تا زندهایم، یاد لبش بر زبان ماست
ذکرش دوای درد دل ناتوان ماست
گر فتنه میشویم بر آن روی، طرفه نیست
زیرا که یار فتنهٔ آخر زمان ماست
گیرم که مهر او ز دل خود برون برم
این درد را چه چاره؟ که در مغز جان ماست
از ما مپرس: کاتش دل تا چه غایتست؟
از آب دیده پرس، که او ترجمان ماست
انصاف، حیف نیست که باری نمیدهد؟
شاخی چنین شگرف، که در بوستان ماست
مشکل رها کند که : بگوییم حال خویش
بندی، که از محبت او بر زبان ماست
ای اوحدی، ز غیر شکایت چه میکنی؟
ما را شکایت از بت نامهربان ماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از یاد دائمی معشوق و دردی سخن میگوید که در جانش ریشه دوانده و بیرونکردنی نیست. شدت سوز درونش را اشک بیان میکند و زبانش از بند محبت توان گفتن ندارد. او از معشوقی که چون شاخهٔ شگرفی در باغ اوست اما میوهٔ وصال نمیدهد گله دارد و در پایان، خطاب به خود، میگوید شکایتش نه از دیگران بلکه تنها از همین معشوق نامهربان است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهایم، نام و یاد لب معشوق بر زبان ماست و یاد کردن او درمان درد دل ناتوان ماست.
هوش مصنوعی: اگر شیفته و فریفتهٔ آن چهره میشویم عجیب نیست، زیرا یار همان فتنه و آشوب آخرالزمان روزگار ماست.
هوش مصنوعی: فرض کنیم که مهر او را از دل بیرون کنیم؛ اما برای این درد چه چارهای هست که در مغز و عمق جان ما جای گرفته است؟
هوش مصنوعی: از ما نپرس که آتش دلمان تا چه اندازه است؛ از اشک چشم ما بپرس که بیانگر و ترجمان حال ماست.
هوش مصنوعی: انصاف بده، آیا حیف نیست که چنین شاخهٔ شگفت و زیبایی که در باغ ماست هیچ میوهای به ما نمیدهد؟ یعنی معشوقی چنین زیبا که نزد ماست ما را از وصال خود بهرهمند نمیکند.
هوش مصنوعی: بندی که از محبت او بر زبان ما افتاده، بهدشواری اجازه میدهد که حال خود را بازگو کنیم؛ یعنی عشق او ما را زبانبسته کرده است.
هوش مصنوعی: ای اوحدی، چرا از دیگران شکایت میکنی؟ شکایت ما فقط از همان معشوق زیبای نامهربان خودمان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شهری به فتنه شد که فلانی از آن ماست
ما عشق باز صادق و او عشق دان ماست
آنجا که دست ماست درو حلقه زان اوست
وانجا که پای اوست سر و سجده زان ماست
هر دل که زیر سایهٔ زلفش نشان دهند
[...]
دولت قرین دولت صاحبقران ماست
دنیا به کام پادشه کامران ماست
سلطان اویس آنکه صفات جلال او
بیرون ز حد وهم و خیال و گمان ماست
ای آنشهی که گر تو بگوئی روا بود
[...]
عمریست تا خیال تو در عهد جان ماست
یاد تو مونس دل و ورد زبان ماست
در محنت فراق تو خون شد دل و هنوز
مهر تو در میان دل خون فشان ماست
بگذر به تربتم که پس از ما هزار سال
[...]
آن سرو راستی مگر از بوستان ماست
و این روی همچو گل مگر از گلستان ماست
آمد نسیم صبح که آرام جان رسید
گویی که بوی زلف بت دلستان ماست
آورد نکهتی به دماغ و دل ضعیف
[...]
شور جهان ز شکر آن دلستان ماست
دل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست
من در تو خود کجا رسم؟ ای یار نازنین
کان جا که آستان تو آن آسمان ماست
بی نام و بی نشان نبود در بسیط دهر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.