نه دست‌رسی به یار دارم

نه طاقت انتظار دارم

هر جُور که از تو بر من آید

از گردشِ روزگار دارم

در دل غم تو کنم خزینه

گر یک دل و گر هزار دارم

این خسته‌دلم چو موی باریک

از زلفِ تو یادگار دارم

من کاَندُه تو کشیده باشم

اندوهِ زمانه خوار دارم

در آب دو دیده از تو غرقم

وامید لب و کنار دارم

دل بردی و تن زدی، همین بود؟

من با تو بسی شمار دارم

دشنام همی دهی به سعدی

من با دو لب تو کار دارم