نگارا، گر چه میدانم که بس بیمهر و پیوندی
سلامت میفرستم با جهانی آرزومندی
بدان دل کت فرستادم نهای خرسند، میدانم
که گر جان نیز بفرستم نخواهد بود خرسندی
چنین زانم پسندیدی که حال من نمیدانی
ز حالم گر شوی آگه چنان دانم که نپسندی
ز شاخ مهر چون گفتم که: بار الفتی چینم
درخت الف ببریدی و بیخ مهر بر کندی
اگر دستت همی خواهم خسی بر پیش من داری
ورت من پای میبوسم ز دست من همی تندی
فرو هشتی به خویش آن زلف را کاشفته میگردد
نه آن بهتر که او را بر چو من دیوانهای بندی؟
جهانی را بیفگندی به حسن یک نظر، جانا
کزان افتادگان روزی نظر بر کس نیفگندی
بپیوند رفت روز جور و بیداد و ستم، جانا
کنون هنگام احسانست و انعام و خداوندی
حدیث تلخ اگر گفتی نرنجید اوحدی را دل
که گر زان تلختر نیزش بگویی شربت قندی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر با معشوق خود سخن میگوید و از دوری و بیمحبتی او ناله میکند. او میداند که معشوق از حال او بیخبر است و حتی اگر جانش را نیز تقدیم کند، تاثیری ندارد. شاعر به احساسات عمیق عاشقانهاش اشاره میکند و میگوید که اگر عشق او را میدانست، شاید به او توجه بیشتری میکرد. او از احساس غم و رنج خود و انتظار برای مهربانی و توجه معشوق سخن میگوید و در نهایت درخواست میکند که معشوق در این زمان پر از بیعدالتی، احسان و لطف بیشتری نسبت به او نماید.
هوش مصنوعی: ای محبوب، اگرچه میدانم که تو خیلی بیمهر و بیتعلق هستی، با این حال سلامتی را برایت میفرستم و آرزو دارم که در جهان خوشبخت باشی.
هوش مصنوعی: بدان که دل را که برای تو فرستادم، راضی نخواهی بود. میدانم که حتی اگر جانم را هم برایت بفرستم، باز هم خوشحال نخواهی شد.
هوش مصنوعی: میدانم که تو از حال و روز من خبر نداری، اما اگر از وضعیت من مطلع شوی، مطمئن هستم که خوشایندت نخواهد بود.
هوش مصنوعی: وقتی از شاخ محبت گفتم که میخواهم بار دوستی برچینم، تو درخت محبت را بریدی و ریشههای عشق را از بیخ کَندِی.
هوش مصنوعی: اگر میخواهم تو را به دست بگیرم، در عوض تو یک هیزم یا خسی را به پیش من میگذاری، و من هم به پای تو بوسه میزنم، پس تو چرا از من فاصله میگیری؟
هوش مصنوعی: آن زلفی که به خود میافتد و در اینجا با دستان هم در حال بازی است، بهتر نیست که او را به عنوان دیوانهای مثل من در بند کنی؟ این اشاره به زیبایی و جذبه زلف دارد که در اوج بیتابی، انسانی نازنین را به بند کشیده است.
هوش مصنوعی: ای کاش با یک نگاه زیبا، جهانی را به هم میزدی، اما ای محبوب، تو هیچگاه به افتادگان (نیازمندان) توجه نمیکردی و به آنها نمینگری.
هوش مصنوعی: اکنون زمان پایان ستم و بیعدالتی است، ای محبوب، و وقت آن رسیده که احسان و بزرگواری و بخشش از طرف تو باشد.
هوش مصنوعی: اگر دربارهٔ مسایل تلخ و ناگوار صحبت کردی، اوحدی (شاعر) را ناراحت نکن، زیرا اگر موضوعی حتی تلختر از آنچه گفتی را بیان کنی، اوحدی میتواند آن را همچون شربت شیرین و خوشایند بپندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از آن پس کاین جهان را آزمودی گر خردمندی
در این پر گرد و ناخوش جای دل خیره چرا بندی؟
به بیماری از این جای سپنجی چون شوی بیرون
مخور تیمار چندینی نه بنیادش تو افگندی
یکی فرزند خواره پیسه گربه است، ای پسر، گیتی
[...]
خداوند جهان باشد کسی کش تو خداوندی
کند پیوند با بخت آنکه تو با او بپیوندی
خداوندا به تو نازد به هر جائی خداوندی
یکی را حنظل و زهری یکی را شکّر و قندی
موالی را همه پندی معادی را همه بندی
[...]
اگر بیمن خوشی یارا به صد دامم چه میبندی
وگر ما را همیخواهی چرا تندی نمیخندی
کسی کو در شکرخانه شکر نوشد به پیمانه
بدین سرکای نه ساله نداند کرد خرسندی
بخند ای دوست چون گلشن مبادا خاطر دشمن
[...]
نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی
که ما را بیش از این طاقت نماندهست آرزومندی
غریب از خوی مطبوعت که روی از بندگان پوشی
بدیع از طبع موزونت که در بر دوستان بندی
تو خرسند و شکیبایی چنینت در خیال آید
[...]
گذشت آن کین دل زارم شکیبا بود یک چندی
پریشانی زلفش آمد و زد راه خرسندی
جز این شیرینی اندر عیش تلخ خود نمی بینم
که گه گه می کنی بر گریه تلخم شکرخندی
گواران باد بر جان و دلم زهر فراق تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.