوعی: آرزوی ماه این است که از این پس دستکم جانشین پردهدار و دربانی شود که بر درگاه او ایستاده است.
هوش مصنوعی: چون عنصر آتش، که بالاترین عنصرهاست، تنها پرتو و عرضی از همت بلند اوست، هیچ گوهری از عنصرها برتر از همت او نیست.
هوش مصنوعی: باد صبا به اشاره باغ را گدای بخشش او خوانده است؛ از همین روست که گل عبهر، با میانهٔ زرد و گلبرگهای سپید، دارای دینار و درم شده است.
هوش مصنوعی: مروارید از آب پدید میآید و سخن لطیف او نیز چون آب روان و پاک است؛ از این رو صدف از گوهر سخن او مروارید ناب میسازد.
هوش مصنوعی: هر زری که خورشید با گردش روزگار در دل خاک پدید میآورد، او با دست بخشندهاش همه را میبخشد.
هوش مصنوعی: سلطان سنجر شاهی است که از ضرب خنجرش در هیچ گوشهٔ زمین نشانی از دشمنان دین باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: تخت شاهنشاهی آن شکوه و شرف و جایگاهی را که از سنجر دید، از پدرش ملکشاه ندیده بود.
هوش مصنوعی: کدام پادشاه با خنجر سنجر به نبرد برخاست که گلویش از آن خنجر به خون سرخ نشد؟
هوش مصنوعی: چنین شاه بزرگی ممدوح را هنگام خطاب «ملک» میخواند، و چنین مقامی از سوی چنین شاهی شایستهٔ اوست.
هوش مصنوعی: خداوند هر بزرگی که به پادشاهان داده است، همه را میتوان در ظاهر و باطن او یافت.
هوش مصنوعی: این بزرگداشتی که از سلطان سلاطین به او رسیده چنان شگفت است که خردمند تا به چشم نبیند باورش نمیکند.
هوش مصنوعی: سلطان برای او جام دوستی فرستاد، زیرا در بخت و مقام هیچ دوستی در سراسر جهان همپایهٔ او نیست.
هوش مصنوعی: جام دوستی، فرمان، لقب، استر و شمشیری که به او رسید، تنها یکی از صدها نشانهٔ مقام و افتخار اوست.
هوش مصنوعی: چون نشانها و صفتهای علی حیدر کرار در او هست، استری که به او داده شده همچون دلدل، مرکب علی، است.
هوش مصنوعی: اگر وصف آن شمشیر را به روم ببرند، قیصر روم از کفر دست میکشد و به اسلام روی میآورد.
هوش مصنوعی: آن شمشیر از نظر رنگ به نیلوفر کبود میماند و آسمان نیلوفری بر رنگ نیلوفرگون آن رشک میبرد.
هوش مصنوعی: از این پس به سبب هیبت یوزی که سلطان برای او فرستاد، شیر غرّان هم از طمع کردن به سرزمین او دست میکشد.
هوش مصنوعی: آن یوز از افتخار اینکه به نام سید مشرق فرستاده شده، از این پس غرور پلنگان را در سر خواهد داشت.
هوش مصنوعی: او از این بزرگی تا هنگامی که از آسمان و محور آن نام و نشانی هست، در جهان نام و آوازه خواهد یافت.
هوش مصنوعی: آفرین بر آن چهرهٔ شاهانهای که نگاه لطف خداوند همواره بر آن است.
هوش مصنوعی: خداوند او را به چنین مقام و شکوهی سرافراز کرد تا امت پیامبر، که نیای اوست، به او افتخار کنند.
هوش مصنوعی: نیای او پیامبری از پیامبران خداست که در روز رستاخیز همه از حوض کوثر او آب میخواهند؛ یعنی ممدوح از سادات و فرزندان پیامبر است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که زینت مردان دانش و هنر است، جهان از اثر دانش و هنر او آراسته باد.
هوش مصنوعی: آرزو میکند که قدر او چون آسمانی باشد که پایانش دستیافتنی نیست و عمرش چون دریایی که گذرگاهی برای عبور از آن پیدا نباشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خنک آن جان که رود مست و خرامان بر او
برهد از خر تن در سفر مصدر او
خلع نعلین کند وز خود و دنیا بجهد
همچو موسی قدم صدق زند بر در او
همچو جرجیس شود کشته عشقش صد بار
[...]
هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او
چمن آرا کند از دامن گل بستر او
چشم بد دور ز مژگان سبکدست تو باد!
که به خون دو جهان سرخ نشتر او
هر که را برق نگاه تو کند خاکستر
[...]
چه کنم با صف مژگان بلا پرور او
رگ جان می زند از خیره سری نشتر او
هر که سوزد زحسد سینهٔ کین آور او
گل کند آتش نمرود ز خاکستر او
بر زمین چون گل مهتاب فتد نقش پی اش
[...]
گرچه عید آمده نیکوی و بنازم سر او
رفتن روزه نکوتر که خدا یاور او
چند بینیم رود زاهد و هر زهد فروش
همچو دستار زده حلقه بگرد سراو
چند یابیم چمد شیخ وگروهی بریا
[...]
آب گردید ز صدمه بدن لاغر او
گشت کاهنده به زندان بلا پیکر او
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.