تو در شهری و ما محروم از آن روی
زهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!
به بویت شاد میگردم همانا
نمیدانم که بادت میبرد بوی
به کوی خود دگر بیرون نیایی
اگر بینی که من خاکم در آن کوی
نبودت هرگز این عادت، مگر باز
غلط کردی گذر کردن بدین سوی
ترا هر موی دردستیست و آنگاه
من آشفته از دست تو چون موی
عجب گوی زنخ داری ندانم
که چوگان که خواهد بود این گوی؟
چو خواهم بوسه گویی: اوحدی، زر
به نقد این بشنو و باقی تو میگوی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساس درد و محرومیت از محبوب خود اشاره میکند. او در شهری زندگی میکند که محبوبش در آن است و به دلتنگی خود از دوری او میپردازد. بوی محبوب برای او شادیآفرین است، ولی در عین حال غم جدایی را نیز تحمل میکند. شاعر از محبوب میخواهد که دیگر به آن کوی نرود، چرا که او همچون خاک در آنجا است و بیحضور محبوب، زندگی بیمعنا میشود. در نهایت، شاعر احساساتش را با بیانی تأثیرگذار و عاشقانه بیان میکند.
هوش مصنوعی: تو در یک شهر هستی و ما از دیدن روی تو محرومیم. چه شهر زیبایی! و چه رسم زیبایی! و چه خوی نیکویی!
هوش مصنوعی: من از بوی تو خوشحال میشوم، اما نمیدانم که آیا این باد تو را از من دور میکند یا نه.
هوش مصنوعی: اگر ببینی من در کوی تو مانند خاک افتادهام، دیگر به آنجا نمیآیی.
هوش مصنوعی: این رفتار تو هرگز وجود نداشت، مگر این که دوباره به اشتباه از این طرف گذر کردهای.
هوش مصنوعی: هر مو از موی تو برای من مانند درد و رنجی است، و من در این حال به خاطر تو آشفته و پریشانحال هستم، مانند مویی که در بین دستهاست و بینظم و در هم شده است.
هوش مصنوعی: عجب است که تو با این ظرافت و زیبایی، دارای چه ویژگیهایی هستی؛ نمیدانم اگر این گوی (چوگان) تو هستی، چه کسی میتواند آن را به دست بگیرد یا کنترل کند؟
هوش مصنوعی: وقتی میخواهم تو را ببوسم، اوحدی میگوید: به جای این لذت، طلا را به عوض بپذیر و بقیهاش را خودت بگو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دو جادوچشمْ چُون گلبوی و مینوی
سِرِشته از گُل و مِی هر دو را روی
زبان بگشاد شاپورِ سخنگوی
سخن را بهره داد از رنگ و از بوی
چنان گستاخ شد با آن سمن بوی
که نبود وصف آن کار سخن گوی
گل است آن یا سمن یا ماه یا روی
شب است آن یا شبه یا مشک یا موی
لبت دانم که یاقوت است و تن سیم
نمیدانم دلت سنگ است یا روی
نپندارم که در بستان فردوس
[...]
در ایامش مغل ره یافت این سوی
به تاراج بضاعت گشت ره جوی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.